Melbourne

Heim í heiðardalinn

2008-06-19T23:55:00.005+10:00

Allt í fína frá Kína segir einhvers staðar - og á líka vel við hér því við höfum haft það alveg frábært í Shanghai. Hittum mömmu og pabba með tilheyrandi fagnaðarlátum og áttum svo góða viku saman áður en haldið var heim á leið. Við vinkonurnar áttum okkur það mottó á okkar sokkabandsárum að skoða kirkjur að utan og bari að innan - nú var þessu snúið yfir í að skoða hof að utan og búðir að inna ;o) Nei, nei, kannski ekki alveg. Kíktum nú reyndar á gamlar borgir, þjóðlistasafnið og silkiverksmiðju. Sáum borgina úr hæðsa turni hennar og sigldum á Gulu ánni sem rennur þar í gegn. Færðum okkur eftir nokkra daga á nýtt og flott le Meridien hótel fyrir utan miðbæinn og tókum því rólega svona allra síðustu dagana - enda veitir ekki af áður en haldið er í íslenska brjálæðið!

En við erum sem sagt komin Heim með stóru Há-i og hlökkum til að hitta ykkur öll oft og reglulega. Ég hóf að skrifa þetta blogg þegar við fluttum til Ástralíu og tel því vel við hæfi að þetta verði síðasta færslan nú þegar dvölinni er lokið - enda planið að segja ykkur bara allt um mitt æsispennandi líf í eigin persónu.

Það er því lítið annað að gera í stöðunni en að þakka þeim sem hlýddu - ótrúlegt að það sé enn til fólk sem kíkir hér inn og les eftir næstum 4 ár - gott að eiga góða að! Við erum ótrúlega sátt við þann tíma sem við áttum í Melbourne, hann var bæði skemmtilegur og lærdómsríkur. Nú hlökkum við bara til að takast á við ný verkefni á Klakanum og komum til með að njóta samvista við fjölskyldu og vini enn betur en áður - því enginn veit hvað átt hefur fyrr en misst hefur, ekki satt?

Yfir og út
Knús
Unnur

2000 km síðar

2008-05-28T22:25:00.002+10:00

Halló halló

Erum nú stödd í Mooloolaba á austurströnd Ástralíu eftir einungis 2000 km keyrslu. Þetta gekk bara alveg ótrúlega vel, ég á nottlega svo ofsalega góðar dætur sem láta flest yfir sig ganga, greyin!

Lögðum af stað á miðvikudagskvöldi og ókum sem leið lá 600 km í norðaustur rúmlega hálfa leið til Sidney. Við vorum á ferðinni frá kvöldmat og nokkuð fram á nótt sem er svo sem ekki merkilegt - nema vegna þess að einu ferðalangarnir fyrir utan okkur voru trukkabílstjórar á sínum 16 hjóla trukkum með aftanívagni! Við vorum eins og krækiber í helvíti í nær stanslausri röð flutningabíla sem nær svo til óslitið á milli Melbourne og Sidney á kvöldin og næturnar. Afskaplega spes akstur og ekki laust við að manni létti þegar komið var á áfangastað. Gistum í litlum bæ sem ber hið skemmtilega nafn Gundagai. Þetta var greinlega smábær smábæjanna því þegar við sögðumst vera á ferðinni eftir miðnætti var svarið bara "ekkert mál, þið labbið bara upp í gegnum veitingastaðinn, hann verður opinn. Þið eigið herbergi 15, lyklarnir eru á borðinu"!! ... og þetta stóðst allt.

Á fimmtudeginum keyrðum við svo til Sidney þar sem við gistum á 67. hæð í miðbænum. Talandi um "room with a view"!! Svalirnar höfðu verið yfirbyggðar svo stór veggur í stofunni var úr gleri frá lofti og niður í gólf með þvílíku útsýni að ég hef aldrei séð annað eins! Höfðum ekki í okkur að fara út að borða um kvöldið vitandi það að enginn veitingastaður gæti boðið betra útsýni svo maturinn var heimsendur og svo sátum við bara og nutum vel.

Maron var svo að vinna á föstudeginum svo við mæðgur tókum okkur göngutúr niður í Rocks eftir að hafa tekið smá sundsprett í hótellauginni um morguninn. Fórum svo með Maroni upp á skrifstofu áður en við héldum úr bænum. Ókum upp ti Port Macquarie og hvíldum okkur um nóttina. Eftir góðan morgunverð (Thelma Kristín var svo hrifin af hlaðborðinu að ég var komin með móral yfir að borga barnagjald fyrir hana!) og smá lærdómsátak hjá minni á meðan pabbin fór með skvísurnar í göngutúr (eitthvað nefndi hann líka skoðunarferð um þriggja mastra skútu í höfninni) var haldið af stað norður eftir ströndinni í átt til Brisbane. Fengum okkur fisk í Coffs Harbour og kvöldmat í Byron Bay (báðir þekktir sumarleyfisbæir hér í Ástralíu) og enduðum svo á hinni frægu Gold Coast. Höfðum jafnvel hugsað okkur að eyða sunnudeginum þar (kannski taka einn skemmtigarð í viðbót) en eftir laugardagskvöld á staðnum mundum við eftir því að hann er ekkert nema ofvaxinn unglingaskemmtistaður og gátum ekki beðið eftir því að færa okkur yfir á litlu og fjölskylduvænu Sunshine Coast. Svo við drifum okkur síðasta spölinn og vorum komin til Mooloolaba um 2 leytið á sunnudeginum....

...og hér höfum við svo hreyðrað um okkur, heimilislausa fjölskyldan, og við mæðgur njótum lífsins á meðan bóndinn vinnur fyrir brauðinu. Reyndar er mín líka að reyna að vinna upp námsefnið sem lítill tími gafst fyrir í flutningum og ferðalögum. Hér er nú reyndar kominn vetur og hitinn "ekki nema" rúmar 20 gráður á daginn. Kannski ekki nægur hiti til að liggja á ströndinni í baðfötum - en fínn til að dunda þar með skóflu og fötu - sem snúllurnar mínar kunna líka vel að meta.

Ég gekk svo vel frá myndavélinni okkar á hótelinu í Melbourne að hún fannst ekki aftur fyrr en í gærkveldi! Svo eitthvað er nú lítið til af myndum af þessu ævintýri okkar - en kannski ekki mikið að sjá nema tvær sætar sofandi stelpur í aftursætinu á bílnum okkar ;o)

Upphafið að endinum!

2008-05-20T23:35:00.004+10:00

Jæja, þá er fjölskyldan opinberlega orðin heimilislaus!! Gámurinn kom í morgun og húsið orðið galtómt. Við erum flutt á hótel og munum leggja af stað á morgun upp til Brisbane með smá stoppi í Sidney.

Þetta er búinn að vera skrítinn dagur - erfitt að kveðja vinina en Thelma Kristín stóð sig eins og hetja. Henni finnst þetta nefnilega allt saman svolítið erfitt, hún er ekkert að flýta sér frá Ástralíu, vill helst bara fara þegar hún er orðin 10 ára!

Héldum kveðjupartý á föstudag - höfðum það fámennt - en mjög góðmennt. Mikið fjör á vinahópnum og sá nokkuð á áfengisbirgðunum - en þó ekki nóg. Hefðum líklega þurft að halda 5 önnur svona partý til að árangurinn yrði mælanlegur (planið var að klára sterka áfengið úr búrskápnum fyrir brottför - það er skemmst frá því að segja að það tókst ekki!)

Litli skæruliðinn minn tekur þessu öllu með ró. Ákvað reyndar að byrja að labba um helgina - sem er auðvitað frábært en hún hefði alveg mátt velja betri tíma. Nú er alls ekki tekið í mál að sitja bara í kerrunni og fylgjast með því sem fyrir augu ber, nei takk! Út á gólf vill daman og mamman eða pabbinn verða að hlaupa á eftir því maður er nú heldur valtur á fótunum enn þá!

Jæja, langur dagur framundan á morgun svo það er best að halla sér. Vildi bara senda smá update fyrst við erum dottin úr net og símasambandi í bili. Erum farin að hlakka til að komast upp á Klaka en þangað til bíður okkar vonandi spennandi ævintýri svona fyrst við ákváðum að taka löngu leiðina heim. Ég kemst vonandi í netsamband reglulega til að monta mig á leiðinni! Ætla að halla mér núna ..... í síðasta sinn í Melbourne

Fyrsti afmælisdagurinn - í myndum

2008-04-27T10:11:00.005+10:00

Læt hérna fljóta nokkrar myndir af afmælisdeginum. Daman skildi nú lítið hvað allt þetta nýja dót var að gera á mottunni hennar - og var mishrifin af, eins og sést. Eldhúsið sló hins vegar rækilega í gegn og hafa þær systur leikið sér stanslaust í því alla helgina og eldað handa okkur margar dýrindis máltíðir.

Hmm.. mottan leit nú ekki svona út í gær!

Best að kíkja á kortið og sjá hvað þetta er að gera hér!

Það er nú kannski alveg hægt að hafa gaman af þessu.

Eldamennskan hafin

Sætustu systurnar í dýragarðinu - litlir Sæmundar á selnum (eða særottum eins og pabbi þeirra kýs að kalla þá!)

Fyrsti afmælisdagurinn

2008-04-26T16:04:00.006+10:00

Litla ofursnúllan mín er eins árs í dag. Fórum í dýragarðinn í tilefni dagsins - gerðum það reyndar í gær því spáð var rigningu í dag (og í þessum töluðu orðum byrjar hún!) - áttum yndislegan dag saman þar sem litla rófan mín starði agndofa á dýrin - allt frá fiðrildum upp í gíraffa og fíla - benti og sagði samviskusamlega..."voff"!!

Höfum svo tekið því rólega í dag - stelpurnar hafa fengið ró og næði til að leika með allt nýja dótið (Thelma Kristín hefur aldrei verið jafn dugleg að leika við litlu systur!) Ég lofaði nefnilega sjálfri mér að tapa mér í dótabúðunum í ár - með það sem afsökun að best væri að nota tækifærið á meðan maður kæmist í ódýr leikföng - svo litla dekurrófan okkar fékk kannski ekki marga pakka - en þeir voru hver öðrum stærri.

Mig langar - svona meira fyrir mig en ykkur - að setja niður helstu áfangana sem snúllan hefur náð, svona til að eiga það skjalfest seinna meir hvar hún stendur á fyrsta afmælisdeginum. Hef nefnilega rekið mig á það hvað varðar eldri dömuna að ég hef algert gullfiskaminni í svona málum. Þið ráðið bara hvort þið lesið áfram eða ekki....

Elísa Björk....

er 75,6 cm. og 10,5 kg.
er með 4 tennur - þær eru svo löngu komnar að ég er farin að gefa upp vonina um fleiri!
gengur með og er farin að sleppa sér öðru hverju - en fer ofurvarlega og tekur ekki skref nema halda með báðum höndum
segir "hæ" í tíma og ótíma, í hvert sinn sem hún kíkir fyrir horn (bara til vonar og vara - ef einhver skyldi vera þar). Þegar hún vaknar á morgnana stendur hún upp í rúminu og gólar "hæ" - besta vekjaraklukka í heimi
er farin að segja nokkur orð (fyrir utan "hæ") Orðaforðinn samanstendur af: "Mamma", "baba", "Mema" (Thelma - þarf kunnáttumann til að vita hvort hún er að meina mig eða TK), "datt", "dudda", "nei" (með tilheyrandi höfuðhristing), "voff" (ÖLL dýr segja "voff"), "namm" (allur matur og drykkur), "takk" og "dót"
er enn að fá mömmumjólk á nóttunni - en við ætlum alveg að fara að taka á því!
er sjálfstæður sælkeri - vill helst ekki mat nema borða hann sjálf
er félagsvera - alger partýpúki sem vill vera miðdepill alheimsins. Allir mega halda á henni - en mamman fer svo sem aldrei neitt, svo það er engin ástæða til að örvænta
er alger pabbastelpa
elskar að byggja úr kubbum, gerir turn úr öllu sem fyrir finnst, matnum sínum ef annað byggingarefni þrýtur. Hún er líka orðin ótrúlega dugleg í öllum ímyndunarleik, hellir "mjólk" í glös af miklum móð og lætur "kallana" keyra bíla um öll gólf - já eða lúlla í rúminu sínu.

Er örugglega að gleyma milljón hlutum sem mig langaði að minnast á - en ég kem bara aftur og endurbæti póstinn þegar ég man þá.

Ætlaði að setja inn myndir með þessu en klukkan er orðin allt of margt - ég geri það fljótlega. Próf í næstu viku svo það er best að ég lofi ekki allt of miklu.

Mér datt í hug að þegar við vorum að taka þá ákvörðun að eignast barn í Ástralíu var ég alltaf harðákveðin í því að við yrðum flutt til Íslands í síðasta lagi fyrir fyrsta afmælisdaginn.... ég verð víst að éta hattinn minn í dag!

Brúðkaupsferðin!!

2008-03-29T22:37:00.004+11:00

Ég hefði nú ekkert átt að vera að monta mig af sól og sumaryl hérna megin..... finnst eins og það hafi verið í gær sem við sátum hjá nágrannanum í sundlaugapartýi eftir skóla - 40 gráður úti og mömmurnar farnar að sötra G&T fyrir kvöldmatinn. Það var kannski ekki í gær en það eru nú ekki nema 2 vikur síðan. Síðan þá hefur haustið ákveðið að láta sjá sig og nú hefur rignt í 3 daga í röð og ég er við það að þurfa að kynda húsið sem BTW mýglekur svo að við þurfum stígvél í stofunni eftir rigningarnæturnar (en hey, maður getur nú ekki ætlast til þess að hús leki ekki í rigningu - eins og fasteignasalinn sagði við mig hér forðum daga!!!) - Svo skjótt skipast veður í lofti! Það væri nú ágætt ef það myndi vora jafnhratt þarna uppi á Fróni.

Átti víst eftir að gefa formlegt "update" á ferðinni okkar góðu til Sidney. Stór partur af þessu öllu var nú bara að komast út úr húsi barnalaus (með fullri virðingu fyrir dætrum mínum yndislegu). Fór að hugsa um það í vélinni að þetta var í fyrsta sinn síðan í júní 2003 sem ég væri barnlaus í flugvél (og hef ég nú farið í þær nokkrar síðan skal ég segja ykkur!) og að sama skapi í fyrsta sinn sem við Maron förum eitthvað bara tvö síðan í þeirri sömu ferð (sem var einmitt framlengin á vinnuferð hjá mér, en rómó!) Það liggur sem sagt ljós fyrir að við eigum margar langar rómantískar helgar inni eftir að við flytjum heim. Ömmur og afar - þið hafið hér með verið vöruð við!

Ekki var nú ferðin löng í þetta sinn samt. Barnapían mætti um hálf tíu á sunnudagsmorgni og við vorum komin aftur í hús klukkan 9 morguninn eftir. Ég hefði nú ekkert þurft að hafa hnút í maganum yfir þessu. Litla snúlla hagaði sér auðvitað eins og eftir pöntum - gerði allt eins og sagði í leiðbeiningunum og var ekkert að kippa sér upp við það að ný mamma hefði hafið störf. Við hjónin skemmtum okkur konunglega í brúðkaupinu. Gaman að sjá hvernig Ástralinn gerir þetta, með brúðarmeyjum og sveinum og öllu tilheyrandi. Ég hafði aldrei gert mér grein fyrir hversu stórt hlutverk þeirra er - það sat sko öll hersingin á háborðinu, 12 manns takk fyrir! Það er eins gott að brúðurinn var gullfalleg - kannski ekki dagurinn sem maður vill hafa sætu vinkonurnar uppádressaðar og fínar við hlið sér til að stela senunni! Verð að viðurkenna að ég kann betur við íslensku hefðina þar sem hlutverk vinanna er kannski frekar að "upphefja" brúðjónin með ræðuhöldum og öðru skemmtilegu heldur en sitja bara hjá þeim og vera sæt.

En hvað um það .... brúðkaupið var skemmtilegt, maturinn góður og félagsskapurinn af bestu gerð. Eftir athöfnina var boðið í fordrykk í rugby klúbb brúðgumans og svo var dýrindis veisla á eftir. Við vorum nú samt farin upp á hótel í fyrra falli því okkar beið flug klukkan 6 næsta morgun til að barnapían kæmist til vinnu.

En, all in all, mjög góð ferð og skemmtileg tilbreytni, þó stutt væri. Það þarf nú ekki mikið til að gleðja mann hérna megin. Það var svo auðvitað bara gott að sjá skvísurnar aftur - maður þarf ekki langt frí frá þeim, þessum elskum. Elísa er svo fyndin núna þegar hún hittir vinkonu mína sem passaði. Hún ljómar alveg í svona 2 sekúndur - en svo er eins og hún hugsi málið skrefinu lengra ..... og fer að hágráta! Endalaust krúttlegt - en vinkonunni finnst það samt ekki alveg jafn sætt!

Jæja, hætt í bili. Var í prófi í gær svo vikan hefur farið í lærdóm. Thelma Kristín er líka í tveggja vikna skólafríi svo það er extra mikið fjör á heimilinu. Seinni frívikan framundan - munum njóta hennar betur en hinnar fyrri nú þegar prófið er búið. Næst síðasti kúrsinn að hefjast eftir helgi.....þetta styttist....

Gleðilega páska!

2008-03-19T11:13:00.017+11:00

Gleðilega páska! Höfum átt hér yndislegan páskadag.... meira um hann seinna. Ég lumaði hér á gömlu bloggi sem ég hafði ekki póstað því ég átti eftir að tæma myndavélina. Gerði það loksins í dag svo ég ætla að láta þetta fljóta núna og skrifa fljótlega um páskahelgina okkar. Það er svo mikið að gera þessa dagana að mér líður eins og ég sé komin á eftir í framhaldssöguskrifum!

.........

Var ég ekki að lofa einhverri ferðasögu?? Það er bara svo mikið að gera í þeim efnum að ég veit ekki hvar ég á að byrja.

Byrjum því bara á byrjuninni......

Þarsíðasta helgi var verslunamannahelgi hérna megin, frí á mánudegi og veðurspáin með allra glæsilegasta móti. Maron hélt reyndar að hann þyrfti að fara til Queensland frá og með sunnudeginum svo við höfðum ekki þorað að plana neitt. Það kom svo í ljós á föstudeginum að hann færi ekki strax svo við okkur blasti löng og galtóm helgi. Við vorum ákveðin í að skella okkur í svo sem eina dagsferð en áttum erfitt með að ákveða hvert skyldi haldið. Laugardagurinn rann upp bjartur og fagur og familían stefndi á góðan bíltúr. Bóndinn lenti að sjálfsögðu í smá vinnu og sífellt leið á morguninn..... þá tók kellan málin í sínar hendur og notaði internetið góða til að athuga hvort ekki væri hægt að fá sæmilegan "last-minute" díl á gistingu á skemmtilegum stað og viti menn, rottur og mýs.... mín fann þessa fínu íbúð mitt á milli tveggja staða sem mig hefur alltaf langað að skoða: Gippsland Lakes og Wilson's Promontory.

Við tókum því slaginn, hentum ofan í ferðatöskur og rukum út. Vorum komin í bæinn Sale (pælið í að búa bara í Útsölu!! - hélduð þið að Gísli á Uppsölum hefði verið eitthvað merkilegur??) rétt fyrir kvöldmat, í þessa fínu íbúð. Röltum niður í bæ og fengum okkur kvöldmat áður en haldið var í bólið.

Á sunnudeginum keyrðum við niður að 90-mile-beach - sem Ástralir vilja meina að sé lengstra strönd í heimi en Google heldur því fram að til séu tvær lengri. Rétt innan við ströndina eru stöðuvötn - sem reyndar hafa verið opnuð og tengd út í sjó svo hægt sé að sigla þar inn. Þetta samspil myndar auðvitað meiriháttar strandlíf - sjór á eina höndina og stöðuvötn á hina. Verð samt að viðurkenna að ég varð fyrir pínkulitlum vonbrigðum með svæðið - þessi bölvuðu tré eru auðvitað alltaf að skyggja á útsýnið svo maður naut þessa kannski ekki eins og maður hafði vonað - svo voru bæirnir sem við heimsóttum sannkallaðir "white trash" bæir með illa förnum gömlum húsum og litlum sjarma..... en gaman að koma þarna samt sem áður.

Mæðgur á 90 Mile Beach

Litli listamaðurinn minn á ferðinni.

Mjúkur sandur á mjúkum táslum

Á leið í hádegismat á Loch Spot

Elísa fær sér einn feitan eftir matinn!!

Alltaf verið að reyna að ná sætri systramynd

Lögðum svo tímanlega af stað í Melbæinn á mánudeginum enda ætluðum við löngu leiðina heim með viðkomu í Wilson's Promontory þjóðgarinum (eða "The Prom" eins og Ástralir kjósa að kalla hann). Hef heyrt endalaust lof um þennan þjóðgarð og stelpurnar í mömmuhópnum mínum keppast við að fara þarna og tjalda. Það kom því ekki á óvart að þarna stigum við inn í paradís á jörð. Um er að ræða syðsta hluta meginlands Ástralíu, tanga sem umlukinn er sjó á þrjá vegu (og þar með ströndum), skógi vaxnar hæðir með miklu dýralífi og lítili á sem rennur þarna til sjávar. Þessa nutum við alls í 30 stiga hita og glampandi sól. Höfðum reyndar bara tíma til að ganga aðeins niðri á stönd í þeim mýksta sandi sem ég hef séð - (þetta var næstum eins og leir) og svamla aðeins í ánni auk þess sem við náðum einum stuttum göngutúr. Thelma Kristín var að leita að emúa en við fundum því miður aðeins nokkrar smákengúrur.

Ströndin og áin sem þar rann til sjávar voru engu lík. Thelma Kristín hljóp upp með ánni og elti fiskana sem þar svömluðu - hún náði meira að segja einum þeirra með berum höndum - frekar stolt dama! Litla skottið skreið um lækinn, buslaði og gruflaði í sandinum. Náðum nokkrum myndum en því miður ákvað myndavélin á þessum tímapunkti að verða batteríslaus!!

Thelma Kristín komin út í

Mér líst nú bara ágætlega á þessa strönd...

Best að skella sér í smá leiðangur....

Þetta er nú frekar notarlegt bað bara!

Hvað er þetta á höndunum á mér??

Héldum svo heim um eftirmiðdaginn eftir vel heppnaða helgi, allir þreyttir og grútskítugir, en alsælir með ferðina.

...............

Svona var nú ferðasagan sú. Ég enn eftir að dokumentera brúðkaupsferðina og páskahelgina - best að fara að bretta upp ermar ;o)

Indian summer

2008-03-14T19:40:00.003+11:00

Hafið þið einhvern tíman ryksugað í 40 gráðu hita??? Þetta tókst mér í dag, skal ég segja ykkur! Lykta reyndar ekki vel á eftir - en þetta er samt hægt. Það er eitt að liggja á sólarströnd í svona hitabylgju en allt annað að reyna að afkasta einhverju af viti. Hefði kannski betur sleikt sólina og fylgst með formúlukappakstrinum en hef ekki hugsað mér að sækja hann nú frekar en hin 3 skiptin sem hann hefur verið haldinn síðan við fluttum hingað. Læt mér nægja að nota ryksuguna til að yfirgnæfa hávaðan í bílunum sem dynur hér yfir hverfið - svo ekki sé minnst á þytinn frá herþotunum sem hér fljúga yfir til að heilla mannskapinn.

Það er nú kannski ekki til komið af góðu að við ætlum ekki á formúluna - höfðum nú rætt um að skella okkur í ár. Okkur er nebblega boðið í brúðkaup á sunnudaginn - sem væri gott og blessað ef það væri ekki í Sidney!! Er búin að fara fram og aftur í barnapíumálum - pælt í öllum útgáfum, hvort sem þær fela í sér pössun í Sidney eða Melbourne. Eftir að upprunaleg plön röskuðust ætlaði ég að taka skvísurnar með og panta pössun upp á hótel en eftir að Thelma Kristín hafði grátið úr sér augun heila kvöldstund yfir því að mamma hennar ætlaði að skilja þær systur eftir í höndum ókunnugra - með tilheyrandi vangaveltum eins og "mamma, hvað ef hún missir Elísu!" var ákveðið að vinkona mín skyldi flytja inn til okkar og sjá um snúllurnar. Þetta er mjög hugrökk vinkona sem ég á!

Það er eins gott að það verði gaman í þessu brúðkaupi - mín er með þokkalegan hnút í maganum yfir að skilja litlu snúllu eftir yfir nótt. Ef dæma má af steggjapartýinu er nú samt líklegt að þar verði fjör. Steggnum var víst skellt inn í bíl þar sem hann var látinn afklæðast algerlega í þeim tilgangi að fara í grímubúning. Þegar á hólminn var kominn afhentu félagarnir honum sólgleraugu og hentu honum út úr bílnum! Þar mátti kauði hlaupa eftir götunni yfir kílómeterslanga brú undir flautuleik ökumanna sem keyrðu fram hjá - það var gott hann var með sólgleraugu!

Áttum annars alveg frábæra langa helgi um síðustu helgi - partur af carpe diem planinu hjá okkur. Verð held ég að setja inn nýtt blogg á næstu dögum með myndum og alles...svo fylgist með!

Carpe Diem

2008-02-22T14:12:00.003+11:00

Litla - hmhm...stóra - snúllan mín er 7 ára í dag! Ég nenni ekki að halda langa ræðu um það hvað tíminn líður ótrúlega hratt og hvað mér finnst hún hafa fæðst í gær...bla bla - en samt líður manni alltaf þannig á svona dögum - og man skyndilega hvað maður yngist mikið með hverju árinu sjálfur (hóst hóst).

Afmælið hennar Thelmu Kristínar markar samt líka alltaf tímamót hjá okkur hér í Ástralíu. Það var jú, sælla minninga, 4ra ára afmælisdagurinn hennar sem hreinlega týndist í tímamismuni þegar við fluttum hingað. Lögðum af stað frá Íslandi 21. febrúar en þegar til Melbourne var komið var þar þegar kominn 23. febrúar! Það eru því nákvæmlega 3 ár síðan við fluttum til Ástralíu - þar sem við ætluðum jú bara vera í ár eða kannski tvö!

Það er því kannski viðeigandi að núna erum við alvarega farin að hugsa til heimferðar. Það lýsir sér helst með því að við erum duglegri en áður við að njóta tímans okkar hér og stökkva til ef eitthvað spennandi býðst. Dæmi: Skelltum okkur á ströndina eftir skóla á mánudag í bongóblíðu. Ég hafði keypt fisk fyrr um daginn sem ég ætlaði að hafa í kvöldmatinn - en gat ekki hugsað mér standa í eldhúsinu þar sem við gengum heim af ströndinni, kófsveittar og þreyttar eftir sundið - keypum hambogara á leiðinni. Fórum aftur á ströndina eftir skóla daginn eftir - laxinn enn í ísskápnum og ég hafði mörg 0rð um það við vini okkar að ég yrði að fara heim og elda þennan fisk, það væri nú eða aldrei. Þegar heim var komið hófst eldamennskan, grænmetið komið í pottinn fyrir Elísu og laxinn lá á eldhúsbekknum - háttatími stelpnanna nálgaðist eins og óð fluga. Þá tilkynnti húsbóndinn; "Við erum að fara út að borða" - hver veit hversu mörg svona hlý og yndisleg kvöld við eigum eftir hérna megin - best að nota þau vel.... og familían hentist út á Ormond götu og sat þar í góðu yfirlæti með pizzu og hvítvínsglas (slash epladjús!).

Í gær var ég svo í sakleysi mínu að fara út með ruslið eftir kvöldmatinn - og hugsaði, eins og svo oft áður hversu yndislegt veðrið væri svona í kvöldhúminu - og ætlaði inn aftur að svæfa stelpurnar en snerist á hæli og skellti þeirri yngri í kerruna og eldri á hlaupahjólið og við drifum okkur út í smá göngutúr fyrir háttinn - alveg frábært, mun gera meira af þessu nú á síðustu og verstu....

Jæja, best að sækja afmælisbarnið í skólann. Við ætlum að bíða aðeins með veisluna sjálfa - vonandi verður hún í næstu viku. Skvísan mátti auðvitað velja matinn í kvöld og valdi McDonalds!!!! Reyndar ákveðinn McDonalds sem við keyrðum fram hjá um helgina - þar sem rennibrautin nær út um gluggann og inn aftur..... og það sem afmælisbörn biðja um ... það fá þau... ekki satt?

P.s. Síminn hefur ekki virkað hjá okkur síðan við komum aftur út, sem útskýrir spjallleti mína - biðst afsökunar á því elskur! Eini sénsinn er að stelast í vinnusímann hjá bóndanum þegar hann er ekki að nota hann - það gerist bara eiginlega aldrei!

Back Down Under

2008-02-15T14:33:00.016+11:00

Jæja, sælt veri fólkið! Þá er maður mættur aftur "heim" eftir yndislega dvöl á Íslandi. Alltaf best að eyða jólunum í faðmi stórfjölskyldunnar. Verð samt að viðurkenna að maður fær nú smjörþefinn af því hvernig maður á eftir að sakna Ástralíu þegar við flytjum heim, er kominn með smá hnút í magann yfir þessu öllu saman - jedúddamía!

Stoppuðum í Singapore í 4 daga - bara frí hjá familíunni - ef maður getur kallað það frí að vera með tvö flugþreytt börn að reyna að skoða nýjan stað. Lítið sofið á nóttunni...mikið fram eftir degi og svo nýtti maður eftirmiðdaga og kvöld til að skoða Singapore. Sem betur fer er allt opið til 10 á þeim ágæta stað!! Urðum að byrja á smá verslunarleiðangri því okkar ástkæru starfsmönnum á Heathrow flugvelli tókst auðvitað að týna annarri töskunni okkar - já, ég sagði ANNARRI töskunni. Ekki spyrja mig af hverju þeim tókst að koma einni tösku í vélina en hinni ekki. Það gefur nú samt auga leið að taskan sem rataði í flugið okkar var auðvitað sú taska þar sem ég hafði pakkað öllum þeim hlutum sem við þyrftum örugglega EKKI að nota í Singapore, sem sagt vetrarfötum og jólagjöfum!

Notuðum annars tímann til að skoða Singapore lítillega bæði fótgangandi og í strætó. Fórum líka út á eyju þarna fyrir utan og horfðum á frábæra sýningu með laysergeislum, vatni, eldi, tónlist, flugeldum og fleiru - mjög skemmtilegt. Síðasta deginum eyddum við svo í dýragarðinum sem var einn sá flottasti sem ég hef komið í. Mikið gert upp úr því að hafa svæðin opin og búrin sem ósýnilegust.

~
Þessi lemúr hoppaði næstum á Thelmu Kristínu

Aparnir róluðu sér bara fyrir ofan hausamótunum á okkur

Litli apakötturinn minn!

Tókum kláf út í Sentosa eyju
Mæðgur á leið til Sentosa

Systur á siglingu

Thelma Kristín á Korean BBQ

Áttum svo bókað flug í gegnum Brisbane þar sem beina flugið til Melbourne var fullt. En við vorum svo heppin að Qantas menn breyttu þessu öllu fyrir okkur á síðustu stundu úti á velli og við fengum beint flug heim - munaði 6 tímum í ferðalagi svo þið getið ímyndað ykkur hamingjuna á liðinu.

Þegar heim var komið tók svo alvaran við. Skólinn hjá okkur mæðgum og vinna hjá bóndanum. Reyndar tókst nú Maroni að hafa með sér íslenska flensu í farangrinum (þeir hefðu nú mátt týna henni á Heathrow) svo hann var mikið heima við í síðustu viku enda gersamlega þegjandi hás.

Það var nú frekar ljúft að komast hingað í sólina þó það hafi verið fremur kalt fyrstu dagana - rétt um 20 gráðurnar, hehe! En þetta er allt að færast í betra horf, skreið yfir 30 gráðurnar í dag og við eyddum deginum í að þræða húsgagnaverslanir (!).

Ég held það sé loksins að komast rútína á Elísu. Þessi heimferð var dropinn sem fyllti mælinn hjá litla ferðalangnum mínum og hún hefur sofið hræðilega illa síðan við lögðum af stað frá Íslandi. En ég held að þetta sé nú allt að koma núna - síðustu 3 nætur hafa verið bærilegar. Það hefur heldur ekki bætt úr skák að hún hefur verið kvefuð greyið og svo er hún farin að standa upp í rúminu sínu og gerir það fram í rauðan dauðann - sama þó hún sé svo til sofnuð - um leið og maður sleppir af henni hendinni fer hún upp, og heldur sér svo dauðahaldi og orgar því hún veit ekki hvernig hún á að setjast niður.

Montprik!

Hæstánægð í nýju göngugrindinni

Sjáðu hvað ég get!

Mamma, ég held þú ættir að fara að kaupa hlið!

Held ég láti bara myndirnar tala sínu máli í þetta sinn - hin opinbera myndasíða er steindauð enn þá! Læt heyra aftur frá mér fljótlega.

Yfir og út

Kerra óskast!

2007-12-15T16:30:00.001+11:00

Er stödd á flugvellinum í Melbourne - 40 tíma ferðalag framundan - yesss! Reyndar er fínt að vera hér - bóndinn er svo duglegur að fljúga með Qantas að hér stjana margir starfsmenn við okkur. Thelma Kristín er svo imponeruð að hún segist sífellt gleyma því að við séum að fara í flugvél - það sé svo fint hérna, ólíkt öðrum flugvöllum (enda engir aðrir flugvellir sem hleypa okkur inn í fyrsta klassa lounge!)

Ég lofaði Ásu vinkonu gönguferð niður Laugarveginn í vikunni - fór svo að hugsa um hvernig ég ætlaði mér að útfæra það með eina regnhlífarkerru! Það vill svo til að næstum allir vinir okkar og fjölskyldumeðlimir í allar áttir hafa eignast börn á þessu ári og því allar kerrur og vagnar í notkun. Ég ætla því hér með að auglýsa eftir kerru/vagni til láns á meðan við erum á Klakanum. Ef þið þekkið einhvern sem á sæmilega kerru sem situr í geymslunni og bíður betri tíma þá megið þið gjarnan hafa samband við mig - annað hvort með kommenti hér, tölvupósti eða sms (verð með gamla símann á Íslandi).

Jæja, nú er kallað út í vél - sjáumst á Íslandi ;o)

Svona Stór

2007-12-10T21:22:00.000+11:00

Mig hefur lengi langað til að prófa að setja vídeó hér inn og læt verða af því núna. Þessi ræma er tekin á Vanuatu þann 22. nóvember 2007.

Framtíðin er núna

2007-12-09T12:07:00.000+11:00

Ég fór í verslunarleiðangur í vikunni - sem er nú ekki í frásögu færandi svona fyrir jólin...en í einni af stóru búðunum (svipað K-Mart eða Target) var komin sjálfsafgreiðsla - Ég fór bara að minni stöð og skannaði inn mitt dót og setti í poka, renndi svo kortinu í gegn og labbaði út. Framtíðin er mætt á svæðið!

Það var meira að segja komin sjálfsafgreiðsla í eftirlitið á flugvellinum í Brisbane. Þeir sem hafa ástralska passa geta sjálfir skannað hann inn og brosað svo framan í myndavél áður en þeir labba í gegn - bíðið bara þangað til við verðum komin með örflögu aftan við hægra eyrað, mikið verður það þægilegt!

Ég keypti mér lekahlífar í umræddri verslunarferð - sem er nú heldur ekki í frásögu færandi fyrir konu með barn á brjósti! Tegundin sem ég kaupi venjulega var ekki til svo ég keypti það eina sem í boði var - Rite Aid hlífar. Ég er nú yfirleitt ekkert að skipta mér af þessari æskudýrkun sem viðgengst í okkar þjóðfélagi þó ég fagni því að fyrirtæki og skipuleggjendur tískuviðburða séu farnir að setja aldurstakmörk á sínar fyrirsætur en OMG - þeir hafa nú eitthvað gleymt sér hjá Rite Aid

Hvert er málið að láta fyrirsætu sem ekki er orðin kynþroska auglýsa barnavörur!!!

Whitsundays og Vanuatu

2007-12-02T10:21:00.000+11:00

Jæja, jæja..... þá er nú lífið allt að falla í ljúfa löð og rútínu aftur eftir yndislegt frí. Maron og Thelma Kristín fóru til Brisbane þann 8. nóvember, hittu þar tengdó og áttu með þeim 2 daga áður en þau flugu upp til Hamilton eyju í Whitsundays eyjaklasanum. Við Elísa flugum hins vegar beint upp í Kóralrif og hittum gengið þar. Tókum við skútunni á afmælisdaginn minn (btw - takk elskur fyrir allar kveðjurnar - þær dúkkuðu upp á hinum ýmsu netföngum, heimasíðum og símanúmerum, mætti halda að þetta hefði verið stórafmæli - bara gaman hehe!) og lögðum úr höfn eftir að hafa sótt vistir og mettað svanga maga.

Whitsundays eru ólíkar svæðinu sem við sigldum um á Tahiti forðum daga að því leyti að í raun býr enginn þarna - þetta er algert túrhestasvæði sem er einungis uppbyggt af misflottum hótelum og "resortum". Það voru því smá vonbrigði að veðurguðirnir ákváðu að stríða okkur aðeins og sáu okkur fyrir roki (og ansi mikilli rigningu) alla vikuna! Ekkert alvarlegt óveður en samt ekki þessi póstkortasigling um spegilslétt lón í sól og sumaryl. Rokið var svo mikið að við gátum ekki farið út fyrir eyjarnar alla vikuna heldur urðum að sigla hlémegin! En hvað um það - ekki hægt að kvarta yfir því að sigla á skútu um Kóralrifið mikla, stoppa hér og þar og snorkla eða fara í land á fínu hóteli og eyða þar eftirmiðdeginum!

Stelpurnar stóðu sig eins og hetjur - engin sjóveikispúki í þeim. Thelma Kristín dúllast bara í skútunni eins og hún sé heima hjá sér - rambar inn og út hvort sem við erum á siglingu eða ekki - hún hefur greinilega sjófæturna úr föðurættinni, þær koma sko ekki mín megin frá! Elísa tók þessu öllu með stóískri ró - fannst bara notarlegt að láta öldurnar rugga sér og ömmu og afa stjana við sig.

Eftir einnar nætur stopp í Brisbane var svo haldið til Vanuatu eyja. Verð að játa að ég, eins og nær heimbyggðin öll, hefði nú ekki geta bent á þetta land á korti ef ekki væri fyrir Survivor forðum daga! Eyjarnar komu þó nokkuð á óvart. Eyjarskeggjar hafa oft verið kosnir hamingjusamastir allra þjóða og sást það vel. Þeir voru svo ánægðir með sitt. "Allt vex á Vanuatu" segja þeir - hér býr fólk í sínum þorpum með stórfjölskyldu og vinum, eldar í sameiginlegu eldhúsi mat sem ræktaður er á staðnum. Allir hafa nóg í sig og á og eru sáttir við lífið og tilveruna - skilja ekki alveg stressið í okkur hinum. Gott að sjá svona líf öðru hvoru til að minna okkur á það sem máli skiptir.

Ég ætlaði nú heldur að nota tækifærið og sýna eldri dótturinni hversu gott hún hefði það í sínu stóra húsi með öll þessi veraldlegu gæði. Benti hvað eftir annað á hrörlega kofana og spurði "myndir þú vilja búa þarna". Kennslan missti marks því Thelmu Kristínu fannst þetta alveg frábært - krakkarnir gengu um sjálfala, stukku niður af brúm ofan í ár og vötn sér til dægrastyttingar og borðuðu ávexti sem þau tíndu af trjánum þegar þau urðu svöng - þetta var auðvitað bara himnaríki og daman var tilbúin að flytja inn á morgun!

Það var nú samt gott í lok dags að koma inn á sitt fína hótel með öllum þeim þægindum sem við erum vön. Vorum á fínu "resorti" með sundlaugum, strönd, sjósporti, veitingastöðum, börum og krakkaklúbb - ekki hægt að biðja um það betra.

Ég mun reyna að koma myndum inn á tölvuna fljótlega. Verð samt að viðurkenna að þær eru á tölvunni hans Marons og það vita þeir sem til þekkja að hún er algert svarthol! Vona samt að ég nái einhverju út - verð í versta falli að setja þær inn á Facebook því áskriftin af myndasíðunni okkar er útrunnin. Svo ef við erum ekki enn orðnir vinir á Facebook er tími til að bæta úr því núna.

Ég fer í fríið!

2007-11-10T05:24:00.001+11:00

Ég á afmæli í dag, ég á afmæli í dag

og

Ég fer í fríið, ég fer í fríið, ég fer í fríið!
Ég fer í fríið, ég fer í fríið, ég fer í fríið!

Hún á afmæli í dag....svona næstum

2007-10-26T21:42:00.000+10:00

Elísa á semi-afmæli í dag, hálfsárs skvísan! Héldum upp á afmælið með hrísmjölsgraut, að sjálfsögðu. Snúllan var yfir sig hrifin, kláraði allan matinn og hefði sko alveg verið til í meira - upprennandi matargat hér á ferð!

Við Elísa skelltum okkur í Myers í miðbænum í vikunni. Myers er Harrods Ástrala. Verslunin í miðbænum er risastór og algert völundarhús. Hún nær yfir margar byggingar og þrjár götur (þ.e. það eru göng yfir göturnar og svo heldur búðin áfram hinum megin). Fyrir mömmur með stórar kerrur sem ekki geta farið í rúllustigann liggur leiðin í lyfturnar á svona stöðum, þó að maður þurfi ekki að fara upp nema eina hæð. Myers í bænum er alveg kafli út af fyrir sig í lyftusögu landsins. Þarna eru 5 lyftur til staðar - gamlar lyftur - svo gamlar að þær eru MANNAÐAR af LYFTUVÖRÐUM (starfsheiti sem ég hélt að væri löngu útdautt - nema helst á 7 stjörnu hótelum). En þar sem mikill meirihluti kúnnanna notar rúllustigana er greinilega ekki rekstrargrundvöllur fyrir fleiri en einn lyftuvörð í senn - svona á þriðjudagsmorgni alla veganna. Þannig að 4 lyftur standa auðar og fara ekki fet. Það er ekki hægt að styðja á hnapp og panta lyftu - nei, það þarf að bíða á meðan lyftuvörðurinn ekur lyftunni frá fyrstu hæð og alveg upp, svo niður aftur sömu leið. Svona stýra þeir samviskusamlega upp og niður allan daginn, stansa á hverri hæð og þylja upp allt sem þar er að finna "Fourth level; Children's chlothing, shoes and toys; toilets and changing room" - alveg sama þó enginn þurfi að fara út á þessari hæð - og enginn sé á leiðinni inn! Ef Myers myndi skipta út þessum 5 elliærum lyftum og vörðunum með fyrir nýjar lyftur (sem koma þegar maður ýtir á takkann), hvað ætli þeir væru lengi að safna fyrir kostnaði nýju lyftanna með sparnaðinum af því að reka lyftuverðina???? Gamalgrónum Áströlum finnst voða sjarmerandi að hafa þetta fyrirkomulag á þessu - en ég verð BARA pirruð af að standa hálfan daginn og bíða eftir lyftu!

Við erum að vinna í að endurnýja alla myndasíðuna - það skýrir skortinn á nýjum myndum þar. Við hjónin getum vonandi gefið okkur tíma í þetta mjög fljótlega. Skólinn og vinnan aðeins að stríða okkur núna. Á meðan læt ég hér fljóta með aðra af snúllunni. Hér er hún að hjálpa mömmu við þvottinn.

...og hér er ein af hinni snúllunni að gera hjólið hreint eftir vetursetu í bílskúrnum (af því við vorum á Íslandi en ekki af því það væri ekki hægt að hjóla hér í vetur).

Knús í bili
Unnur

Óboðinn gestur og framtíðarpælingar

2007-10-15T22:35:00.000+10:00

Það var ráðist á barnið mitt! Moskítófluga ruddi sér óboðin leið inn í herbergið hjá Thelmu Kristínu í fyrrinótt og barnið var svo útbitið eftir nóttina að ég hef aldrei séð annað eins (og verð ég nú frekar slæm sjálf) - Meira að segja nefið á henni var tvöfalt og annað augað sokkið - ekki falleg sjón. Maron hafði sem betur fer hendur í hári árásarflugunnar, vonandi áður en hún kom sér upp stórfjölskyldu á svæðinu!

Þetta er nú líklega bara bragð af því sem koma skal - sumarið á næsta leyti og allt það. Bara svona til að vera með almenn leiðindi, þá var hér í dag 27 gráðu hiti og glampandi sól. Elísa greyið veit ekki alveg hvernig hún á að vera í svona hita. Það er smá huggun harmi gegn að áströlsku börnin vita það ekkert frekar. Við fórum aftur í playgroup í dag og allur hópurinn var hálf illa upplagður - örugglega vegna hitans. Þetta venst vonandi.

Fórum í bíltúr í gær að skoða hús! Hér getur maður nebblega keypt eitt stykki byggt hús fyrir fyrirframákveðna upphæð - hvar sem maður vill. Þ.e. maður útvegar sér fyrst lóðina og kaupir svo staðlað hús til að planta niður. Þessi stórfyrirtæki sem þennan bisness stunda hafa svo komið sér upp heilu hverfunum sem eru til sýnist svo maður geti nú valið réttu "bragðtegundina". Viljið þið vita hvað 300 fm einbýli kostar? Ja, svona 12 milljónir uppsett - haldiði það væri munur ef maður gæti bara plantað efninu í gáma og fengið svo bræðurna til að styrkja húsið og reisa! Í ljósi síðustu daga verðum við bara að finna blómabeð í Kópavogi eða Mosfellsbæ - er ekki svo gott að vera í Kópavogi?

Knús
Unnur

Svo leikandi létt....

2007-10-08T20:52:00.000+10:00

Jibbí jei - það les einhver þetta blogg :o) Sirrý og Lára - þið hafið blásið mig innblæstri - tek áskorunum fegins hendi og skelli hér með inn nýrri færslu úr æsispennandi lífi hinnar heimavinnandi húsmóður!

Skólinn byrjaði aftur í dag - æðislegt að fá tveggja vikna frí en jiminn góður hvað maður er alltaf feginn þegar rútínan byrjar aftur!

Við Elísa skelltum okkur í "playgroup" í fyrsta sinn í dag. Ég hélt að mér yrði vísað í playgroup grúbbu í ungbarnaeftirlitinu en hjúkkan hafði ekkert minnst á þetta (og ég gleymdi alltaf að spyrja) svo ég fór að forvitnast um þetta hjá kunningjum og komst þá að því að maður fær víst ekki slíka þjónustu nema með fyrsta barn - maður þarf sjálfur að bera sig eftir björginni. Ég hélt í sakleysi mínu að þetta væri ekki byrjað en á 5 mánuðum hafði víst myndast mjög rótgróin grúbba og mér fannst, þegar ég spjallaði við forsprakkann í síma, að mín væri nú ekkert allt of velkomin. Mér leið eins og ég hefði beðið aðal skvísuna í skólanum kæruleysislega um að fá að vera hluti af vinsælu klíkunni! En ég setti undir mig hausinn, staðráðin í að mæta í dag, enda um opinbera samverustund að ræða - Alveg tilbúin með ræðuna ef ég fengi ekki inngöngu - eins gott að ég væri ekki einmana mamman með fæðingarþunglyndi á háu stigi og allt það - en þess gerðist nú sem betur fer ekki þörf því þetta voru hinar fínustu konur og við Elísa skemmtum okkur konunglega. Fyndið samt að þessar eru allar að eiga sín fyrstu börn - og loksins hitti ég mæður á sama reki og ég! Frábært að vera ekki 10-20 árum yngri en hinar kellurnar. Fengum okkur kaffi á eftir og lágum yfir slúðurblöðum - ræddum landsins gagn og nauðsynjar, þ.e. hvort Britney ætti að fá börnin sín aftur og hver væri í flottasta kjólnum - Jibbí, loksins eitthvað fyrir minn smekk ;o)

Jæja, thats all for today folks (...eða Sirrý og Lára alla veganna!!) - það allra nýjasta úr lífi húsmóðurinnar - missið ekki af næsta þætti!

Heim í heiðardalinn

2007-10-02T15:54:00.000+10:00

Jæja jæja - Mín er mætt aftur vegna "fjölda" áskorana :o/ Ég sé nú að teljarinn á síðunni mjakast enn svo það virðist - þó ótrúlegt sé - sem nokkrar hræður slæðist enn hér inn til að tékka á okkur andfætlingunum. Svo nú er best að spýta í lófana og setja inn nokkrar fréttir.

Eftir yndislegt sumar á Íslandi erum við sem sagt mætt aftur til Melbourne. Vorið tók á móti okkur - svona inn á milli alla veganna. Getum alls ekki kvartað í dag því hér er glampandi sól og vel yfir 20 stiga hiti. Ég þurfti meira að segja að kveikja á loftkælingunni í svefnherberginu - í fyrsta sinn langan tíma.

Thelma Kristín fór auðvitað beint í skólann eftir að við komum heim og var fegin að hitta vinkonurnar. Eftir þrjár vikur í skólanum var svo önnin búin og tveggja vikna frí tók við. Skólinn byrjar svo aftur næsta mánudag - bæði hjá Thelmu Kristínu og mér svo þá tekur alvaran við aftur. Við höfum verið mjög rólegar í fríinu enda hefur Maron verið á ferðlagi og við mæðgur höfum því mestmegnis verið heima við - eða hér um kring.

Þið getið nú rétt ímyndað ykkur gleðina þegar við vorum beðnar um að passa lítinn kanínu-unga í nokkra daga. Thelma Kristín sem suðar stöðugt um gæludýr! Mamman hugsaði sér gott til glóðarinnar og ætlaði nú aldeilis að sýna þeirri stuttu ábyrgðina sem fylgir slíku gæludýrahaldi. Það brást yfirleitt ekki að ef Thelma gleymdi sér í leik eða settist fyrir framan sjónvarpið að það "þurfti endilega" að sinna dýrinu NÚNA! Hún lét nú alltaf til leiðast - miskát þó - og svo er bara að sjá hvort suðið muni halda áfram eftir að barnið hefur fengið nasaþef af gæludýrahaldi. Hún "Softie" var nú algert krútt svo það er harla ólíklegt að þetta hafi orðið til þess að minnka áhugann - en maður heldur í vonina!

Elísa vex og dafnar með hverjum deginum og er hvers manns hugljúfi. Hún er orðin voða dugleg að velta sér yfir á magann og hefur gert í þó nokkurn tíma - en svo situr hún pikkföst og orgar! Ætlar ekki alveg að ná þessu með að fara til baka....og þó....ég er ekki frá því að hún hafi farið í heilan hring í gær en mín var bara svo upptekin við að glápa á tölvuskjáinn að ég missti af því - skamm skamm! Litla skvísan var alla veganna farin af maganum hægra megin á teppinu yfir á magann alveg hinum megin - annað hvort hefur hún velt sér eða skriðið!

Verð að bæta því hér við, eftir allar fótboltafréttirnar af Kristófer undanfarna mánuði, að Brighton Beast rúllaði upp deildinni í ár; voru taplausir og slógu nýtt met í stigafjölda - Ekki amarlegt það! Hér er hægt að kíkja á heimasíðu Brighton þar sem fréttin af Beasts er á forsíðunni http://www.brightonsc.org.au/ Það vantar því miður Kristó á myndina því hún er auðvitað tekin eftir að við fórum til Íslands, en það er verið að vinna í nýrri mynd þar sem honum verður smellt inn á.

Jæja - hef nú kannski ekki svo mikið að segja þegar allt kemur til alls. Kannski spurning um að vera duglegri að skella inn fréttum svo ég gleymi hreinlega ekki hvað við höfum haft fyrir stafni!

Úr mannfræðiskápnum

2007-06-25T20:29:00.001+10:00

Það er áhugavert fyrir mannfræðing að fylgjast með áströlskum fréttum þessa dagana. Hér var að koma út skýrsla sem dregur fram mjög svarta mynd af ástandinu meðal frumbyggja Ástralíu að því er varðar kynferðislega misnotkun á börnum. Ég hef nú ekki lesið skýrsluna en hún er víst hræðileg í alla staði og misnotkun mun almennari en áður var talið (og þótti nú ástandið slæmt fyrir). Ríkisstjórnin, í kosningaham, brást mjög fljótt og harkalega við og hefur nú tilkynnt að áfengi sé bannað í frumbyggjaþorpum í Norður Ástralíu, lögregluvakt verði stóraukin, félagslegar bætur verði bundnar því að börn sæki skóla og að börn frumbyggja verði skikkuð í læknisrannsókn þar sem athugað verði hvort að þau hafi orðið fyrir kynferðislegri misnotkun.

Fyrst virtist sem þverpólitískt samþykki væri fyrir aðgerðunum - leiðtogi stjórnarandstöðunnar þóttist samþykkur og hvaðeina...en á undanförnum dögum hafa komið fram gagnrýnendur sem telja að hér sé um kynþáttafordóma að ræða og telja að stjórnvöld hefðu átt að hafa samráð við frumbyggjana áður en gripið var til aðgerða.

Ég tel ekki nokkurn vafa á því að hér sé um bullandi kynþáttafordóma og forræðishyggju að ræða - en eftir stendur hin áhugaverða mannfræðilega spurning; Hvort er ofar í forgangsröðinni; menningarleg afstæðishyggja (sem segir okkur að engin menning sé rétthærri en önnur - og skv. henni eigum við ekki að skipta okkur af - því okkar hugmyndir um "eðlilegt" samfélag eru ekkert rétthærri en hugmyndir annarra) - eða velferð barnanna í þessum þorpum?? Auðvitað hefði ekki hvarflað að nokkrum manni að banna áfengi í ákveðnu hverfi í Melbourne eða að skikka börn allra gyðinga í læknisrannsókn en í þessu tilfelli telur yfirvaldið sig hafa slíkt forræði. Ég hef ekkert svar við þessari spurningu - kasta þessu bara fram til ykkar til umræðu yfir góðum kaffibolla. Maður þyrfti helst að endurvekja sambandið við gömlu mannfræðigrúbbuna - þetta gæti alveg lyft góðu bjórkvöldi í hærri hæðir ;o)

Kveðjur úr Vetrarríki

2007-06-15T09:46:00.001+10:00

Engar fréttir eru góðar fréttir, ekki satt? Hef þess vegna verið löt að blogga undanfarið - lífið gengur jú bara sinn vanagang. Allir dafna vel og eru hressir og sprækir þrátt fyrir að hér sé Veturkonungur mættur með meiri hamagangi en oft áður.

Fróðir menn spá hér alvöru vetri, eftir 7 ár af óvenju mildri tíð. Svei mér, ef þeir hafa ekki bara rétt fyrir sér - ef dæma má af því sem af er júnímánuði. Hér fer hitinn næstum niður í frostmark á nóttunni og rétt skríður upp í 12-15 gráður yfir daginn. Maður er búinn að grafa upp úlpur og húfur á liðið og ekki veitir af. Áströlunum finnst alveg ótrúlega fyndið að sjá að ég set litlu snúllu í kuldagalla þegar við löbbum í skólann á morgnana - hafa bara aldrei séð annað eins fyrirbæri!!! Þau eru ófá kommentin sem ég hef fengið frá fullorðnu fólki um það hversu kósý sé í vagninum hjá Elísu og hversu mikið þau langi sjálf til að liggja þarna!

Hitasystemið í húsinu hjá okkur ákvað auðvitað að bila á þessum allra besta tíma svo við finnum jafnvel enn meira fyrir vetrinum en aðrir - ekki það að annað hvert hús hér um slóðir er óupphitað! Hitinn er nú búinn að vera að stríða okkur í margar vikur en við höfum alltaf náð að koma honum í gang fyrir rest. Þegar Maron fór til Íslands í síðustu viku dó hann hins vegar drottni sínum (hitinn sko, ekki Maron). Ég lét umbann okkar vita - sem lét eigandann vita - sem hringdi í umboðið - sem lofaði viðgerð inna 3ja daga. Skilaboðakeðjan er hins vegar svo löng að það gerist ekki neitt nema það feli í sér klúður og misskilning svo nú eigum við von á viðgerðarmanni á mánudag - tveimur vikum eftir að ég bað um aðstoð!!!! Þvílík þjónusta!

Við erum nú samt enn við hestaheilsu fyrir eitthvert kraftaverk. Mín komst klakklaust í gegnum heila viku sem einstæð móðir með þrjú börn þegar Maron þurfti að bregða sér upp á Klaka í þarsíðustu viku. Svolítið púsluspil þegar maður hefur ekki einu sinnu ömmur og afa til aðstoðar - en gekk samt allt saman upp. Fínasta æfing fyrir ferðalagið heim.

Fórum í verslunarleiðangur um síðustu helgi, keyptum fermingarföt á Kristófer og "eftirskírnarkjól" á Elísu. Það verður sko nóg að gera í kirkjulegum athöfnum þegar við komum heim. Mér sýnist að komandi helgi muni líka fela í sér búðarráp - enda enn nokkrir hlutir sem við þurfum að ganga frá áður en við förum.

Maron var líka búinn að lofa Thelmu Kristínu að baka með henni um helgina. Þessu lofaði hann reyndar um síðustu helgi líka en varð að draga í land því við fengum til okkar gesti í mat á sunnudeginum (Daman var nú alveg sátt því meðal gestanna var ein besta vinkonan). Ég vona nú samt að hún verði ekki alveg jafnákafur bakari núna og hún var þá - þegar hún vakti pabba sinn klukkan korter yfir sjö, komin í svuntuna, með pottaleppann á höndinni og hélt á bökunarformunum sínum - alveg tilbúin! "Pabbi, ætluðum við ekki að baka?"!! Verst að pabbinn var ekki alveg jafnsprækur!

Hún var nú líka voða spennt í morgun þegar hún fór í skólann. Eftir skóla fær hún að fara heim með Sophiu vinkonu og fer svo með þeim út að borða í kvöld - bara gaman. Það gæti verið að ég kíki með þeim á veitingastaðinn - fer eftir því hversu spræk Elísa verður. Kristófer er akkurat á æfingu á þessum tíma svo þetta verður svolítið púsluspil - sjáum til hvernig við leysum málið.

Kristófer er annars alltaf jafn ánægður í boltanum. Þeir eru enn taplausir í deildinni - rosa gott lið á ferðinni. Næsti leikur er á sunnudag - svo við krossum fingur og tær. Hann hefur líka verið í prófum í skólanum - enda skólaárið hálfnað hérna megin. Prófin hafa víst gengið upp og ofan enda ekki við öðru að búast þegar allt námið er á ensku. Hann er samt að standa sig ótrúlega vel strákurinn. Hann var strax settur í "venjulegan" bekk - þ.e. í bekk með Áströlum en ekki krökkum sem hafa ensku sem annað tungumál - og hefur sko ekki staðið þeim að baki hingað til - bara duglegur!

Af Elísu Björk er líka allt gott að frétta. Hún er orðinn alger sperrileggur sem heldur næstum haus og er endalaust forvitin um allt sem er að gerast í kringum hana. Skælbrosir svo þegar einhver nennir að tala við hana - sem eldri systkinunum finnst sko ekkert leiðinlegt. Hún er voða vær og góð - heyrist varla í henni grátur og sefur alltaf 6-8 tíma lúr á nóttunni. Svo mamman er útsofin og sæl.

Jæja, heyrist hjal úr vagninum - mig grunar að sumir muni biðja um sopann sinn áður en langt um líður.

Knús á línuna
Unnur

Litli pínu anginn sem dafnar svo vel

2007-05-29T20:38:00.000+10:00

Smá fréttaskeyti frá stórfjölskyldunni. Allir í góðum gír hérna megin. Elísa Björk stækkar og þroskast með hverjum deginum. Við hittum ljósuna í morgun sem vigtaði og mældi. Daman orðin 4,6 kíló - hefur þyngst um tæpt kíló á hálfum mánuði!!!! Greinilegt að minni þykir sopinn góður!! Hún er líka farin að skælbrosa, hjala (heldur veiklulega enn - en þetta er samt hjal!) og heldur jafnvel haus á góðri stundu.

Við fórum í fyrsta alvöru ferðalagið á sunnudaginn. Kristófer var að keppa í ca. klukkutíma fjarlægð héðan og við ákváðum að prófa að taka snúlluna með - sjá hvernig þetta myndi ganga. Hefðum nú ekki þurft að hafa áhyggjur því hún svaf af sér fyrri bíltúrinn og leikinn (þrátt fyrir að hann hafi verið hörkuspennandi) - drakk svo í bílnum áður er lagt var í hann til baka - og svaf meira og minna alla heimleiðina líka. Ekkert mál fyrir Jón Pál - vonandi að hún hagi sér svona líka í löngu ferðinni sem framundan er.

Strákarnir unnu auðvitað leikinn. Þeir eru enn ósigraðir í deildinni - enda hörkugott lið hér á ferð. Það má segja að leikurinn á sunnudag hafi verið spilaður við íslenskar aðstæður því rokið var svo mikið að erfitt var að hafa stjórn á boltanum. Loksins er haustið farið að láta kræla á sér - ekki seinna vænna því hér hefst vetur formlega í þessari viku. Ég held að bæði apríl og maí (enn sem komið er) séu þeir heitustu og þurrustu síðan mælingar hófust.

Thelma Kristín fór voða montin í skólann í morgun - ekki í skólabúning. Ástæðan var sú að í dag var síðasti dagurinn hennar Inku vinkonu í skólanum og af því tilefni var haldið bekkjarpartý og enginn þurfti að mæta í skólabúning. Ég held nú að hún verði ekki jafnlukkuleg á morgun þegar aðstæður verða aðeins raunverulegri og það vantar bestu vinkonuna í skólann! Við buðum familíunni einmitt í mat til okkar á laugardaginn - síðasta kvöldmáltíðin - af mörgum góðum sem við höfum átt saman undanfarin tvö ár. Það verður skrítið að hafa þau ekki hérna.....en vonandi að við hittumst fljótlega aftur, annað hvort í Finnlandi eða á Fróni.

Húsbóndinn er á leiðinni til Íslands á fimmtudag! Þarf að skjótast í vinnuferð og verður frá í viku. Verst að ekki hittist þannig á að hann færi nær okkar heimferð - en það er ekki á allt kosið. Mín verður sem sagt einstæð móðir með þrjú börn í viku - alltaf gaman að prófa eitthvað nýtt ;o/

Jæja, ætla að henda inn fleiri myndum - og klára umsóknina um vegabréfsáritun fyrir Elísu, maður heldur í sakleysi sínu að maður sé að eignast lítinn Ístrala hérna - en svo reynist hún bara vera ólöglegur innflytjandi!!!

Kyss og kram til ykkar allra. Erum farin að hugsa til heimferðar - það verður gaman að hittast í sumar.
Knús
Unnur

Nýjar myndir

2007-05-07T22:28:00.000+10:00

Smellti inn nýjum myndum. Höfum haft það mjög rólegt og notarlegt hérna heima. Elísa Björk náði sér í gulu og fékk þessa fínu ljósameðferð í stofunni. Hún er öll að braggast og farin að vaka miklu meira - Kristófer og Thelmu Kristínu til mikillar gleði.

Á laugardaginn var mikil hátíð í skólanum hjá Thelmu Kristínu. Fjáröflun sem fram fer annað hvert ár. Það var búið að setja upp tivoli á skólalóðinni, ýmsir sölubásar voru um allt, alls kyns leikir og happadrætti og annað spennandi. Skemmtiatriði allan daginn og fram á kvöld, matsala og bjórgarður. Við gátum því miður ekki verið nema stutta stund enda beið litla daman eftir okkur heima.

Kristófer sneri á sér fótinn í fótboltaleik um síðustu helgi og endaði á hækjum. Hann er farinn að stíga aftur í fótinn en hefur ekki geta farið á æfingar í rúma viku - ekki kátur með það!

Við Thelma Kristín skelltum okkur í kveðjupartý hjá Inku hinni finnsku á föstudaginn. Þau eru á heimleið fjölskyldan eftir rúma 2ja ára dvöl í Ástralíu. Það verður missir af þeim - við höfum verið dugleg að styðja hvert annað svona í útlandinu.

Alla veganna....ætlaði bara að segja að ég var að smella inn nýjum myndum - hitt kom alveg óvart.

Bestu kveðjur frá stórfjölskyldunni
Unnur og co.

Lítil snúlla fædd

2007-04-27T10:19:00.000+10:00

Litla prinsessan lét sjá sig viku á undan áætlun, snemma á fimmtudagsmorgun. Vaknaði um miðnætti við að vatnið fór og daman kom í heiminn tveimur og hálfum tíma síðar. Allt gekk mjög hratt en vel. Snúllan er vær og góð - bara yndisleg. Stóru systkinin standa sig líka eins og hetjur, eru voða dugleg að hjálpa til og pinkulítið montin af litlu systur.

Myndir eru komnar inn á myndasíðuna.

Knús
Unnur og co.

Páskafrí

2007-04-18T12:41:00.000+10:00

Jæja, nú er skólinn byrjaður aftur, bæði hjá mér og krökkunum. Ágætt að fá aftur smá rútínu á heimilið. Áttum annars fínt frí í kringum páskana þar sem hápunkturinn var ferðalagið til Sorrento yfir hátíðarnar.

Fórum með Finnunum okkar og gistum í gömlu húsi í bænum Sorrento sem liggur við munnann á Port Phillip flóa. Þetta er týpískur rólegur sumarleyfisbær - voða kósý en samt hægt að finna sér mart til dundurs. Maron og Kristófer fóru t.d. á brimbrettanámskeið og skemmtu sér konunglega og á páskadag fórum við öll í siglingu þar sem hægt var að snorkla með höfrungum og selum. Sú ferð vakti auðvitað mikla lukku þó að Thelma Kristín hafi ekki snorklað nema stutta stund. Ég fékk handa henni blautbúning í stærð 8 sem var heldur stór því að stærð 6 var einungis með hálfum ermum og skálmum og sjórinn kaldur. Það sem ég fattið ekki var að sjórinn lak auðvitað inn í víðan búninginn um leið og sú stutta stökk út í svo henni var skítkalt. Barnið er auðvitað gerspillt - hefur einungis snorklað í Kóralrifinu mikla og á Tahiti - svo kaldur sjórinn frá Suðurskautslandinu var einum of!

Húsið var annars ágætt - ef maður lætur ekki nokkrar köngulær trufla sig - og ef maður kærir sig kollóttan um mýs og pokarottur uppi á þaki og á milli veggja!!! Garðurinn var lokaður og yngri börnin dunduðu sér vel við leik þar úti - og stóru börnin líka reyndar. Fórum tvisvar út að borða inni í bæ - vorum sérstakelga heppin með einn veitingastaðinn sem var vel búinn billjard og borðtennisborði sem við höfðum svo til út af fyrir okkur. Ekki oft sem hægt er að njóta tapas rétta í 3 tíma á veitingastað með 3 lítil börn - en það tókst okkur þó í þetta sinn.

Veðrið var alveg frábært alla páskahelgina. Hitinn fór mest upp í 28 gráður á annan í páskum og því stoppuðum við á ströndinni í bænum Rosebud á heimleiðinni. Yndisleg strönd með miklum grynningum sem gott er að leika sér á. Krakkarnir dunduðu sér við að veiða síli, marglyttur og skeljar; spila fótbolta og byggja sandkastala. Mín sat hins vegar hin rólegasta og sleikti sólina.

Við gerðum nú ekki mikið þar sem eftir var af fríinu. Skólinn byrjaði hjá mér strax á þriðjudeginum svo við vorum mikið heima við. Kristófer var voða duglegur að passa litlu systur svo ég fengi frið til að læra - ekki amarlegt að hafa einn svona duglegan á heimilinu! Fórum reyndar í sund og í verslunarleiðangur en ég held að þar með sé það upp talið.

Fótboltinn er líka kominn á fullt hjá Kristófer og fer hann nú á æfingar tvisvar í viku og keppir á sunnudögum. Fyrsti leikurinn var um síðustu helgi og var hálf vandræðalegt að horfa á hvernig strákarnir rúlluðu yfir heimaliðið. Leikurinn vannst 7-1 og greinilegt að Brighton liðið er sterkt og á örugglega góða leiktíð framundan.

Myndir úr páskaferðinni eru á myndasíðunni okkar.
Biðjum að heilsa héðan úr rigningarlausu haustinu.
Knús
Unnur Gyða

Gleðilega páska!

2007-04-05T14:52:00.000+10:00

Örstutt "gleðilega páska" færsla. Erum á leið í sumarbústað með vinum okkar yfir páskana. Ætlum að slaka vel á og borða mikið súkkulaði. Mamma og pabbi sendu Kristófer út með alvöru páskaegg til okkar - svo nú á að njóta vel. Planið er líka að fara í siglingu á páskadag og ef heppnin er með okkur - snorkla með höfrungum.... eða réttara sagt - allir hinir ætla að snorkla með höfrungum, ég held ég verði með báða fætur á þurru landi (eða bát alla veganna).

Allt gott að frétta annars. Krakkarnir eru í 2ja vikna páskafríi svo við höfum aðallega dúllast hérna heima við í vikunni. Ég hef líka verið í semi-páskafríi í mínum skóla en þar fer allt á fullt í næstu viku.

Læt heyra í mér eftir páskana - vonandi get ég líka hent inn fleiri myndum þá.

Gleðilega páska!!

Unnur

Haustfréttir

2007-03-17T10:03:00.000+11:00

Uuuuhhhnnnn uuuhhhnnnn uuuhhhhnnnn.....formúlan er hafin - sit hér með niðinn af kappakstursbílum í bakgrunni. Þetta er þriðja formúlukeppnin sem haldin er síðan við fluttum til Ástralíu. Mér finnst ég vera búin að vera hér ofsalega lengi þegar árlegir viðburðir eru farnir að eiga sér stað í þriðja sinn!!

Heimsmeistaramótið í sundi er einnig að hefjast hér í Melbourne um helgina. Stjórnvöld hér leggja mikið upp úr því að borgin hljóti orðspor sem íþróttahöfuðborg heimsins og hafa undanfarin ár engu til sparað til að ýta undir þessa þróun. Opna ástralska mótið í tennis er haldið hér í janúar ár hvert og í fyrrahaust voru Samveldisleikarnir haldnir í borginni. Mig rámar líka í heimsmeistaramótið í fimleikum, endalausar kappreiðar, stórmót í krikket og svo mætti áfram telja. Aðstæður til íþróttaiðkunar og stórmótahalds eru hér til mikillar fyrirmyndar en sitt sýnist þó hverjum um þessar áherslur stjórnvalda þar sem bein útgjöld hins opinbera eru í flestum tilfellum miklu hærri en tekjur þegar kemur að stórviðburðum í íþróttum - hvað sem segja má um margfeldiáhrif út í þjóðfélagið.

Alla veganna....þetta var alls ekki það sem ég ætlaði að blogga um! Lífið hér á Wave street gengur sinn vanagang. Mikil afmælisveisla var haldin um daginn á innileikvelli hér skammt frá. 14 krakkar hlupu og hoppuðu, róluðu, dönsuðu og renndu sér - á milli þess sem þau gúffuðu í sig mat og afmælisköku. Þetta var mjög vel heppnað og án ef sú allra einfaldasta afmælisveisla sem ég hef haldið. Við löbbuðum inn hálftíma fyrir partý, hjálpuðum til og fylgdumst með krökkunum í tvo tíma og settum svo niður með nokkrum foreldrum á kaffiteríunni á eftir - svo þurfti bara að draga upp visa kortið og fara heim á meðan aðrir sjáu um frágang og þrif - þvílíkur munur!!

Félagslífið hefur annars verið frekar líflegt hjá okkur mæðgum undanfarnar vikur. Thelma Kristín fór í afmælisboð í síðustu viku þar sem öllum bekknum var boðið í "fimleikastrætó" - Tveggja hæða London-strætó hafði verið breytt í fimleikasal þar sem krakkarnir róluðu fram og aftur og gerðu alls kyns kúnstir. Þið sjáið að afmælisveislur hér og heima eiga svo til ekkert sameiginlegt - hér snýst allt um skemmtanagildið fyrir krakkana en ekki um veitingar fyrir fullorðna fólkið! Veitingar samanstanda oftast af ávöxtum, snakki, fairy bread (brauð með smjöri og kökuskrauti!!) og einni köku sem pöntuð er úr bakaríinu. Ef eitthvað er haft fyrir foreldrum á annað borð er þeim boðið upp á bjór eða freyðivín - Svona er Ástralinn - No worries mate!

Thelmu Kristínu er einmitt boðið í annað afmæli á morgun sem haldið verið í garði hér rétt hjá okkur. Þemað er boltar, hjól og kylfur (you guessed it - strákaafmæli!) og allir eiga að mæta með hjól, hlaupahjól, bolta, línuskauta, krikketgræjur eða eitthvað þess háttar. Það verða örugglega þreytt og ánægð börn sem fara að sofa annað kvöld.

Erum að fara í annars konar afmæli í dag - Elwood Primary School er 90 ára í ár og í dag verður haldin veisla í skólanum. Mér sýnist nú á dagskránni að um sé að ræða frekar formlegan viðburð sem er frekar stílaður inn á fyrrverandi nemendur en núverandi...en sú stutta er ákveðin í því að við verðum að mæta í veisluna svo við fáum okkur göngutúr þarna úteftir í eftirmiðdaginn - við fáum kannski kökusneið ef við verðum heppnar.

Foreldrar og nemendur í 1. bekk í skólanum söfnuðust saman á leikvelli eftir skóla í gær og sátum við í góðu yfirlæti fram á kvöld. Við pöntuðum pizzur á línuna og krakkarnir hlupu um og léku sér á meðan fulllorðna fólkið ræddi landsins gagn og nauðsynjar yfir pizzu og bjór.

Foreldrahópurinn í Thelmu árgangi virðist vera mjög aktívur og það líður varla sú vika að ekki sé eitthvað skemmtilegt skipulagt. Fór t.d. á mömmukvöld á pöbbnum í síðustu viku og á miðvikudag munu foreldrar barna í Thelmu Kristínar bekk aftur hittast í bekkjarpartýi - þar sem foreldrum er líka boðið. Partýið það er reyndar til komin af því einhver krukka í kennslustofunni er orðin full (af teiknibólum held ég) - sem þýðir að kennarinn hefur gert mistök jafnoft þeim bólum sem þarna er að finna! Mér skilst að krakkarnir fái að bæta í krukkuna í hvert sinn sem kennarinn ruglar nöfnunum þeirra saman eða eitthvað í þeim dúr - svo þegar krukkan yrði full skyldi haldið partý - og nú er sem sagt komið að skuldadögum.

Annar stórviðburður er svo í pípunum og verður haldinn í lok apríl en það er svo kallaður Bazar - sem er stór fjáröflun sem haldin er í skólanum annað hvert ár. Mér skilst að skólalóðinni sé umturnað í tivolí, bazar og veitingastað samstundis. Allt undirbúið, skipulagt og mannað af foreldrum. Vinnan er að fara á fullt og nú þegar sitja foreldrar sveittir við sultugerð á milli þess sem þeir taka til í geymslunum til að athuga hvað þeir geta látið af hendi rakna til sölu á bazarnum. Þetta er hin allra besta skemmtun segja mér foreldrar með reynslu - nú er bara að vona að mín verði ekki á fæðingardeildinni þegar fjörið skellur á.

Frídagur verslunamanna var á mánudaginn og brugðum við mæðgur undir okkur betri fætinum og fórum inn til borgarinnar. Horfðum þar á árlega skrúðgöngu og héldum því næst niður í grasagarð þar sem búið var að seta upp heljarinnar tivoli. Reyndar var svo mikið af fólki í bænum að við nenntum ekki að bíða eftir að komast í mörg tæki..en sú stutta suðaði og suðaði í mömmu sinni um að fá að taka þátt í einverjum leik þar sem átti að hitta 2 boltum ofan í tunnu til að vinna verðlaun. Mín hafði nú enga trú á barninu, sagði henni statt og stöðugt að þetta gæti hún ekki gert og ætlaði ekki að gefa eftir - reyndi eftir besta megna að sýna barninu hvernig notaðir væru sérhannaðir boltar sem skoppuðu beint upp úr tunnunum aftur væru menn almennt svo heppnir að hitta ofan í - en daman gaf sig ekki og fórnaði ferð í tivolitæki fyrir þátttöku í leiknum. Mamman hefði nú kannski átt að hafa aðeins meiri trú á barninu því 3 boltar af 4 fóru ofan í tunnu - og 2 sátu þar sem fastast! Sú stutta fékk að velja sér hvaða verðlaun sem var og kom út með bleikan bangsa sem var næstum jafnstór henni! Við urðum svo að ganga um bæinn með þetta ferlíki það sem eftir lifið dags sem varð reyndar til þess að við gáfumst fljótlega upp og fórum upp í næstu lest. En Thelma Kristín var hæstánægð með árangur daginsins og hafði helst áhyggjur af því að við borguðum ekki í lestina fyrir bangsann - sem að sjálfsögðu þurfti sér sæti!

Maron er búinn að vera í Boston og Noregi undanfarna viku og er núna í London að sækja Kristófer. Þeir ætla að skella sér á Chelsea leik með Söru og Davie á morgun... Kristófer er ekkert mjög spenntur ;o) Þeir feðgar halda svo áfram til Melbourne á sunnudag. Við eigum sem sagt von á fyrstu umferð fjölskyldustækkunar á mánudaginn - bara gaman! Planið er að Kristófer byrji í skólanum í lok næstu viku - vonandi að hann nái að kynnast einhverjum krökkum áður fyrsta skólaleyfið hefst 10 dögum síðar.

Ég ætla að svindla og reyna að koma myndunum sem eru á myndavélinni inn á gömlu tölvuna mína og smella þeim á netið. Ég verð svo að halda í vonina að maðurinn minn fái einhvern tíma á næstu vikum til að kíkja á stillingarnar á nýju tölvunni svo ég geti komið öllum myndunum sem þar eru inn á netið - mér hefur hingað til ekki tekist það þrátt fyrir all nokkrar tilraunir. Ef þið eruð búin að gleyma lykilorðinu inn á myndasíðuna verðið þið bara að skrá ykkur aftur.

Knús Unnur feitabolla

Styttist í stóra daginn

2007-02-21T19:38:00.000+11:00

Litla barnið mitt verður sex ára á morgun! Ótrúlegt hvað tíminn líður!! Spennan á heimilinu magnast en sú stutta hefur að mestu haldið ró sinni enda enn rúm vika í veisluna sjálfa.

Ætlunin er bjóða vinunum til veislu á innileikvelli hér stutt frá okkur þann 3. mars. Maron verður ekki heima um helgina og því var ákveðið að fresta um viku. Á morgun ætlum við þó að bjóða finnsku vinum okkar í lasagna og afmælisköku - mini afmælisveisla. Daman hefur líka óskað eftir morgunmat í rúmið - ég svara því til að hún verði þá að sofa lengur en ég....við sjáum til hvernig það mun ganga á afmælisdaginn.

Lífið gengur annars sinn vanagang hérna megin. Fyrsta próf annarinnar á föstudaginn gekk ágætlega. Mín er guðslifandifegin að vera laus við bókfærsluna í bili - nýtt viðfangsefni er þjóðhagfræði sem leggst alveg ljómandi vel í mig - enda nátengt mannfræði ef maður pælir í því.

Hátíðardagarnir undanfarið hafa að mestu farið fram hjá okkur ...enda erfitt að muna eftir þeim þegar kaupmenn troða þeim ekki stanslaust framan í mann í formi auglýsinga. Bóndinn gleymdi konudeginum (skamm skamm) ...en ég hafði nú ekki tækifæri til að fara í fýlu því ég gleymdi honum sjálf! Bolludaginn vissum við ekki um fyrr en á þriðjudagsmorgni. Ég fékk nú smá móral yfir því enda er Thelma Kristín búin að spyrja mig í margar vikur hvenær hann væri og ég ætlaði mér að fylgjast með því. Við löguðum því sannleikann aðeins að okkar aðstæðum og bökuðum bollur í gær (ekki segja dóttur minni að bolludagur sé alltaf á mánudegi!). Baksturinn gekk svona líka ljómandi vel og bollurnar runnu ljúflega niður eftir að við höfum grillað fisk með kollega hans Marons. Ástralinn var nú ekki alveg að skilja þessa hefð hjá okkur: "Bíddu aðeins, - lemjið þið mömmur ykkar með priki og fáið þetta í staðinn??"....sagði gaurinn auðvitað forviða og benti á bollurnar! Ekki alveg að fatta þetta!

Það þýðir auðvitað lítið að halda upp á sprengidag þegar ekkert er saltkjötið (hefði kannski átt að byrja að hugsa um þetta um jólin!) og öskudagshefðirnar verða frekar kjánalegar þegar aðeins eitt barn tekur þátt...svo við höfum haldið okkur til hlés undanfarna daga.

Við mæðgur þurftum reyndar að heimsækja lækninn fyrr í dag því Thelma Kristín fékk eitthvað í augað á leikvellinum eftir skóla. Þrátt fyrir mikla leit og þráláta skolun náði ég ekki aðskotahlutnum úr (enda sást ekkert í auganu) og við þurftum aðstoð læknis. Hann setti dropa í augað til að deyfa og heldur að hann hafi náð einhverju drasli innan af augnlokinu. Þar sem augað er enn dofið getur daman ekki enn sagt til um hvort sársaukinn er horfinn en við vonum hið besta. Þetta lítur vel út eins og er.

Jæja, vilda bara setja inn nokkrar línur áður en stóri dagurinn rennur upp. Best að hjálpa 5 ára dömunni í rúmið í síðasta sinn......sjá ekki sex ára börn örugglega um þetta sjálf?

Sól, sól, skín á mig

2007-01-23T22:55:00.000+11:00

Ég elska fjarnám! Er búin að sitja við sundlaugabakkann á hóteli á Sunshine Coast í Queensland í morgun og lesa stjórnunarbókhald. Maron er hér í vinnuferð þessa vikuna og þar sem föstudagurinn næstkomandi er þjóðhátíðardagur Ástralíu ákváðum við mæðgur að skella okkur með honum með það að markmiði að vera hér saman í fríi þessa löngu helgi sem framundan er. Planið er þó að færa okkur yfir á Gold Coast á fimmtudagskvöld en það er “Flórída” Ástrala, staðsett um tveggja tíma akstur héðan.

Fengum fína hótelíbúð með útgangi af svölunum, beint út í sundlaug. Internet í íbúðinni, nýja tölvan og skólabækurnar með í för og þá er ég klár í flestan sjó. Thelma Kristín er orðin svo dugleg að synda að ég get orðið setið nokkuð róleg á mínum sólbekk þó svo að hún sé kútalaus í djúpu lauginni. Gæti ekki verið betra!

Erum annars rétt að ná okkur niður eftir frábæra Íslandsferð. Ferðin heim gekk mjög vel. Gistum á fínu hóteli í London þessa einu nótt og mættum eldspræk út á völl næsta morgun, tilbúin í langa flugið. Maður þarf nú líka að vera upp á sitt allra besta til að komast heill á geði í gegnum Heathrow þessa dagana. Þessar öryggisreglur þeirra ganga út í svo miklar öfgar að það hálfa væri yfirdrifið. Ég hafði nú lært af reynslunni og látið allar snyrtivörur í glæran poka .. en hvað er þetta með einn handfarangur á haus...rétt á meðan maður gengur í gegnum öryggishliðið??? Ég held nú að Bretar myndu ná miklu meiri árangri í sinni baráttu gegn hryðjuverkum ef starfsmenn Heathrow fengju eitthvað annað að gera en að sjá til þess að ég troði handtöskunni minni ofan í leikfangatöskuna hjá Thelmu Kristínu...bara til að kippa henni upp úr aftur þegar í gegnum hliðið er komið...sorry...ég er ekki að fatta þetta!!

Við ætluðum líka í sakleysi okkar að fá okkur létta hressingu í lounge-inu fyrir flug eins og við gerum ævinlega....en nei....Maron mátti aðeins hafa með sér einn gest takk fyrir og hann var sko með tvo!! Við höfum farið inn á lounge um allan heim á þessu korti og þó svo að strangt til tekið megi aðeins hafa með sér einn gest hafa allir flugvallastarfsmenn fram að þessu (og eftir þetta, ef út í það er farið) horft í gegnum fingur sér með 5 ára barnið við hlið okkar....en nei, barngóði Bretinn samur við sig, inn færum við ekki!

Þetta var nú sem betur fer allt í upphafi ferðalags og við höfðum enn þolinmæði til að hlæja að þessari paranoju. Vöktum svo allt flugið til Hong Kong, barnið komið með ferköntuð augu af sjónvarpsglápi en fyrir vikið sváfum við næstum af okkur næsta legg, frá Hong Kong til Melbourne. Thelma Kristín var sofnuð fyrir flugtak og við vöktum hana svo í morgunmat fyrir lendingu í Ástralíu.

Vorum svo þessa venjulegu 3 daga að koma okkur aftur á samt ról. Vorum vöknuð fyrir allar aldir og áttum í basli með að halda okkur vakandi eftir klukkan fimm. En þetta tekur allt enda og lífið gengur nú aftur sinn vanagang. Thelmu Kristínu var boðið í afmæli á laugardeginum eftir að við komum og hitti þá alla vinina aftur. Helgin var einnig notuð til að kaupa jólagjöfina hennar frá okkur Maroni og Kristófer. Nýtt hjól fékk daman loksins og getur nú brunað um hverfið án þess að keðjan detti af eða loftið leki úr dekkjunum. Haldiði það sé munur!

Skólinn byrjaði svo aftur hjá mér um miðjan mánuðinn. Thelma Kristín fékk fyrir vikið að fara á leikjanámskeið tvo daga í síðustu viku með tveimur vinkonum sínum og líkaði mjög vel. Þær voru á lífvarðanámskeiði á ströndinni fyrir hádegi en svo var frjáls leikur í eftirmiðdaginn....aldrei of snemmt að byrja að æfa Baywatch taktana! Ég notaði dagana vel og hef haldið áætlun í skólanum, bara spurning um að halda því marki.

Það var nú smá munur á loftslagi að koma frá Íslandi til Ástralíu aftur þó að við höfum nú misst af þessum snjóskelli sem þið fenguð að finna fyrir eftir að við fórum. Hitinn fer varla undir 30 gráðurnar og reglulega yfir 40 gráður. Skógareldarnir geisuðu enn þegar við komum og brunnu meðal annars rafmagnslínur sem urðu til þess að Melbourne borg varð meira og minna rafmagnslaus um tíma....i 42 stiga hita var ekki gott að missa lofkælinguna!!

En núna um helgina rigndi svo mikið að horfði til vandræða, sérstaklega í suður Ástralíu þar sem flóð voru talsverð. Við erum eins og fyrr segir stödd í Queensland og vitum því í raun ekki hvernig ástandið er heima...þar rigndi víst eldi og brennisteini í þrjá daga. Ekki veitti nú samt af og vonandi verður þetta til þess að að eldarnir minnki og létt verði á vatnshömlunum sem við höfum búið við undanfarið.

Þetta er svona undan og ofan af því sem á daga okkar hefur drifið eftir að við fórum af Klakanum. Gleymdi að minnast á ferðina okkar í dýragarðinn hans Steve Irwin heitins á sunnudaginn. Mjög flottur garður og gaman að koma þarna. Meira gert út á sýningar og návígi við dýrin heldur en fjölda tegunda í garðinum. Sáum frábæra sýningu með krókódílum, fuglum og snákum og klöppuðum kóalabjörnum, kengúrum og eðlum. Mjög góður dagur í alla staði.

Planið er svo að heimsækja einn stærsta skemmtigarð Ástrala þegar við komum niður til Gold Coast um næstu helgi. Spenningurinn á heimilinum er mikill enda hefur sú stuttað suðað um þessa heimsókn í rúmt ár.

Sendum góðar sólarkveðjur til ykkar í snjóinn og kuldann....lofa að hugsa til ykkar við sundlaugabakkann...en hey...aumingjans ég er auðvitað bara að strita í skólanum!

Home for the holidays

2006-12-11T10:18:00.000+11:00

Ég held að heimþráin í ár hafi verið verri en í fyrra....hormón kannski!! Ég náði allaveganna að snúa öllum plönum fjölskyldunnar á hvolf og við erum á heimleið um jólin...jibbíííí!! Mætum á Klakann aðfaranótt 16. des og verðum fram yfir þrettánda.

Alvöru jól með myrkri, kulda...og jólaljósum og kertum til að bæta það upp. Bara kósý og skemmtilegt. Það verður yndislegt að eyða þessum tíma með fjölskyldu og vinum, sérstaklega þar sem við gerðum það ekki í fyrra... maður nýtur jólahátíðarinnar alltaf helmingi betur eftir að hafa verið í burtu í ein jól.

Það er annars ekkert sérstaklega jólalegt um að litast hér í kringum okkur þessa dagana (hluti af því gæti verið að ég sló jólaundirbúningi á frest þar til við komum til Íslands, hef ekki snert jólaskrautið, hvað þá bakað eða þrifið). Hér í fylkinu geisa mestu skógareldar síðari ára, margir bæir í bráðri hættu og stöðug barátta um 1000 slökkviliðismanna hefur nú staðið yfir í viku og mun að öllum líkindum standa næstu vikur og jafnvel mánuði. Veðurspáin nú um helgina var sérstaklega óhagstæð, yfir 42 gráður og nokkuð sterkur vindur en sem betur fer fór betur en á horfðist og "aðeins" nokkur hús brunnu. Þó er hættan ekki liðin hjá enn þá og hér krossar fólk fingur og tær á meðan slökkviliðsmenn og konur berjast við eldana. Reyk leggur yfir stóran hluta fylkisins, m.a. yfir Melbourne og hefur raskað samgöngum bæði á landi og í lofti. Mér skilst að mengunin í borginni yfir helgina hafi verið 10 sinnum meiri en hún er í Hong Kong á slæmum degi svo í raun er fólki ráðlagt að halda sig inni við (42 stiga hiti sér nú til þess að fólk virðir það!).

Annars er lítið að frétta að familíunni. Ég var í prófi á föstudag svo vikan fór að miklu leyti í lestur (ekki var hann mjög skilvirkur greinilega því prófið hefði mátt ganga betur!) og daman var við stífar balletæfingar. Sýningar voru svo á föstudagskvöld og á laugardag, bæði skiptin fyrir fullu húsi. Þetta gekk allt saman ofsalega vel og Thelma Kristín hæst ánægð. Hún stóð sig alveg eins og hetja skvísan og var ein af fáum í hópnum sem mundi eftir að dansa þegar tjaldið var dregið frá og ljósunum beint að ballerínunum sem horfðu flestar furðu lostnar út í fullan salinn og gleymdu að dansa - bara sætar!!

Eftir laugardagssýninguna fórum við í finnskan jólamat til vina okkar. Ég var svo mikið búin að tala um finnskan grjónagraut í sauðskinnsskóm að aumingja Susa gat ekki annað en eldað það handa mér! Skemmtum okkur konunglega að vanda. Erum búin að lofa að hafa með okkur einhvern íslenskan jólamat þegar við komum aftur og endurgjalda greiðan. Veit ekki hvernig hangiketi myndi reiða af í 30 tíma flugferð!

Sumarið er svo sannarlega komið til Melbourne með tilheyrandi sól og hita. Reyndar eru hitabreytingar hér á milli daga alveg ótrúlegar. 18 gráður einn daginn og yfir 40 þann næsta! Í gær lækkaði hitastigið um 17 gráður á hálftíma - geri aðrir betur! Við finnum vissulega fyrir því að við erum flutt á jarðhæð og nær óbyggðu svæði (hér fyrir framan húsið er "grænt" svæði með litlum læk)því lífið hér í húsinu er margfalt miðað við það sem var á Tennyson. Ég er sem betur fer búin að hafa næstum tvö ár til að byggja upp ákveðið þol fyrir þessum þætti lífsins í Ástralíu. Mælirinn var nú samt í fyllra lagi þegar við fundum eðlu í húsinu...ekki bara eina heldur aftur daginn eftir. Maron og Thelma Kristín eru voða spennt yfir þessari líffræðikennslu, þau komu aumingja dýrinu samviskusamlega fyrir í krukku og gáfu því flugur að boða..já og skinku og rúsínur! Thelma Kristín fór svo með kvikindið í "show and tell" í skólanum og eftir dag í örmum 22 6 ára gríslinga var greyinu loksins sleppt í "álfagarðinn - Fairy garden" á skólalóðinni þar sem eðlan lifir vonandi góðu lífi í dag eftir hræðilega lífsreynslu. Vona að hún láti álfana í friði.

Seinni eðluna fann ég undir mottu hjá mér þegar ég var ein heima og reyndi að reka hana út úr húsi. Það fór nú ekki betur en svo að hún skreið undir skápinn í forstofunni og í gegnum lítið gat sem hún fann í veggnum. Ekki veit ég hvort þetta gat leiddi út úr húsinu eða hvort hún hleypur enn um hér á milli veggja!

Stefnan er að tæma myndavélina áður en við leggjum í hann svo von er á fleiri myndum á allra næstu dögum. Lofa hins vegar ekki öðru bloggi fyrr en eftir að við komum aftur.

Sendi því bestu óskir um gleðileg jól til ykkar allra. Vona nú að ég nái að hitta ykkur öll yfir hátíðarnar og knúsa ykkur ..svona live!!

Þangað til...virtual knús
Unnur

Jólasól, Sólarjól!

2006-11-20T22:47:00.000+11:00

Þá er komið að mánaðarlegri færslu fyrir þessa 3 sem enn lesa!

Höfum nú ekki setið auðum höndum undanfarnar vikur og frá nógu að segja.

Fengum góða heimsókn frá Soffíu vinkonu og hennar familíu í byrjun nóvember. Fórum ekki betur með gestina en svo að við ákváðum að flytja daginn eftir að þau komu... er nokkur hættur við að koma í heimsókn?? Ástæðan fyrir þessum skjótu búskiptum var nú sú að þegar við loks fundum nýtt hús gengu hlutirnir hratt fyrir sig. Eigandinn bauðst til að flytja út hið snarasta þegar við sögðumst eiga von á gestum enda meira pláss í nýja húsinu. Eftir nokkra umhugsun ákváðum við að þiggja það boð og nota hjálp bræðranna, sem einmitt komu heim úr ferðalaginu á sama tíma. Fyrir vikið var jú meira pláss fyrir gestina, eitt auka svefnherbergi..svo ekki sé minnst á garðinn. Reyndar var mín í prófi í látunum miðjum...en maður er nú ekki að láta svoleiðis smámuni stoppa sig.

Húsið er annars mjög nálægt gamla staðnum. Enn nær skólanum fyrir Thelmu Kristínu, og var nú ekki langt fyrir. Erum mjög sátt við kofann þó við bíðum enn eftir því að hita/kæli systemið verði gangsett. Eigandinn hefur fram til 15. des. til að ganga frá því og eins gott að það standist því maður þolir ekki marga 36 gráðu daga í ókældu húsinu. Eins var veðrið svo fáránlega leiðinlegt á meðan allir gestirnir voru hjá okkur að það var skítt að hafa engan hita. Þegar verst lét fór hitinn niður í 12 gráður um hábjartan dag!!!

Fundum okkur ýmislegt til dundurs með Soffíu og Inga. Skoðuðum nánasta umhverfi og skelltum okkur í vínekrutúr auk þess sem þó fóru nokkra dagstúra sjálf. Þegar við sáum hvert horfði með veðurspána frestuðum við fyrirhugaðri ferð til Lake's Entrance hér í fylkinu...enda lítið spennandi að vera í sumarleyfisbæ í 14 gráðu hita...og pöntuðum okkur ferð upp í kóralrifið mikla. Fengum því 4 daga í bongóblíðu í fínni íbúð með sundlaug og öðru nauðsynlegu. Fórum einn daginn út í rifið og snorkluðum með Nemó og félögum. Thelma Kristín skellti sér bara í kútinn sinn (uppblásið vesti) og snorklaði eins og hún hefði aldrei gert annað. Daman var bara orðin frekar fúl út í mömmu sína sem sífellt vildi halda í hana! Frábær ferð í alla staði ... alger afslöppun í sól, blíðu og góðum félagsskap... er hægt að biðja um meira?

Svo má nú ekki gleyma því að frúin komst bara á fertugsaldurinn á meðan á öllum þessum látum stóð. Við ákváðum að monta okkur aðeins af nýja húsnæðinu og buðum í partý á afmælisdaginn. Hér sátu um 20 manns í góðum gír langt fram á kvöld. Mjög vel heppnað ... að mati afmælisbarnsins alla veganna.

Síðasta kvöldið sem Soffía og Ingi voru hjá okkur var svo haldið á langþráða U2 tónleika. Það er nú ekki nema rétt ár síðan miðarnir voru keyptir! Fyrst áttu tónleikarnir að vera í mars en var frestað. Það vildi svo skemmtilega til að ný dagsetning var einmitt á meðan vinirnir voru í heimsókn og Maron hafði verið svo framsýnn að kaupa auka miða. Tónleikarnir voru auðvitað frábærir í alla staði. Mér fannst sérstaklega gaman að því að þar sem svo langt er síðan Vertigo platan var gefin út (eða hvað hún heitir aftur) þá voru þeir ekkert sérstaklega að spila af henni. Þetta voru bara "Best of U2" tónleikar....ekki leiðinlegt!

En fljótt skipast veður í lofti og í stað látanna sem hafa verið á þessum bæ undanfarnar vikur er dottin alger lognmolla yfir kotið. Maron farinn í 10 daga vinnuferð og við mæðgur einar í kotinu. Það er svo sem ágætt að fá tíma til að sinna skólanum...en það var svo ljúft að hafa bræður og vini hjá sér. Strákarnir komu einmitt degi fyrr úr ferðinni en áætlað var og hringdu hjá okkur bjöllunni mjög óvænt. Það eru svona litlir hlutir sem fá mann til að fá smá sting í hjartað og hugsa um hvað það er nú gott þegar familían kíkir óvænt í heimsókn.

En nóg af svona jólaheimþrá. Maron segir að ég hafi verið alveg eins á sama tíma í fyrra...þetta líður hjá! Nóg að gera í skólanum hjá okkur mæðgum og núna er að hefjast rosa törn í ballettnum hjá þeirri stuttu. Stór sýning 8. og 9. desember (mamman verður einmitt í prófi á meðan frumsýningu stendur...þvílíkt skipulag!)og aukaæfingar að hefjast á fullu. Hún á að vera niðri í leikhúsi meira og minna allan daginn á morgun við æfingar og myndatökur..og þetta er bara byrjunin!

Daman er auðvitað voða spennt að fá að taka þátt í svona alvöru sýningu. Í raun eru það dansarar í fullu námi sem halda þessu uppi en litlu krílin fá að taka þátt og eru því innvolveruð í allan undirbúning. Skemmtileg reynsla fyrir þau. Skvísan er líka orðin svo stór og dugleg. Eftir að við fluttum í nýja húsið hefur hún verið dugleg að fara út og leika við nágrannabörnin. Þetta var alls ekki hægt á hinum staðnum en núna erum við flutt í mjög rólega götu þar sem börnin leika sér fyrir utan húsin...næstum eins og á Íslandi, en þau fá nú ekki að fara langt frá hliðinu.

Læt fljóta með eina skemmtisögu af skvísunni. Við vorum í flugvélinni á leiðinni upp í kóralrif þegar hún skreið niður á gólf og fór að flækjast undir flugsætið. Við horfðum forviða á og báðum barnið að koma fram undir eins. "Bíðiði aðeins" sagði hún og skreið lengra undir. Forviða foreldrarnir sátu alveg stúmm þegar barnið koma aftur upp og spurðu "hvað varstu eiginlega að gera". "Sko", sagði sú stutta, "það stendur á sætinu Life Vest Under Your Seat...,en ég finn þau ekki"

Er búin að reyna að hafa í huga mér nokkrar góðar sögur handa ykkur...en man þær auðvitað ekki núna. Skelli þeim inn ef þær rifjast upp fyrir mér.

Ætla að setja inn myndir á morgun. Reyndar eru myndirnar úr kóralrifinu á vélinni hans Marons svo þær verða að bíða betri tíma. Sendi sólarkveðjur á Klakann og óska eftir smá jólastraumum í staðinn...er ekki alveg að detta í rétta fílinginn svona í 26 stiga hita og sól!

Njótið vetrarins, dimmunnar og jólaljósanna
Knús
Unnur

Heimilislausir námsmenn

2006-10-21T11:23:00.000+10:00

Bara nokkrar línur úr rólegheitunum á Tennyson. Maron er í Japan, búinn að vera síðan um síðustu helgi og kemur aftur á miðvikudag. Við mæðgur því einar í kotinu í hinni daglegu rútínu.

Reyndar var nú rútínan brotin upp á þriðjudaginn þegar Thelma Kristín fór með skólanum í vettvangsferð. Ferðinni var heitið í Ripponlea Estate, herragarð sem byggður var árið 1868. Í dag er húsið í eigu borgarinnar og hægt að koma þarna og ganga um garðana og skoða húsið.

Þessi landareign er um 10 mínútna gang frá húsinu okkar en við höfum aldrei séð þetta, þrátt fyrir að hafa þó nokkrar helgar planað ferð þarna upp eftir. Mamman var því fljót að bjóðast til að hjálpa til, enda þriðjudagur og ég vön að vera viðloðandi skólann þann dag. Þrömmuðum af stað með næstum 100 börn strax um morguninn. Leiðin lá m.a. yfir stóra götu, ja hraðbraut næstum því, sem liggur hér ofan við húsið okkar. Á góðum degi má ég hafa mig alla við að ná að hlaupa yfir akgreinarnar 12 á einu grænu ljósi svo þið getið ímyndað ykkur hvernig það er að fara með 100 börn þarna yfir. En skólinn var auðvitað búinn að hugsa fyrir því... við fengum sko lögreglufylgd!! Tveir bílar fygldu okkur alla leiðina og stoppuðu umferð við hverju einustu götu sem þurfti að fara yfir. Ég held að þetta hafi verið hápunktur ferðinnar hjá allflestum nemendum!

Dagurinn var annars yndislegur í alla staði, úti var 28 stiga hiti og glampandi sól. Krakkarnir gengu um garðana, útbjuggu listaverk af því sem þótti mest spennandi og fengu að leika sér með gömul leikföng eins og krokket, gjarðir, sippubönd og fleira (hm hm.. mín lék sér nú af flestu þessu dóti í GAMLA daga!)

En það var ekki nóg með að skóladagurinn færi í þessa fínu vettvangsferð heldur var afmælisveisla hjá Vanessu vinkonu á eftir! Það var því þreytt en sæl Thelma Kristín sem lagðist til svefns á þriðjudagskvöldið - úrvinda á sófanum upp úr klukkan sjö!!

Það er alveg vitlaust að gera í afmælum í október. Thelma er þegar búin að fara í tvær veislur, missa af einni og er að fara í þá fjórðu um næstu helgi - þessir vinir hennar eru ekkert að dreifa þessu yfir árið.

Voða lítið að frétta héðan annars, ég reyni að læra yfir daginn, aginn er mismikill auðvitað - en almennt gengur bara vel. Maður er auðvitað að nota tækifærið á meðan bóndinn er í burtu og bíllinn í skúrnum að útrétta allt sem mig langar til. Ég bara VERÐ að skjótast aðeins í Kringluna í dag.. ég verð!!

Fengum heimsókn eftir skólann í gær. Tvær mömmur kíktu til okkar með skvísurnar sínar. Stelpunar dúllluðust í barbie og við kjöftuðum yfir kaffibolla - alveg eins og húsmóðurstarfið á að vera, ekki satt?

Reyndar er ég að gleyma að segja ykkur aðalfréttirnar. Við erum að verða heimilislaus!! Búið að selja Tennyson Street og við verðum að vera komin héða út 18. desember - Gleðileg jól! Erum á fullu að reyna að finna okkur leiguhúsnæði í grennd við skólann en þegar maður heimtar fjögur svefnherbergi og garð er úrvalið ekkert til að hrópa húrra fyrir.

Skoðaði eitt hús í gær sem var svo yndislegt, á sinn hátt. Það hefur líklegast verið byggt milli 1960 og 70, haldið vel við en ekkert endurnýjað. Mér varð nú bara hlýtt um hjartarætur þegar ég kom þarna inn. Leið eins og lítilli stelpu aftur. Allir þessir brúnu, grænu og appelsínugulu litir, þeir voru bara æði! Eiturgrænt gólfteppi, bleik og gul klósett, betrekktir veggir og cowboyhurð í eldhúsinu. Gerist ekki betra.

Skoðuðum annað hús í síðustu viku sem hafði marga góða kosti en ég gat bara ekki litið fram hjá eldhús- og baðinnréttingunum - sem voru allar bleikar!

Þetta er sem sagt aðalverkefni næstu vikna, að finna nýjan samastað. Viljum helst vera í göngufæri við skólann svo við þurfum ekki að kaupa okkur annan bíl - en kannski sláum við bara til - kaupum okkur lítinn skrjóð og stækkum radiusinn af tilvonandi heimilum um 3 km.

Jæja, best að nota tækifærið á meðan daman dundar sér í barbie að kíkja í bækur. Ætlaði í verslunarleiðangur með hana í dag að kaupa sumarsandala en ég voga mér ekki að trufla hana á meðan hún dúllar sér inni í herbergi - nota bara friðinn til lærdóms. Við erum hvort eð er að fara í matarboð klukkan fjögur svo það er fínt að taka því rólega þangað til... það er ekki eins og við fáum nóg að rólegheitum þessa dagana!

Minni á bloggið hjá stráknum sem eru komnir til Sidney - það er linkur hér til hliðar.

Grampians þjóðgarðurinn

2006-10-12T17:29:00.000+10:00

Sko mína.. bara blogg í hverri viku, haldiði það sé framför!

Vorið er heldur betur komið til Melbourne, 33 stiga hiti í gær og 36 stig í dag. Þetta hlýtur að vera ávísun á ALLT of heitt sumar!! Verst að við nutum ekki góðs af þessari hitabylgju í ferðalaginu um helgina.

Thelma Kristín fór í afmæli á laugardeginum í bongóblíðu. Afmælið var haldið á róluvellinum á móti húsinu okkar, öllum bekknum boðið og fjörið eftir því. Mér skilst að það hafi verið fjör hjá foreldrunum frameftir kvöldi en við misstum af því þar sem við lögðum af stað í Grampians þjóðgarðinn á laugardagseftirmiðdeginum.

Óli og Halldór lögðu af stað niður Great Ocean Road deginum áður. Þeir hættu við þau áform sín að kaupa druslu í ferðalagið og leigðu sér ágætis húsbíl með öllum græjum. Miklu þægilegra fyrirkomulag held ég.. og öruggara auðvitað. Ef eitthvað bilar er bara komið með nýjan bíl! Strákarnir óku sem sagt sem leið lá vestur Great Ocean Road og svo norður úr yfir í Grampians þjóðgarðinn. Við höfðum þar leigt sumarhús á Tjald/húsbíla/sumarbústaðasvæði. Slíkt er mjög vinsælt hér... fólk getur mætt með tjaldið eða húsbílinn eða leigt sér lítinn, já eða stóran, kofa. Ef maður velur flottan garð er útiaðstaðan oft mjög skemmtileg (þó að húsin séu kannski ekki alltaf 1sta flokks). Í þessum garði var t.d. sundlaug, tennisvellir, róló og hoppudína (sem vakti mikla lukku hjá yngsta ferðalanginum).

Veðrið á sunnudeginum var því miður ekkert í líkingu við blíðuna á laugardeginum. 18 stiga hiti, rok og skúrir. Við tókum því rólega fram eftir morgni en ákváðum þá að fá okkur bíltúr um þjóðgarðinn. Í fyrrasumar urðu miklir skógareldar á þessu svæði og stór hluti garðsins eyðilagðist. Það var alger guðsmildi að bærinn sem þarna stendur, Halls Gap, slapp því það brann allt í kringum hann. Alls brunnu 130 þúsund hektarar lands!!! Það var vægast sagt mjög áhugavert að sjá eyðilegginguna og ekki síst hvernig skógurinn er að byrja að lifna við aftur. Eldurinn hefur greinilega farið hratt yfir og helst eyðilagt gróður nálægt jörðu. Sá gróður er nú óðum að koma aftur. Stór tré hafa staðist eldinn en allar smærri greinar hafa brunnið. Því eru nú að koma laufblöð á stofnana en það vantar flestar greinar á trén, mjög sérstakt. Gróðurinn var auðvitað ekki þéttur þar sem hafði brunnið og því sérstaklega auðvelt að sjá dýrin sem lifa í skóginum. Það var ekki þverfótað fyrir kengúrum sem stukku óhræddar yfir veginn og við fengum í eitt skiptið að bremsa fyrir allan peninginn.. fínar bremsur á bílnum okkur, sem betur fer fyrir viðkomandi kengúru og ungann hennar litla. Sáum líka mauraætu, snák (steindauðan sem betur fer), dádýr, allt kyns páfagauka og kookaburra.

Veðrið daginn eftir var miklu fallegra og við hófum daginn á góðum göngutúr. Fengum okkur svo hádegismat í Halls Gap áður en lagt var af stað í bæinn. Góð ferð í alla staði. Við sjáum alltaf eftir svona helgi að við verðum að vera duglegri við að skella okkur í svona helgarferðir.

Ég var svo sofandi þegar ég pakkaði niður fyrir ferðina að við vorum hálfbúin fyrir svona rigningardag, enda er maður hættur að reikna með slíkum dögum hér. Enginn var regngallinn með eða úlpan.. og verst af öllu. Ég gleymdi myndavélinni!!! Ég verð því að vísa ykkur yfir á síðuna hjá strákunum fyrir myndir.. kíkið á www.afjoll.blogspot.com til að sjá myndir úr ferðinni.. þar getið þið líka fylgst með ævintýrinu hjá bræðrunum.

Vikan hefur svo flogið hjá eins og óð fluga. Allt gengur sinn vanagang. Nóg að gera í skólanum hjá okkur Thelmu Kristínu og í vinnunni hjá húsbóndanum. Hann er á leið til Japans um helgina og verður í viku svo það verður rólegt í kotinu.

Jæja, best að snúa sér aftur að bókunum. Eyddi deginum í að lesa vitlausan kafla svo nú er best að spýta í lófana.

Af veiðimönnum og öðru ævintýrafólki

2006-10-06T21:35:00.000+10:00

Ég veit nú ekki hvort það kíkir nokkur hingað inn enn þá... líklega flestir búnir að gefa upp vonina! En ég ákvað nú samt, eftir nokkrar áskoranir, að láta heyra stuttlega í mér.

Helsta ástæða bloggleysis er auðvitað sú að það hefur verið í nógu að snúast eftir að skólann byrjaði. Það gengur bara vel og ég hef furðu gaman að þessu enn sem komið er. Óli og Halldór komu svo í heimsókn fyrir ca. 10 dögum og því hefur verið sérstaklega kátt í kotinu.

Strákarnir hafa verið að dúllast hér í Melbourne en leigðu sér húsbíl í dag og lögðu af stað í leiðangur. Reyndar ekki mjög langt í þetta sinn. Þeir ætla niður Great Ocean Road í kvöld og á morgun og við ætlum svo að hitta þá í Grampians þjóðgarðinum á morgun þar sem við höfum leigt okkur sumarhús. Planið er að dvelja þar í tvær nætur áður en haldið verður aftur í Melbæinn. Strákarnir ætla svo til Tasmaníu í næstu viku og líta svo við hjá okkur áður en þeir leggja í ferðina upp með austurströnd Ástralíu.

Allt gott að frétta af skvísunni, að sjálfsögðu. Hún tekur miklum framförum í skólanum þessa dagana og er að verða fluglæs bæði á íslensku og ensku... ekki slæmt fyrir 5 ára kríli. Strákarnir hlæja nú doldið að ísl-enskunni hennar enda er hún svo rugluð eftir skóladaginn að það þyrfti helst að fylgja með henni túlkur. Mér finnst reyndar fyndnast þegar hún er að tala góða og gilda íslensku en er greinilega að þýða frá ensku í kollinum.

Ég hef til gamans punktað hjá mér nokkrar setningar sem ég hef munað lengur en 5 mínútur:
"Ég lít fyrir höfrunga og þú lítur fyrir seli"
"Cameron er í ást á mér"
"Mamma, á ég að segja þér sögu sem ég gerði upp?"

Ég leyfi ykkur svo að finna út úr því hvað er að gerast í kollinum á henni ;o)

Ástæðan fyrir höfrunga og sela kommentinu er sú að fyrir nokkru fórum við með frænda Marons í sjóstangaveiði. Það var hin besta skemmtun þó veiðin hafi ekki verið neitt til að monta sig yfir. Höfrungar fylgdu okkur á útsiglingunni og mörgæsir svömluðu í fjarska. Ástæða dræmrar veiði var fyrst og fremst selsskratti sem hringsólaði um bátinn og hafði af okkur allan fisk, lék sér svo að honum í kringum okkur - bara til að núa okkur þessu um nasir.

Thelma Kristín var nú heldur óþolinmóður veiðimaður og vildi sífellt vera að draga upp línuna. Eftir að hafa verið að banna henni það mestalla ferðina ákvað ég að láta hana eiga sig síðustu mínúturnar. Hún dúllaðist við að draga upp línuna og það hvarflaði ekki að mér annað en að hún kæmi ekki upp með annað en vel baðaðan smokkfisk sem við notuðum í beitu. En viti menn.. mín dró bara upp ágætis "Flathead". Landaði honum sjálf og var auðvitað að rifna úr stolti með árangurinn. Setti inn fleiri myndir af hetjudáðinni á myndasíðuna svo þið getið sjálf séð.

Setti líka inn nokkrar myndir af heimsókn okkar á Royal Melbourne Show um helgina. Gamalgróin landbúnaðarsýning með góðum aukaskammti af tivolitækjum og fjöri. Röltum þarna um í bongóblíðu og höfðum gaman af.

Jæja, loksins komnar smá fréttir .. og nokkrar myndir af okkur familíunni. Reyni að láta í mér heyra eftir helgina, vonandi með skemmtilegar myndir af helgarferðinni. Eigum að skila hópverkefni á mánudag svo það er best að ég þykist krukka eitthvað í þessu áður en ég sting af yfir helgina!!

Vona að fólk hafi ekki algerlega gefist upp á mér og að einhverjir líti hér enn inn öðru hverju. Lofa að láta ekki líða jafnlangan tíma fram að næsta fréttaskeyti.

Knús
Unnur

It's a Beautiful Day!

2006-08-31T20:15:00.000+10:00

Umm.. loksins fór hitinn yfir 20 gráðurnar. Sól skín í heiði og ég er hætt að þurfa að kynda húsið!

Skólinn byrjaði með hvelli. Fyrsti fyrirlestur á mánudag og verkefnaskil strax á miðvikudag.. greinilega enginn miskunn hjá Manga. Gengur ágætlega enn þá.. byrjaði reyndar á því að slá út rafmagninu í gær, rétt áður en ég átti að skila verkefninu og ætlaði aldrei að fá internetsamband aftur. Maron, sem var í Port Lincoln, gerði sitt besta til að redda málunum og tókst að bjarga mér að lokum - snillingurinn. Smá stress, en fall er fararheill ekki satt?

Held ég hafi kannski ekki útskýrt þetta með myndirnar alveg nógu vel í síðasta bloggi. Eftir að þið hafið skráð ykkur þurfið þið að bíða í ca. einn sólarhring.. eða þar til ég les póstinn minn... og reyna svo að skrá ykkur inn með lykilorðinu sem þið völduð. Þá er ég búin að samþykkja ykkur og þið eigið að geta skráð ykkur inn. Einfalt!

Var að koma dömunni í rúmið. Hún er voða dugleg að biðja bænirnar sínar. Eftir að Óli bróðir sagði mér í sumar að hann hafi verið hálfa barnæskuna að reyna að fatta hvers vegna Guð væri að leiða okkur í frysti!! hef ég stundum þurft að halda niðri í mér hlátrinum þegar við förum með þennan hluta faðirvorsins. Áðan vildi skvísan fara sjálf með bænirnar og ég mátti hafa mig alla við þegar hún bætti um betur og sagði "eigi leið þú ost í frysti"!!!

Á fimmtudaginn áttu krakkarnir að koma klædd sem einhver sögupersóna í skólann. Thelma Kristín fór sem Lína Langsokkur. Gott að búningurinn passaði henni enn þá. Hún neitaði reyndar að fara með hárkolluna á þeim forendum að hún væri ekki nógu sæt með hana! Mér fannst hún nú bara dúlla....

Á föstudaginn var svo Casual Dress Day. Þá þurfa krakkarnir ekki að mæta í skólabúningi og gefa í staðinn smá pening sem safnað er í sjóð fyrir nemendur sem þurfa fjárhagsaðstoð við kaup á skólabúningum. Verð að viðurkenna að ég sá þennan dag að þetta skólabúningafyrirkomulag er bara frábært. Engin slagsmál á morgnana varðandi val á fatnaði - aðeins eitt í boði takk fyrir.

Jæja, gott fólk. Fer að fá ferköntuð augu ef ég slít ekki augun af skjánum. Bestu kveðjur héðan úr yndislegu vori. Yfir og út.

Vorið er komið og grundirnar gróa

2006-08-18T17:39:00.000+10:00

Jæja, þá er maður bara sestur á skólabekk enn einu sinni! Ég sem var sannfærð um að viðskiptafræði væri eina fagið sem ég myndi aldrei aldrei aldrei leggja stund á! Hugsa enn með hryllingi til viðskiptafræðitímanna í MR sem maður asnaðist til að velja af því kennarinn var ungur og sætur. Þetta lítur nú kannski heldur illa út því viðkomandi kennari er í dag dósent á Bifröst en hann er orðinn gamall og feitur og á ekkert í þessari ákvörðun minni í þetta sinn!

En, ég hugsa að með þessu neikvæða hugarfari og þeirri sannfæringu að viðskiptafræði sé í eðli sínu hundleiðinleg muni námið varla geta gert annað en komið mér á óvart og vonandi orðið bærilegt er fram líða stundir -jafnvel bara doldið áhugavert!

Annars lítið að frétta úr vorinu hér. Fengum heimsókn á sunnudaginn frá íslenskri vinkonu og 6 ára syni hennar. Æðislegt fyrir krakkana að fá að hittast. Þau þurfa bæði á íslenskuæfingunni að halda, verst að við máttum varla líta af þeim þá voru þau farin að tala saman á ensku!

Þó að íslenskan hjá Thelmu Kristínu sé svo sem góð miðað við aðstæður þá á hún t.d. mjög erfitt með að tala um skólann öðruvísi en á ensku. Upplifunin fer jú fram á ensku og því bara aukavinna að snúa þessu yfir á íslensku til að segja mömmu gömlu frá deginum. Hún hefur alltaf blandað mikið saman málunum þegar hún talar um skólann og undanfarið er hún jafnvel alveg farin að svissa yfir á ensku!

En almennt talar hún fína íslensku. Maður heyrir samt oft að hún er að þýða frá ensku í hausnum á sér, notar vitlausar forsetningar og annað í þeim dúr. Ég rak nú upp stór augu um daginn þegar ég sagðist ætla niður að elda matin og daman sagði "nei, ekki með út mér!" Ég horfði bara stóreygð á barnið; "ha?".. skvísan hækkaði róminn og sagði hátt og skýrt, "ekki með út mér!".. ég þurfti enn að hugsa mig um í nokkra stund áður en ég náði að snúa þessu rétt .. not without me .. ekki án mín!

Yfir í aðra sálma. Við höfum ákveðið að setja lykilorð á myndasíðuna. Manni er alveg hætt að standa á sama hvað varðar perra og barnaklám á netinu og alger óþarfi að hafa myndirnar aðgengilegar hverjum sem er. Þið megið alls ekki setja þetta fyrir ykkur... ýtið bara á "register" takkann og skráið ykkur inn. Við munum bara sjá nafið ykkar... ekki lykilorðið sem þið veljið og svo veitum við aðgang... ekkert mál!

Ekki heldur vera hrædd við að skrá ykkur þó þið séuð ekki skild okkur í fyrsta ættlið. Okkur finnst gaman ef fjarskyldir ættingjar, kunningjar og gamlir vinnufélagar nenna að kíkja á okkur. Þetta er bara til að halda óviðkomandi frá... það virðist vera mikill umgangur um síðuna og við viljum bara vera viss um að það sé okkar fólk sem er að flækjast þarna.

Jæja, mín á að mæta út í skóla eftir stutta stund, best að drífa sig. Fer enn á þriðjudögum og þykist vera að hjálpa til. Er svo heppin að mestur tíminn fer í leikfimi og mitt aðalverkefni því að fylgjast með því að kollhnísar og handahlaup séu rétt gerð... vissi að fimleikarnir ættu eftir að nýtast mér.

Njótið síðustu sumardaganna... sérstaklega þið sem ekki ætlið að ná ykkur í ástralska sólargeisla í vor!

Knús
Unnur

Á skíðum skemmti ég mér tralalala...

2006-08-16T10:58:00.000+10:00

Var nú að hugsa um að kalla bloggið ferkar "Allur lurkum laminn..."!! Held samt að núna, í dag.. á þriðja degi, geti ég fyrst gengið án þess að líta út eins og ég hafi kúkað í buxurnar. Skrítið hvað maður finnur mikið af nýjum vöðvum sem maður vissi ekki að maður ætti til þegar maður tekur upp á einhverri nýrri skemmtun.. snjóbrettaiðkun í mínu tilfelli!

Áttum sem sagt yndislega helgi í Mt. Buller. Vorum komin upp í fjall seint á föstudagseftirmiðdag og áttum notarlegt kvöld með finnsku vinunum. Vorum saman í 4ra herbergja hótelíbúð á frábærum stað í þorpinu. Í Mt. Buller er þorpið skipulagt við og í kringum lyftur og skíðabrekkur svo maður er með stemninguna beint í æð, bara að labba úr og spenna á sig skíðin.

Stelpurnar fóru í skíðaskóla hálfan daginn, bæði á laugardag og sunnudag og þá fengum við Maron tækifæri til að skíða saman í rólegheitum. Var á skíðunum fyrri daginn og hætti mér því úr byrjendabrekkum upp í hærri hæðir.. alveg meiriháttar gaman. Settumst á veitingastað í miðju fjalli í hádeginu og skíðuðum svo niður að sækja dömuna.

Aðstaðan fyrir krakkana var alveg frábær, bæði skíðasvæðið úti sem og inniaðstaða sem þau fengu að nota inn á milli til að þau yrðu nú ekki alveg útkeyrð. Nesti og hádegismatur innfalinn í pakkanum svo uppúr hádegi var ekkert að gera nema sækja dömuna og halda aftur í brekkurnar.

Eftir nokkrar ferðir í barnalyftuna með skvísunum tók ég þær upp á hótel á meðan Maron og Kim skelltu sér nokkrar ferðir. Hættum frekar snemma og skelltum okkur í heita pottinn áður en við fórum út að borða.

Á sunnudeginum herti mín svo upp hugann og fór á snjóbrettið, að ég held í fyrsta sinn síðan Thelma Kristín fæddist!!! Fékk mér einkakennara og hélt af stað. Náði sæmilegum tökum á þessu á fyrsta klukkutímanum, alla veganna var fullt af fólki í brekkunum sem var verra en ég!!! Maron fékk sér líka kennara, enda þurfti hann víst að læra alla brettatækni upp á nýtt eftir að hafa endurnýjað gamla brettið sem var frá síðustu öld.

Ég ætlaði svo að kíkja á dömuna í skíðaskólanum eins og ég hafði lofað en fann hana hvergi í brekkunni sem skíðaskólinn er með. Þegar ég fór að spyrjast fyrir var mér tjáð að hún hafi verið færð upp um hóp og væri komin upp í almenningsbrekkuna! Ég tölti þangað yfir til að horfa á skvísuna sem var auðvitað að rifna úr monti yfir því að hafa verið færð yfir til "the big kids!". Eftir skólann fórum við saman í brekkuna og áður en degi lauk var hún farin með okkur í stólalyftuna og skíðaði eins og herforingi á eftir mér í essum niður brekkuna! Ótrúlegt hvað krakkar eru fljótir að ná þessu.

Við erum auðvitað alveg veik að skella okkur aftur núna í vetur, bæði okkar vegna og líka til að styrkja Thelmu Kristínu enn frekar. Hún hafði ótrúlega gaman af þessu og var sko ekki tilbúin að hætta þegar ég vildi fara heim um fjögur leytið. Þrátt fyrir að vera búin að skíða síðan 9 um morguninn. Hins vegar hefur vertíðin verið hin versta í 30 ár, lítill sem enginn snjór og nú er orðið svo heitt að það er orðið erfitt að framleiða snjó.. eins og gert hefur verið í vetur. Sem dæmi má nefna að á skíðasvæðinu voru 10 lyftur opnar af 25 og því frekar mikil örtröð í brekkunum, en fyrir vikið skíðuðum við í 7 stiga hita og glampandi sól báða dagana.. verður ekki mikið betra.

Ókum svo heim á mánudeginum í gegnum Kinglake National Park. Ákváðum að taka smá krók fyrst við höfðum daginn fyrir okkur. Daman vildi auðvitað frekar fara á skíði fram að hádegi en við ákváðum að geyma það til betri tíma. Fengum okkur göngutúr í skóginum og skoðuðum Mason Falls.. mjög rólegt og notarlegt. Hitinn er um 16-18 gráður þegar maður kemur niður af fjallinu þannig að það er kominn vorfílingur í mann hérna megin.

Sem sagt.. æðisleg ferð í alla staði. Myndir komnar á netið. Ekki spurning að við munum aftur fara saman í skíðafrí fjölskyldan... bara spurning um hvar í heiminum það verður.

Knús
Unnur snjóbrettagella

Hamstur á heimavelli

2006-08-05T20:48:00.000+10:00

Ég er hamstur! Fór í endajaxlatöku á þriðjudaginn og hef setið í rólegheitum heimavið síðan, etið súpur og jógúrt og lít út eins og appelsína í framan. Er nú samt öll að koma til, borðaði meira að segja hakk og spagetti í kvöld og jarðarber á eftir. Held mig samt að mestu inni við til að fyrirbyggja orðróm um heimilisofbeldi þar sem ég er blá og marin á kjálkunum!

Ég hélt (og held reyndar enn) að svona jaxlatökur séu frekar lítið mál á Íslandi, þ.e. þær fela auðvitað í sér sömu grunnaðgerð og hér á Suðurhveli - en fara menn ekki bara í stólinn hjá tannsa, eru deyfðir almennilega, gefið smá hlátursgas og svo er bara látið vaða??? Ástralinn er nú ekki svona léttur á bárunni, nei nei.. við erum að tala um innlögn á einkasjúkrahús, skurðstofu, svæfingu og tilheyrandi pakka. Ég var að verða gráhærð á símtölum frá starfsmönnum sjúkrahússins sem hringdu hingað í tíma og ótíma dagana fyrir aðgerð til að kanna öll smáatriði og ganga úr skugga um að ég lumaði ekki á einhverjum ósvöruðum spurningum. Svo þegar á hólminn var komið þurfti ég að ganga í gegnum viðtöl við hjúkku, tannlækni, svæfingalækni og einhvern annan karl sem ég veit ekki hvað var að gera þarna, skipta yfir í skjúkrahússgalla og svo var maður bara settur á borðið á skurðstofunni, 5 starfsmenn í kringum mig, ljós, sótthreinsað andrúmsloft, leggur í handarbak og tilheyrandi... var alltaf að bíða eftir að Clooney mætti! Man svo auðvitað ekki meira fyrr en ég vaknaði X mínútum seinna. Var bara tiltölulega spræk og fljót að ranka við mér. Gekk svo á verkjalyfjum í nokkra daga (hefði ég tekið ráðlagðan skammt af dópi væri ég nú á hraðferð inn á Vog!!) og er bara alveg að verða stálslegin.

Girnilegur kvöldverður???

Eins gott því við erum að fara í 2 ára afmæli til Jespers hins finnska á morgun svo maður verður að vera orðinn klár í kökurnar! Það verður ljúft að komast í gott kökuboð. Við Jesper erum líka svo góðir vinir.. hann segir nú ekki mörg orð gæinn.. en hann segir sko Unnur ;o)

Síðasta laugardag héldum við íslenskt matarboð ... köllum það bara stofnfund yngri deildar Íslendingafélagsins (inntökuskilyrði ... að vera Íslendingur.. og helst undir fertugu!!). Erum búin að hafa upp á 3 íslenskum krökkum hér í grenndinni (já, þeir leynast sko hér ef maður leitar vel), góður hópur sem skemmti sér vel yfir góðum mat og drykk, íslenskum lakkrís, tópasskotum og íslenskri tónlist fram eftir kvöldi. Hittumst vonandi aftur sem fyrst. Í hópnum leynist líka einn 6 ára Ístrali sem verður örugglega góður leikfélagi fyrir Thelmu Kristínu og svo fengum við meira að segja tilboð um barnapössun... jess!! Munum pottþétt þekkjast það boð hið snarasta.

Talandi um barnapössun. Sá það nú í þessum veikindum mínum að maður er búinn að eignast marga góða vini hérna. Það rigndi yfir mig tilboðum um barnapössun fyrir og eftir skóla á meðan ég lá fyrir. Góð tilfinning að sjá að maður er kominn með gott tengslanet í kringum sig.

Það styttist svo í skíðahelgina okkar góðu. Leggjum af stað á föstudaginn og gerum ráð fyrir að skíða laugardag, sunnudag og vonandi mánudag áður en farið verður aftur í bæinn. Maron fór í vikunni og græjaði sig upp enda búinn að vera á sama snjóbrettinu síðan 1990 ... svo ekki verður kvartað yfir endingunni. Kíktum á skíðin hennar Thelmu en þau ná henni rétt í mitti.. hún var nú líka frekar mikil dúlla þegar hún var á þeim, stóð ekki úr hnefa og hjálmurinn stærri en skíðamaðurinn! Við ætlum bara að leigja á hana græjur í þetta sinn.. borgar sig ekki að fjárfesta í miklum búnaði á meðan við erum að fara á skíði einu sinni á ári. Kannski kallinn dragi okkur í fleiri ferðir núna þegar hann á svona flott bretti!

Talandi um dúlluna mína. Þegar við vorum að grafa í geymslunni í leit að skíðadóti fann ég gamla vídeospólu af Thelmu Kristínu sem tekin er upp á ýmsum tímabilum á fyrstu tveim árunum eftir að hún fæddist. Við erum búin að liggja í kasti yfir þessum myndum, sérstaklega þeim sem eru teknar upp í kringum 2 ára afmælið. Mín situr sposk á svip i stólnum sínum og syngur um loníetturnar og svo er ég að spyrja hana alls kyns spurninga og hún svarar eftir bestu getu; "Hvað heitirðu"... "í Veghúsum"!!.. "Nei, hvað heitirðu?"... "í Veghúsum"!! Hmm! Hún náði þessu nú rétt fyrir rest, vissi líka hvað hún væri gömul (einsáss) og hvenær hún ætti afmæli, hvað brói væri gamall, hvaða staf hún ætti og ég veit ekki hvað og hvað.

Svo var þetta óborganlega atriði sem tekið var upp nokkrum vikum seinna, greinilega, því nú var svarið "tveggjára" þegar ég spurði hvað hún væri gömul. Hún sat sem fastast á koppnum með poka af klósettrúllum fyrir framan sig og stafaði samviskusamlega S-A-L-E-R-N-I-S-R-Ú-L-L-U-R!!! Bara yndisleg!

Jæja, nóg mont. Best að koma þessari dúllu í rúmið, þegar komið korter fram yfir háttatíma.

Góða verslunarmannahelgi

Picnic at Hanging Rock

2006-07-26T14:42:00.000+10:00

Hah! Ætlaði að fara að blogga um síðustu helgi þegar ég fattaði að ég hef enn ekki sagt ykkur frá helginni þar á undan, engin frammistaða í þessum bloggheimi! Fórum í Crown á laugardeginum með samstarfskonu Marons og hennar börnum. Skelltum okkur í keilu og út að borða á eftir. Mjög gaman og krakkarnir voða ánægðir, enda leikurinn til þess gerður.

Fórum svo í sund á sunnudeginum. Eftir fríið á Íslandi er maður auðvitað enn og aftur orðinn gerspilltur í sundmálum og finnst þessar laugar sem boðið er upp á hér ekki upp á marga fiska. Sérstaklega er búningsaðstaðan fyrir neðan allar hellur, eins og oft vill gerast í útlöndum. Ég hef svo sem farið nokkrum sinnum áður í þessa laug og lengi talið hana með því skásta sem ég hef séð hér en nú er búið að minnka kvennaklefann um helming, einhverra hluta vegna, og álagið því helmingi meira en áður. En hey, lítum á björtu hliðarnar... klefinn var svo skítugur að sveppir þrífast þar varla.. og ef þeir gera það þá munu maurarnir örugglega éta þá áður en þeir bíta mig í tærnar!

Vikan leið svo eins og gengur og gerist með sínum föstu siðum; Maron í vinnu og daman í skóla. Ég veit ekki alveg hvað ég var að gera.. mér leiddist alla veganna ekki. Ég byrja svo í skólanum í september... þá verður líklega nóg að gera hjá mér líka :o)

Áttum svo aftur mátulega rólega og góða helgi. Fórum í leiðangur á laugardaginn og keyptum okkur "Cross Trainer". Fyrst við erum ekki að fara í ræktina, hjónin, er spurning hvort að ræktin komi ekki bara til okkar! Svo nú er nýjasta stofustássið sem sagt eitt stykki svona skíðatæki sem eiga víst best heima á líkamræktarstöðvum... en svo lengi sem við erum að sveifla okkur á þessu er víst ekki hægt að kvarta, er það??

Finnarnir okkar buðu okkur í mat á laugardagskvöldið og það var gaman og huggulegt að vanda. Erum búin að bóka skíðaferð með þeim um miðjan ágúst svo við vorum aðeins að pæla og plana frekar. Ætlum að vera saman í fjögurra herbergja hótelíbúð í þrjár nætur í áströlsku Ölpunum. Stelpurnar ætla saman í skíðaskóla og við hin ætlum að gera heiðarlega tilraun til að skella okkur á skíði.. og ef mín er hugrökk.. á snjóbrettið!

Skelltum okkur svo í "picnick at Hanging Rock" (sbr. fræga ástralska skáldsögu og kvikmynd fyrir þá sem vilja kynna sér frekar ástralska menningu) á sunnudaginn. Þetta var hin allra besta skemmtun í yndislegu veðri. Sátum og nutum nestisins með kengúrur og rósellur í kringum okkur. Thelma Kristín komst meira að segja í návígi við lítinn sætan "joey" (ef einhver veit hvað afkvæmi kengúru heitir á íslensku eru slíkar upplýsingar vel þegnar). Löbbuðum svo upp á fjallið eftir matinn, mættum kóalabirni á leiðinni og frábæru útsýni þegar upp kom. Ég er eiginlega doldið hissa á að hafa ekki fundið meiri tröllasögur í ástralskri þjóðtrú því aldrei fyrr hef ég séð jafnmörg steingerð tröll og í þessari göngu. Kannski er þessar sögur að finna í þjóðsögum frumbyggjanna, best að kynna sér málið. Er annars búin að setja inn myndir af dagsferðinni - þær segja meira en mörg orð.

Fleiri myndir

2006-07-24T18:17:00.000+10:00

Var að henda inn myndunum frá Hong Kong.

Skulda ykkur blogg... lofa því á morgun... eða hinn!!

Myndir myndir

2006-07-17T13:12:00.000+10:00

Er að setja inn myndirnar smatt og smatt. Skellti inn gomlum myndum síðan í mars sem ég fann í tiltektinni. Þær eru síðan Samveldisleikarnir voru haldnir hér í borg. Ég setti þær á réttan stað í tímaröð í albúmið svo þær eru ekki fremstar - þið verðið að finna þær ef þið viljið kíkja!

Setti svo inn Dubai myndirnar. Hef ekkert bloggað um þá ferð enda fengu nú flestir ferðasöguna bein í æð á meðan við vorum á Íslandi. Fyrir þá sem ekki fengu slíka frásögn má geta þess að við dvöldum í 3 daga í Dubai sem skiptust ca. svona
1) Jeppaferð í eyðimörkinni
2) Vatnsrennibrautagarður
3) Verslunar- og skoðunarferð um Dubai

Æðislega skemmtileg ferð þó að Dubai hafi verið frekar skrítin og hálfkláruð borg. Sem dæmi má nefna að 15% allra byggingarkrana í veröldinni eru í Dubai svo þið getið ímyndað ykkur framkvæmdagleðina. Mæli eindregið með að þið leggið leið ykkar þangað eftir 5 - 10 ár... þá verða þeir vonandi að verða búnir! Þetta er samt frábært staður til að "kíkja" inn í menningu miðausturlanda án þess að þurfa að taka þátt í henni. Einn af örfáum stöðum í heiminum þar sem slíkt er hægt.

Jæja, jæja, ég ætlaði alls ekki að fara að blogga, bara láta vita að það eru komnar myndir og fleiri munu bætast við á næstu dögum.

Aftur í Melbourne

2006-07-13T14:50:00.000+10:00

Húff... þá er maður bara kominn aftur heim eftir nærri 2 mánaða fjarveru. Verð að segja að tíminn gersamlega flaug frá okkur á Íslandi, enda ekki að spyrja að leikslokum þegar maður skemmtir sér eins vel og við gerðum. Knús og kossar til ykkar allra sem eydduð með okkur kvöldstund eða tveimur.. eða þremur. Takk fyrir okkur!

Ferðalagið gekk annars vel eins og við var að búast. Thelma Kristín er orðin svo sjóuð í þessum flugferðum að það hálfa væri nóg. Fórum nú bara til London í fyrstu atrennu svo flugið var eins stutt og kostur er. Áttum að fara í loftið á sömu mínútu og Kristófer átti að lenda í Keflavík á leiðinni heim frá Benidorm. Við krossuðum allar fingur og tær í von um að okkar vél myndi seinka og viti menn, 40 mínútna seinkun varð raunin sem var nóg til að hitta á Kristófer örstutt og knúsa hann bless :o)

Gerðum ekki mikið af okkur í London. Skriðum inn á flugvallarhótel um 10 leytið, pöntuðum pizzu og lögðumst í bælið. Vorum svo mætt út á flugvöll um 10 næsta morgun, svo að London baby London verður að bíða betri tíma.

Lentum svo í Hong Kong að morgni næsta dags og eyddum honum næstum öllum í bólinu. Fórum nú aðeins út um eftirmiðdaginn og fram á kvöld. Þræddum göturnar í kringum hótelið okkar.. sem var mjög skemmtilega staðsett í Causeway Bay á Hong Kong eyju. Þetta er í fyrsta sinn sem ég kem út fyrir flugvöll í Austur Asíu og mér þótti endalaust gaman að drekka í mig lífið og menninguna. Átti í mesta basli með að halda munninum lokuðum svo nýtt og framandi var það sem fyrir augu bar. Mannhafið og matarlyktin stendur upp úr.. maður æddi bara áfram með straumnum, verst að maginn hafði litla list á óþekktum mat eftir flugið og kvöldið endaði á McDonalds. Þar hafði ég nú ekki einu sinni list á kjúklingaborgara, með fuglaflensuna í fersku minni. Kannski er ég orðin óþarflega paranojuð en eftir 6 vikur á Íslandi þar sem fólk þorir varla lengur niður að tjörn að gefa öndunum brauð er líklega best að hafa vaðið fyrir neðan sig á götum Hong Kong.

Fórum svo daginn eftir í leiðangur um götur og verslunarmiðstöðvar Hong Kong. Daman var nú orðin svo flugþreytt upp úr hádegi að pabbi hennar fór með hana upp á hótel í smá lúr. Mamman lét slíkt nú ekki stoppa sig í verslunarhugleiðingum en afraksturinn var samt heldur bágborinn. Hong Kong er ekki jafn ódýr og áður var. Í raun hefðum við átt að hugsa aðeins fram í tímann og fá okkur vegabréfsáritun til Kína. Í HK er nefnilega boðið upp á dagsferðir yfir landamærin (sem eru auðvitað ekki formleg landamæri lengur) og þar er víst verðlagið á allt annarri plánetu en við erum vön... munum það næst.

Eftir lúrinn fórum við upp á "Peak", hæðsta svæði Hong Kong eyju og nutum útsýnisins. Veðrið hefði mátt vera betra, það var rigning alla morgna en þurrt og skýjað í eftirmiðdaginn svo útsýnið var auðvitað frábært... en ekki jafnflott og það verður á góðum degi. Tókum svo ferjuna af Hong Kong eyju yfir til Tsim Sha Tsui þar sem við stóðum og nutum útsýnisins yfir Hong Kong eyju í myrkrinu. Ljósasýning hafði verið sett upp á mörgun háhýsanna svo þau skiptu litum og blikkuðu .. sem var auðvitað bara til að auka flottheitin. Enduðum daginn á "Outback", áströlskum veitingastað sem okkur hefur enn ekki tekist að finna í Ástralíu. Góðar steikur, góður bjór!

Síðasta daginn var svo farin langþráð ferð í Disney land. Það er skemmst frá því að segja að við skemmtum okkur konunglega. Garðurinn er splunkunýr og allt í toppstandi. Verst að fyrir vikið er hann líka vinsæll hjá heimamönnum og raðirnar í tækin því frekar langar. Það þarf auðvitað ekki að taka það fram að Thelma Kristín var í essinu sínu og gekk á einhverjum óþekktum gufum í flugþreytunni. Sofnaði reyndar í einni röðinni en það er nú ekki slæmt að vakna um borð í bát sem siglir í gegnum "frumskóginn" og fylgjast með fílum og flóðhestum leika sér í vatninu. Foreldrunum var nú eiginlega hætt að standa á sama með litlu ljóskuna okkar. Hún var eina ljóshærða barnið í garðinum og í svona raka verður hárið á henni ofurkrullað. Við tókum auðvitað eftir því að það var mikið horft á hana og hún fékk ótal bros frá ókunnugu fólki en það var nú fokið í flest skjól þegar Kínverjarnir vildu heldur fá að taka myndir af Thelmu en Tarzan!

Morguninn eftir var svo ferðinni heitið í Melbæinn hinn seinni. Vorum komin þangað á mánudagskvöldi og daman var svo mætt í skólann daginn eftir. Það var auðvitað voða spenningur að hitta vinkonurnar og mér skilst að það hafi skapast örtröð í skólastofunni því allar vildu skvísurnar jú sitja við hliðina á endurheimta ferðalangnum.

Erum svo smám saman að detta inni hversdagsleikann hér. Ég fór og hjálpaði til í skólanum á þriðjudaginn og svo aftur núna í morgun. Bara gaman að hitta allt fólkið aftur.

Við erum að vinna í sameina myndinar á tölvunum okkar Marons svo ég geti skellt þeim á netið, það ætti að gerast á allra næstu dögum.

Þökkum enn og aftur fyrir samveruna á Íslandi... við lofum að öll gestrisnin verður endurgoldin ef þið skellið ykkur down under!

Knús og kossar
Unnur Gyða

Örstutt fréttaskeyti

2006-05-18T14:40:00.000+10:00

Vildi bara láta vita að ég var að setja inn nokkrar nýjar myndir í albúmið. Höfum haft nóg að gera undanfarna viku og stefnan tekin á Dubai á morgun.

Planið í Dubai inniheldur vatnsrennibrautagarð, eyðimörk og vonandi nokkrar búðir og markaði.

Lendum svo á Klakanum á þriðjudagseftirmiðdag. Hlökkum til að sjá ykkur.

Knús
Unnur Gyða

Námumenn sjá sólina

2006-05-10T10:17:00.000+10:00

Námumennirnir voru leystir úr prísundinni í gær eftir að hafa dvalið á kílómetra dýpi í hálfan mánuð!! Þeir báru sig vel og gengu sjálfir út á móti hunduð manna sem höfðu safnast saman til að fylgjast með, þ.á m. fjölskyldur, vinir og fréttamenn frá öllum helstu fjölmiðlum Ástralíu. Mennirnir voru sagðir í ótrúlega góðu líkamlegu ástandi en líklega eiga þeir nú eftir að vinna úr þessari þolraun hvað sálfræðilega þáttinn varðar. Þessir menn eru samt algerar hetjur og Ástralir gera mikið af að tala um þá og björgunaraðgerðirnar allar sem myndlíkingu hins sanna ástralska styrks, atorku, vináttu og baráttuvilja.

Lífið gengur svo sinn vanagang hjá okkur. Maron er á ferð og flugi um landið þvert og endilangt og krakkarnir í skólanum, ballett, fótbolta o.s.frv. Kristófer er ofsalega ánægður í skólanum, búinn að eignast fullt af vinum og þurfti bara að skreppa út í einar frímínútur til að vera settur í fótboltalið skólans!

Nú stendur yfir "Asia Week" í skólanum og mikið gengur á, sérstaklega hjá Thelmu Kristínu. 5 ára krakkarnir læra um Indónesíu í skólanum og á mánudaginn var farin "ferð til Bali". Börnin mættu í sólarlandagallanum í skólann og þar var búið að útbúa handa þeim vegabréf og flugmiða sem þau fengu afhent við komuna. Flugfreyjan (einnig þekkt sem kennarinn) fylgdi svo hópnum út í "flugvél" og svo hélt hópurinn til Bali þar sem þau fengu að horfa á indónesískan dans, gera leikbrúður og ýmislegt annað. 6. bekkur var að hluta til með þeim í þessu ævintýri öllu og því fékk Thelma Kristín að hafa bróður sinn með, sem henni leiddist nú ekki.

Í gær mættu 5 ára krakkarnir svo hálftíma fyrr í skólann til að byrja daginn á Baliskum morgunmat. Þau voru öll klædd í hefðbundin indónesísk föt og fengu hrísgrjón og ferska ávexti í morgunmat. Thelmu Kristínu fannst nú merkilegast að þau áttu að borða grjónin með fingrunum! Allir komu líka með blóm til að skreyta salinn og þetta leit alveg rosaleg vel út hjá þeim. Verst að Maron var með myndavélina í Port Lincoln.. svo þið verðið bara að horfa á myndir af túnfiski í stað þess að sjá Thelmu Kristínu í indónesískum þjóðbúningi :o(

Ég fór að hjálpa aðeins til í skólanum í gær og á meðan ég var þar fengu börnin að spila á hin ýmsu indónesísku hljóðfæri. Mér skilst á Kristófer að þau hafi líka fengið að prófa þau. Voða spennandi allt saman.

Í dag er svo íþróttakeppni hjá 6. bekk. Undankeppni fyrir frekari íþróttamót á milli skóla. Kristófer á að fá að taka þátt í dag en því miður mun árangurinn ekki skipta hann eins miklu máli og hina krakkana þar sem hann verður ekki hér í framhaldinu. En hann var voða spennur að fá að taka þátt þrátt fyrir það.

Á morgun er svo aðal dagurinn í "Asia Week". Þá á hver árgangur að mæta í þjóðbúning frá því landi sem þau hafa haft til umfjöllunar þessa vikuna og svo verður sameiginlegur japanskur hádegisverður. Thelma Kristín á að vera klædd í japanskan búning og Kristófer í indverskan. Ég forðast það nú eins og heitan eldinn að hugsa um hvernig ég ætla að leysa þetta mál. Þetta er ekki beint fatnaður sem maður á á lager inni í skáp!!

Svo, eins og þið heyrið, er nóg að gera hjá krökkunum og allir kátir og glaðir á þessum bæ. Fórum á ástralskan fótboltaleik um helgina og horfðum á okkar menn, St. Kilda vinna Western Bulldogs.

Bulldogs eru ættaðir frá vesturhluta Melbourne sem almennt þykir með "verri" hverfum hér í borg. Almennt er ég nú ekki með fordóma gagnvart íbúum sérstakra hverfa og kann illa við að fólk sé dregið í dilka eftir búsetu en fólkið sem sat fyrir framan okkur á leiknum varð nú til þess að fylla mælinn margoft og ég held svei mér þá, sé þetta þverskurður íbúanna í vestur Melbourne, að ég sé hér með uppfull af illsku og hleypidómum í garð "þessa" fólks. Líklega voru þarna þrjár vinkonur á ferð, tæplega tvítugar, ásamt litlum bróður einnar þeirra (ca 14 ára). Hvert einasta þeirra var að lágmarki 30 kílóum yfir kjörþyngd.. ekki að það skipti máli, bara til að bæta á fordómana hjá mér! Hópurinn hvatti sína menn ákaft með orðbragði sem hefði þótt særandi á klámbúllu í Rauða hverfinu, sá 14 ára sýnu verstur! Ákafinn var slíkur að okkur sem sátum í kringum þau var löngu hætt að standa á sama og áhuginn á boltanum minnkaði verulega eftir því sem á leið. Verst var þó að ein vinkvennanna var með tvær litlar, yndislegar stúlkur, ca. 5 og 7 ára með sér sem sátu hljóðar og prúðar, með sorann í eyrunum. Þegar verst lét hélt ein vinkonan á yngri stúlkunni í fanginu á meðan hún rétti puttann að fótboltaköppunum og áhorfendum í kringum sig, sem voru farnir að gera athugasemdir við háttalagið, með tilheyrandi öskrum, f-orðum og hamagangi. Ég er nú ekki manneskja sem nennir að vera með nefið niðri í annarra manna koppi en þarna lá mér nú við að hringja í barnaverndaryfirvöld - ég mun allaveganna aldrei fá mér barnapíu frá vestur Melbourne!

Fórum svo á öllu rólegri fótboltaleik á sunnudaginn þegar Brighton Soccer Club, með Kristófer í broddi fylkingar, rúllaði yfir Hampton Park, 7 - 0.

Veturinn er svo sannarlega kominn hér á suðurhveli, af svo miklum krafti að Thelma Kristín var klædd í snjógallann á meðan leiknum stóð. Um eftirmiðdaginn var því lítið annað að gera en að fara á videoleiguna og leggjast í leti upp í sófa. Horfðum á Narniu og skemmtum okkur konunglega.

Planið fyrir næstu helgi er svo margþætt að við munum þurfa að velja og hafna. Íslendingafélagið er með skógarferð á laugardaginn en á sama tíma er Thelmu Kristínu boðið í afmæli til Sophiu vinkonu sinnar. Um kvöldið er okkur svo boðið í mat til Finnanna okkar og svo á Kristófer að keppa á sunnudagsmorgun. Að auki lítur út fyrir að við fáum til okkar gesti yfir helgina svo það verður sko nóg um að vera.. bara gaman!

Af gullgröfurum og sótsvörtum almúga

2006-05-05T09:48:00.000+10:00

Hafið þið fylgst með fréttunum af námumönnunum í Tasmaníu sem festust ofan í gullnámu fyrir 10 dögum og sitja enn fastir? Sé að íslenskir fjölmiðlar hafa öðru hverju reifað málið en hér ríkir algert fjölmiðlafár og í landinn bíður spenntur eftir að björgunaraðgerðum ljúki. Lítill jarðskjálfti varð til þess að grjóthrun lokaði námunni. Þrír menn lokuðust inni, á næstum kílómetra dýpi, og voru taldir af. Einn fannst látinn eftir 2 daga og þegar ekkert hafði spurst til hinna tveggja eftir fimm daga voru menn orðnir úrkula vonar um að þeir myndu finnast á lífi.

En til allrar hamingju höfðu mennirnir tveir náð að leita skjóls inni í litlu "búri"(rúmur meter á hverja hlið!)sem tók mesta grjóthrunið af þeim og eftir fimm daga náðist samband við kappana með því að smokra til þeirra mikrafóni. Þið getið rétt ímyndað ykkur hamingjuna sem greip þjóðina alla og nú fygjast Ástralir grannt með björgunaraðgerðum sem hafa staðið frá því á sunnudag. Fljótlega var borað til þeirra "neyðarop" sem hægt er að nota til að koma mat og ýmsum öðrum nauðsynjum til mannanna á meðan verið er að grafa ný göng til að ná þeim út. Öll björgunaraðgerðin er samt mjög hættuleg og ekki má skeika nema nokkrum sentimetrum við boranir til þess að mennirnir sjái ekki morgundaginn.

Nú bíða fjölskyldur mannanna, og í raun ástralska þjóðin öll, með öndina í hálsinum eftir fréttum úr námunni. Mennirnir bera sig ótrúlega vel og hafa óskað eftir því við sjúkraliða að fá að ganga út þegar þar að kemur. Síðan á sunnudag hefur verið talað um að björgunin muni taka 48 tíma, á hverjum degi er talað um 48 stundir enn. Verð að viðurkenna að maður hefur smitast af fjölmiðlafárinu hér og krossleggur nú fingur og tær í von um að allt fari vel að lokum. Mér skilst að mennirnir hlæi mikið af því þarna niðri að þeir séu orðnir frægir og að líklega muni verða gerð um þá kvikmynd.. spurningin er bara hvorn kappann Russel Crowe muni leika!!

En af okkur almúganum er annars gott að frétta. Kristófer byrjaði í skólanum í dag. Ég fór með honum í morgun og bjallan hafði ekki hringt inn þegar hann var byrjaður í boltaleik með strákunum í bekknum svo þetta leit allt vel út. Maður þarf auðvitað að hafa bein í nefinu til að mæta svona í nýjan skóla í stuttan tíma en ég veit af eigin reynslu að þetta gerir manni bara gott. Var að taka það saman í morgun að sjálf hef ég setið í kennslustundum á 5 tungumálum, ekki slæmt það!

Við höfum svo fundið upp á ýmsu til að stytta okkur stundir í vikunni. Fórum á vísindasafnið með krakkana á laugardaginn. Alveg frábært safn, við höfðum 2 og hálfan tíma að drepa þarna inni og náðum ekki að sjá helminginn svo að við erum búin að lofa krökkunum að fara aftur áður en við förum til Íslands. Meiriháttar leið til að gefa börnum raunhæfa hugmynd um vísindi í daglegu lífi. Mesta lukku vakti íþróttadeildin í safninu þar sem hægt var að mæla og prófa krafta sína og leikni á ýmsan hátt, t.d. á hlaupabraut, snjóbretti, veggjaklifri, fimleikum og markvörslu.

Við Kristófer vorum svo frekar róleg fyrri part vikunnar. Ég hef þurft að vera aðeins viðloðandi skólann, á fundum og inni í skólastofunni en þess á milli höfum við Kristó dundað okkar við spilamennsku, á golfvellinum, í hjólatúrum og við ýmislegt þess háttar.

Kristófer er líka alltaf í boltanum. Hann var að keppa á sunnudaginn og gekk vel þrátt fyrir að þeir hafi rétt tapað leiknum. Hann er svo á æfingum á þriðjudögum og fimmtudögum svo það er nóg að gera.

Í gær var starfsdagur í skólanum svo ég fór með krakkana í Imax þrívíddarbíó og á Melbourne Museum. Alltaf jafn gaman.

Annars erum við nú að verða spennt að komast til Íslands, það styttist óðum. Tvær vikur í dag þar til við leggjum af stað til Dubai. Ég hlakka mikið til að stoppa aðeins í eyðimörkinni áður en við mætum galvösk í íslenskt "sumar", það mun ekki veita af að fylla aðeins á sólarbirgðirnar.

En íslenskt sumar snýst auðvitað ekki um sól og sælu heldur góðan félagsskap og sælu. Hlakka mikið til að hitta fjölskyldu og vini og tek glöð við tillögum og bókunum um fundi og fagnaði.

Þangað til... njótið vorsins og birtunnar,
Knús
Unnur Gyða

Hversdagsleikinn enn á ný

2006-04-28T22:09:00.000+10:00

Jæja, þá eru mamma og pabbi komin til Dubai á leið sinni aftur til Íslands. Það var auðvitað alveg yndislegt að hafa þau hér. Höfum haft það ofsalega gott og notið þess að vera saman. Fórum með þeim til Sidney um síðustu helgi og komum aftur á miðvikudagskvöld. Röltum um borgina og kíktum á hennar helstu sjarma og kennileiti. Fengum þessa fínu 3 herbergja íbúð í miðbænum og gerðum út þaðan í leiðöngrum um miðbæinn. Vísa enn og aftur í bloggið hans Kristófers fyrir nánari lýsingu ;o)

Thelma Kristín fór svo aftur í skólann á fimmtudag. Eins sárt og henni þótti að kveðja ömmu og afa þótti henni nú ekki leiðinlegt að hitta vinina aftur. Við erum svo að vinna í því að Kristófer fái að fara í skólann líka í nokkra daga, frábær leið til að kynnast krökkunum í hverfinu og æfa sig í enskunni. Erum nú ekki búin að fá þetta á hreint en vonandi að þetta gangi upp í næstu viku.

Kristófer fer líka á fótboltaæfingar tvisvar í viku og það eru mót um hverja helgi svo það er nóg um að vera. Hann hefur líka verið að fara með okkur á golfnámskeið og mér í tennistíma svo hann verður orðinn enn fjölhæfari íþróttagarpur en áður þegar við komum til Íslands.

Fórum í kvöld með krakkana á Ice Age í bíó.. Maggi Dóni á undan og allir voða lukkulegir. Thelma Kristín var nú hálfsmeyk í mesta hasarnum... daman sem biður á hverjum degi um að fá að sjá Narníu!!... sjáum nú til með það.

Jæja, Kristófer bíður með Big Brother klárann í imbanum ... best að færa sig á milli skjáa.

Var að setja inn myndir sem teknar hafa verið á síðast liðnum vikum... vona að þið hafið gaman af.

He he he...

2006-04-04T18:01:00.000+10:00

...nú hélduð þið að ég væri hætt að blogga, ekki satt??? Held þetta sé lengsta pása sem ég hef tekið síðan við fluttum út. En það hefur líka verið nóg um að vera og samkeppnin um tölvuna hörð í stórri fjölskyldu ;o)

Það hefur verði yndislegt að hafa mömmu og pabba og Kristófer hjá okkur. Erum búin að flækjast með gestina hér um og í kringum borgina og ýmislegt brallað okkur til skemmtunar. Kristófer hefur verið svo duglegur að blogga um einstaka viðburði að ég bendi bara á síðuna hans fyrir nánari lýsingar: www.blog.central.is/astralia- (er búin að sitja hér í hálftíma og reyna að búa til alvöru link án árangurs.. greinilegt hver er tölvunördinn í þessari fjölskyldu!!)

Sendum mömmu og pabba í rútuferð um Great Ocean Road í dag og erum svo að fara til Sidney á sunnudag. Mamma og pabbi fara svo til Dubai á miðvikudag og þá fer nú að styttast í heimferð hjá okkur hinum. Erum farin að hlakka til að hitta ykkur öll!!

Set inn nýjar myndir á næstu dögum..
Knús
Unnur

Larry, Samveldisleikar og Djamm!

2006-03-26T12:51:00.000+11:00

Jæja, þá er fyrsta skólaleyfið á enda og alvaran tekur við í fyrramálið. Höfum haft það ansi náðugt mæðgurnar enda hefur Maron verið á hvolfi í vinnunni og lítið sést heima við.

Höfum haft reglulega gaman af að rölta um bæinn á meðan Samveldisleikarnir hafa staðið yfir. Ég hef aldrei séð Melbourne iða af jafn miklu lífi og undanfarið. Alls staðar eru svið og risaskjáir sem bjóða upp á hina ýmsu skemmtun og mannhafið er svo mikið að það þarf sérþjálfaðan mannskap til að stjórna "umferðinni".

Hef nú lítið fylgst með íþróttahliðinni af þessu öllu. Veit þó að Ástralir eru að rúlla upp mótinu með LANGflest verðlaunin. Þeir eru að rifna úr stolti yfir þessu öllu en með fullri virðingu, þá er meiri hluti keppanda frá þjóðum sem ekki meika það á smáþjóðaleikana svo ég veit ekki alveg hversu mikilfengleg þessi íþróttaafrek eru. Þó hafa verið sett einhver heimsmet í sundi og ekki má gleyma því að hér eru örfáar stórar þjóðir að keppa s.s. Indland, Kanada og Bretland (í mörgum pörtum þó, England, Skotland o.s.frv.)

Fellibylurinn Larry hljóp yfir Norð-austur strönd Ástralíu í vikunni, af meiri krafi en Katrín gerði í USA í fyrra. Einskær heppni að enginn skuli hafa látið lífið en eyðileggingin er mikil á þeim stöðum sem urðu verst úti og margir hafa misst allt sitt. Hér á suðurhliðinni fundum við lítið fyrir látunum, munum helst verða vör við áhrifin í hækkuðu verði á bönunum enda eyðilagðist meiri hluti bananaakra Ástrala.

Í gærkvöldi var svo U2 kvöldið góða! Áttum bókaða miða með margra mánaða fyrirvara en tónleikunum var frestað eftir að Bono var mættur til landsins með allt gengið. Sagan segir að 7 ára dóttir The Edge sé alvarlega veik og því var öllu showinu frestað fram í nóvember. Vonum að þetta fari allt vel. Miðarnir eru vel geymdir hér í skúffunni hjá okkur.. og við eigum auka miða fyrir þá sem vilja ferðast hingað í nóvember!

Við höfðum bókað barnapíu í samráði við finnsku vini okkar fyrir löngu síðan og ákváðum að láta U2 ekki stoppa okkur í því að kíkja út á lífið. Fórum út að borða á Crown Entertainment Complex á mjög huggulegan stað. Hættum okkur því miður út úr húsi á eftir í von um að geta sest inn á einhvern huggulegan pöbb í bænum en það hefðum við ekki átt að gera því mannhafið var slíkt á götum borgarinnar að erfitt var að komast leiðar sinnar, hvað þá fá sæti á barnum!

Enduðum á local pöbbnum okkar þar sem nokkrar hræður sátu og skemmtu sér. Barþjónninn var meira að segja svo elskulegur að bjóða okkur upp á sterkari efni en áfengið, fannst það nú ekki mikið mál - og brosti bara góðlátlega þegar við afþökkuðum pent. Greinilega afkastameiri bar hér á horninu hjá okkur en ég gerði mér grein fyrir!

Sátum svo í garðinum hjá finnsku vinum okkar fram eftir nóttu. Thelma Kristín fékk að gista þar í nótt svo við vorum aftur mætt til þeirra í morgunsárið til að sækja þá stuttu. Sátum þar í morgunkaffi ásamt kunningjum þeirra sem höfðu ætlað með okkur út í gærkveldi en ekki komist og skemmtum okkur konunglega. Mjög hresst og skemmtilegt par sem við vonumst til að hitta aftur sem fyrst.

..og nú sit ég hér inni í 30 gráðu hita og hangi í tölvunni... nóg komið af hinu góða, best að drífa barnið út í hjólatúr.

Margmenningin í allri sinni dýrð

2006-03-14T21:20:00.000+11:00

Fórum að sjá hina árlegu Moomba skrúðgöngu í gær. Þvílík fjölbreytni, þvílík mannlífsflóra; Íþróttahetjur, kínverskir drekar, löggur, lúðrasveitir, spænskar senjorítur, leikarar, fimleikafólk, indverjar, brimbrettakappar, sjúkraflutningamenn, gleði, frumbyggjar, litir, barnastjörnur, dansarar frá Tonga, fuglar, fígúrur, bændur, indónesar, taikvondó, þjóðdansar, sendiráð, eldri borgarar, slökkviliðsmenn, tónlist, suður-amerískt salsa, línudansar... á ég að halda áfram? Melbourne í hnotskurn!

Þvílíkt líf í borginni þessa dagana. Allt að verða vitlaust í undanfara Samveldisleikanna. Mætti halda að hér ætti að segja Olympíuleika á morgun, slík er spennan. Einn og einn hugaður blaðaritari hefur vogað sér að kalla leikana sínu rétta nafni... annars flokks íþróttaviðburð... en sá hinn sami er fljótt púaður niður.

En er ekki um að gera að fljóta bara með straumnum og njóta vel... 50 ár síðan hér voru haldnir Ólympíuleikar hvort eð er? Leikar sem eru Íslendingum í fersku minni enda kom Vilhjálmur Einarsson heim með silfur, man það eins og gerst hafi í gær?! Setningarhátíðin verður annað kvöld og þó við eigum nú ekki miða á athöfnina fer hluti hennar fram úti fyrir leikvellinum, á Yarra ánni hér í borg, og er gert ráð fyrir að um 600 þúsund Ástralir muni gera sér ferð í bæinn til að fylgjast með. Spurningin er bara, á ég að drífa mig með dömuna í fjörið... sem er líklega eitthvað sem maður mun aldrei upplifa aftur... eða horfa á athöfnina í öruggum stofusófanum?? Get ekki ákveðið mig - hvað mynduð þið gera?

Karlmannslaus í kulda og trekki....

2006-03-03T13:17:00.000+11:00

Sit hér ein í yfir 30 gráðu hita og rafmagnsleysi.. lengi lifi batteríið í fartölvunni! Veit eiginlega ekki af hverju rafmagnið fór því þrátt fyrir blauta veðurspá hefur enn ekki komið dropi úr lofti, hvað þá þruma eða elding. En nágrannarnir lifa í sama myrkrinu og ég og því lítið fyrir mig að gera í málinu í bili.

Höfum annars haft það fínt mæðgurnar í einverunni. Maron er búinn að vera í Chile í tæpar tvær vikur og von á honum heim á föstudag. Þrátt fyrir ævintýri bóndans höfum við Thelma Kristín lifað ansi hversdagslegu lífi. Daman er farin að mæta í skólann 5 daga í viku (smá misskilningur í mömmunni um að hún yrði 4 daga alla fyrstu önnina.. wishfull thinking!) og því ríkir óvenju mikil regla og rútína á heimilinu þessa dagana. Reyndar lauk fyrstu önninni nú á föstudag og tveggja vikna frí framundan. Helgin er ekki liðin og sú stutta er strax farin að spyrja hvenær hún fari í skólann, stynur þungan og segist sakna Thess (kennarans)!!

Hef tvö undanfarin miðvikudagskvöld sótt námskeið í skólanum til þess að verða s.k. “classroom helper”. Hér lifa skólarnir á sjálfboðastarfi og almennum fjáröflunum. Þeir foreldrar sem hafa tök á, mæta í skólann ca 2 tíma á viku og hjálpa kennaranum í kennslustofunni. Flestir foreldrar borga bæði efnisgjald og “frjálst framlag” til skólanna og í hverjum mánuði er haldinn markaður á skólalóðinni sem fjáröflun fyrir skólann. Þá eru enn ónefnd ótal önnur störf við skólann sem unnin eru af foreldrum í sjálfboðavinnu, t.d. að vinna í búðinni sem selur skólabúninga, lóðafrágangur, aðstoð við gerð námsefnis og svo mætti lengi telja. Í raun myndi skólastarf hér ekki ganga upp án fjárhagsaðstoðar og vinnuframlags foreldranna. Held það myndi nú heyrast hljóð í íslenskum foreldrum ef ástandið væri svona á Íslandi!

En í skólaleyfinu iðar Melbourne af lífi. Íþróttamenn teknir að streyma til borgarinnar vegna Samveldisleikanna sem hér verða settir á miðvikudag. Undirbúningur hefur verið gríðarlega strangur undanfarna vikur og mánuði.... jah, í raun hefur um lítið annað verið rætt síðan við fluttum hingað fyrir ári síðan! (Haleluja.. nú kom rafmagnið) Herþotur og þyrlur sveima yfir hverfinu okkar og fólk sem vinnur í borginni má eiga von á því að erfitt verði að komast til og frá vinnu á meðan leikarnir standa. Íþróttafólkið tekur lífinu með mátulegri ró og sitt sýnist hverjum; Kanadamenn hafa pantað loftkælingu í íbúðir sínar á meðan liðið frá Fiji eyjum heimtar hita element. (Þar fór rafmagnið aftur!)

Við Thelma Kristín fórum í bæinn um síðustu helgi og skelltum okkur á sædýrasafnið. Á leiðinni þangað gengum við eftir Soutbank Prominade, fram hjá frægum gosbrunni hér í borg sem er þannig gerður að í gangstéttinni eru ansi mörg göt og upp um þau sprautast vatn í ákveðnu (en þó ansi óútreiknanlegu) mynstri. Í nærri 30 stiga hita hoppuðu borgarbörnin auðvitað þarna um og ég hafði það ekki í mér að neita Thelmu Kristínu um fjörið þrátt fyrir að engin varaklæðnaður væri með í för. Daman fór þó úr skónum og bolnum og stökk í leikinn. Ofsalega var þetta skemmtilegt í sólinni, krakkarnir réðu sér ekki fyrir kæti en mikið var dóttir mín líka blaut á eftir! Til allrar lukku var hún í pilsi og því hægt að klæða hana úr því og nærbuxunum.. sitt í hvoru lagi.. og vinda vel, en allan tíman á loftkældu sædýrasafninu var barnið í rennblautum fötum, verð að viðurkenna að mamman var nú með nettan móral.

Haustið hefur lítið látið kræla á sér. Hjóluðum á ströndina í gær í yfir 30 gráðu hita en í dag flúðum með vinum okkar á “innileikvöll” í 36 gráðum. Eins ljúft og það er að liggja við sundlaugabakka með kokteil í hönd í slíkum hita er nær ógerningur að hlaupa á eftir krökkunum á róló í þessari mollu og almennt frekar óþægilegt að athafna sig í daglegu lífi. Ég kvarta nú samt ekki því við erum með loftkælingu hjá okkur og það eru forréttindi sem ansi margir eru án hér.

Jæja, rafmagnið komið á aftur (vonandi til að vera í þetta sinn) og hægt að snúa sér aftur að .. tatarata...sjónvarpinu. Betri tíð með blóm í haga framundan, 5 dagar í húsbóndann og svo styttist óðum í að Kristófer og mamma og pabbi kíki í heimsókn, þá verður sko fjör í kotinu.

Afmæli.. og fleira

2006-02-20T11:36:00.000+11:00

"Selamat pagi" segir dóttir mín á hverjum morgni þegar hún vekur mig og brosir út að eyrum. Hún lærir nefnilega indónesísku í skólanum og er farin að slá um sig með nokkrum orðum! Hún er annars hæstánægð í skólanum, hlakkar til að fara á hverjum morgni. Í morgun fór hún með bangsann sinn með sér því fyrirhuguð er "teddy bear picnic" í hádeginu með vinunum úr 6. bekk. Allir 5 ára nemendur eiga "vin" í 6. bekk sem fylgist með þeim í skólanum. Frábær hugmynd að mínu mati, þið getið rétt ímyndað ykkur hvað það er spennandi að vera 5 ára og eiga 11 ára vin.. verður ekki mikið betra.

Talandi um að vera 5 ára. Stóri dagurinn á morgun.. að vísu tókum við forskot á sæluna og héldum afmælisveislu á sunnudaginn var. Thelma Kristín bauð nokkrum vinkonum úr skólanum og skemmtu þær sér konunglega. Þetta var nú svolítið skrýtin veisla án ykkar allra... bara 5 börn að hafa ofan af fyrir - pís of keik, bara! Reyndar ágætis fyrirkomulag að hafa bara krakkana, foreldrarnir komu svo og fengu sér kaffibolla á eftir. Með þessu móti hefur maður tíma til að sinna aðalgestunum í stað þess að henda þeim upp í herbergi á meðan maður serverar kaffi fyrir eldri kynslóðina.

Litli sælgætisgrísinn minn er annars voða upptekin af orkubókinni þessa dagana og passar vel hvað hún setur ofan í sig. Bræddi okkur alveg í gegn þegar við skrifuðum undir "samninginn" við hana. Við sögðum að hún mætti óska sér einhvers sem hún svo fengi ef hún yrði dugleg að borða hollan mat í heilan mánuð. Daman hugsaði sig vandlega um og sagði svo: "Mig langar mest í lítinn engil til að hjálpa fátækum börnum í Afríku"!! Er hún ekki sætust??!! Við höfum lengi verið að tala um að "taka að okkur" barn í gegnum áströlsk samtök sem eru mjög virt hérna. Við urðum því ásátt um það að ef Thelma Kristín heldur samninginn munum við finna 5 ára barn í Afríku til að senda peninga til. Held að það geri krökkum gott að fylgjast með jafnöldrum sínum sem hafa það ekki jafn gott, þetta verður spennandi verkefni.

Okkur fannst nú Íþróttaálfurinn farinn að hafa fullmikil áhrif þegar við sátum á Subway á laugardaginn. Röðin lá framhjá borðinu þar sem við sátum og aftastur stóð ungur, hraustur, maður í ermalausum bol. Thelma Kristín horfði vel og lengi á manninn, hallaði sér svo yfir að mér og hvíslaði: "Mamma, sjáðu hvað maðurinn er með fallega vöðva!!!"

Það velta alveg upp úr henni gullkornin þessa dagana, verst maður gleymir helmingnum. Mörg eru tilkomin vegna tungumálaruglings.. eins og að bíða fyrir hlutunum en ekki eftir þeim (e. wait for) og stundum ruglast hún aðeins á íslensku orðunum eins og þegar hún sagði "mamma, halinn á mér fer alltaf upp úr skónum"... átti sem sagt að vera hællinn!

Á sunnudaginn var hún svo að drekka bollasúpu og gekk afskaplega hægt. Ég var margbúin að setja kalt vatn í bollann, súpan var rétt hlandvolg en litli kettlingurinn minn rétt dífði tungunni ofan í. Ég var orðin heldur pirruð, tók gúlpusopa og sagði:"Blessuð, láttu ekki svona, þetta er ekkert heitt", sú stutta horfði á mig sorgaraugum og sagði: "Mamma, hjartanu mínu líður bara ekki eins og hjartanu þínu"!!

Jæja, nóg komið af Thelmusögum. Lítið annað að frétta héðan úr síðsumrinu. Veðrið hefur verið heldur leiðinlegt, rétt um 20 gráðu hiti - en spáir hlýnandi, sem betur fer. Dýralífið í miklum blóma og pöddulífið á heimilinu í samræmi við það. Er nú orðin heldur róleg yfir þessum hlutum sem betur fer, tel það ekki eftir mér að myrða nokkrar köngulær við og við. Þó brast nú þolinmæðin þegar ég fékk óvæntan gest upp í rúm til mín um helgina. Lá hálfsofandi í örmum ástkærs eiginmanns míns og taldi hann vera að strjúka á mér upphandlegginn... brá nú heldur þegar hann strauk niður alla síðuna og langt niður á læri... vissi ekki til þess að hann væri svona fingralangur. Fannst þetta heldur skrýtið, sparkaði kallinum fram úr og skipaði honum að kveikja ljósin. Haldiði ekki að þetta hafi verið kakkalakki sem skreið eftir síðunni á mér!!!!!!! Öðru vísi mér áður brá!!!!!!!!!! Um það bil þarna dreg ég nú mörkin.

Við teljum okkur þó vita hvaðan kauði kom því Maron var að kaupa sér nýja skó og það síðasta sem ég gerði áður en ég skreið upp í var að opna skókassann til að kíkja á þá. Það var víst frétt um það í blöðunum um daginn að óvenju mikið væri af kakkalökkum inni í húsum þessa dagana af því það var svo heitt og rakt í janúar. Við höfum verið að fá einn og einn inn til okkar, alltaf á sama tíma og við tökum á móti einhverjum kössum eða dóti úr vöruhúsum svo það er greinilegt að við erum að fá þetta í kaupbæti, alveg óumbeðið.

Jæja, kveð í bili. Þarf að koma mér niður í bæ og ganga frá flugmiðum. Kristófer ætlar að fá að fljóta með mömmu og pabba til okkar í apríl og vera hjá okkur þangað til við förum heim í lok maí... gaman gaman!

Knús
Unnur Gyða

Skólastelpan mín

2006-02-09T10:55:00.000+11:00

Muniði eftir fyrsta skóladeginum ykkar? Ég verð að viðurkenna að ég man ekki eftir mínum. Man eftir fyrsta árinu svona óljóst, skólastofunni, kennurunum og þegar ég var skömmuð fyrir á mála abstrakt "listaverk" en ekki mynd af einhverju sérstöku. Man líka eftir því að bíða hjá ömmu Fjólu þar til Jónína Ben var búin með morgunleikfimina á Gufunni, þá mátti leggja af stað í skólann - kennslan fór fram frá hálfellefu til tólf.

Held að ekkert barn sem er að byrja í skóla í dag komist hjá því að muna eftir fyrsta skóladeginum, svo vel er allt ferlið "dokumenterað". Það var ekki til það foreldri sem fylgdi barninu sínu í skólann síðast liðinn fimmtudag sem ekki var vopnað a.m.k. einni myndavél. Meira að segja kennarinn gekk um stofuna og tók myndir af nemendum og foreldrum.

Fyrstu skref langrar skólagöngu

Thelma Kristín er annars hæstánægð í skólanum enda ekki við öðru að búast. Um hálfur bekkurinn samanstendur af félögum úr leikskólanum svo hún á fullt af vinum og líður vel. Henni finnst hún auðvitað hafa stækkað um fjóra metra eftir að hún varð skólastelpa, ótrúlega stolt dama.

Á leiðinni út í búð á föstudaginn hittum við einmitt þrjá félaga hennar úr skólanum. Einn strákurinn hrópaði upp yfir sig "Thelma! Funny meeting you here. Give me five" og rétti út arminn. Thelma Kristín brosti vandræðalega... en átti þó erfitt með að fela stoltið og sló á móti!! Oh my... hvernig verða þau 10 ára!!

Fyrstu önnina er kennt fjóra daga í viku, frí á miðvikudögum, sem er mjög þægilegt. Mánudagarnir er frekar hektískir hjá okkur en þá er aðeins hálftími frá því að skólinn er búinn þar til balletttíminn byrjar. Jú, dömunni varð að ósk sinni, og er núna skráð í einn virtari ballettskóla Melbourne. Hún hjólar því í skólann á mánudögum og svo sæki ég hana á mínum hesti og við brunum beint upp til St. Kilda í ballettinn.

Fimleikakonan ég er nú ekki alveg inni í þessum ballettmálum. Það virðist vera frekar mikill agi í þessu öllu og kennarinn hún Fröken Theska uppfyllir algerlega allar kröfur staðalímyndar hinnar rússnesku bellettdansmeyar sem flúði byltinguna og hóf nýtt líf á Vesturlöndum. Kellan er örugglega komin langt á sjötugsaldur, gráhærð með stórt nef og allt of mikið máluð. En stelpurnar hafa gaman af þessu, valhoppa um salinn og rétta úr ristum... þegar þær eru ekki of uppteknar af því að dáðst að sjálfum sér í speglinum... maður er nú doltið flottur í svona ballettpilsi!

Finn strax mun á íslenskunni hjá Thelmu Kristínu eftir aðeins viku í skólanum. Eins gott að við erum á leið heim í sumar .... hún þarf á íslenskuæfingum að halda. Hún notar orðið mikið af enskum orðum inn á milli þegar hún er að tala við mig og oft heyrir maður á máli hennar að hún er að þýða frá ensku yfir á íslensku og setningarnar verða frekar furðulegar. Lengi eftir að við vorum í Svíþjóð talaði Thelma Kristín alltaf um að "plokka" blóm og ávexti (man plockar jo på svenska!) en um daginn talaði hún um að "pikka" ávexti... ég held þetta lýsi því ágætlega hvað er að gerast í kollinum hjá henni.

Áttum rólega helgi annars. Maron var með annan fótinn í vinnunni. Röltum samt á niður í Elwood village á laugardaginn og settumst inn á veitingastað sem er í uppáhaldi hjá okkur núna. Ætluðum bara að fá okkur kaffi og kökusneið en enduðum þarna í kvöldmat. Ég held að þetta sé það sem maður kemur til með að sakna þegar við flytjum aftur heim. Að geta skellt sér í sandalana og rölt á veitingastað, fengið sér bjór og léttan málsverð á skikkanlegu verði og rölt svo heim aftur í sólinni.

Fórum svo í hjólatúr á sunnudaginn. Hjóluðum niður í St. Kilda þar sem allt iðaði af lífi. Á ströndinni fór fram stórmót í strandblaki og mikill mannfjöldi var saman kominn til að fylgjast með ... ja annað hvort íþróttamótinu... eða fáklæddum konunum.. veit ekki alveg!

Þetta er svona það helsta sem er að frétta af okkur hér á Suðurhveli. Mín er svo bara í rólegheitum á meðan sú stutta stritar í skólanum. Er farin að æfa tennis og ætla mér að vera duglegri á golfvellinum... hið ljúfa líf bara! Er nú samt að hugsa um að byrja á grunnrannsókn sem hægt væri að nota í mastersritgerð í framtíðinni... hvort svo sem maður notar hana eða ekki... allt á byrjunarstigi, en ég verð að finna mér eitthvað til dundurs - þýðir ekkert að hanga bara og blogga allan daginn.

Under Down Under

2006-01-30T10:25:00.000+11:00

Mikið var gott að flýja 40 gráðurnar og skógareldana fyrir rólegheit, náttúrufegurð og þægilegt hitastig í Tasmaníu. Áttum alveg yndislega daga þarna "under Down under" á eyjunni litlu sem líklega státar af hreinasta lofti í heimi. Verð, sem Íslendingur, að játa mig sigraða í þessum efnum því ekki þola Tasmanir yfirsveimandi mengun frá löndum í kring eins og við gerum á Íslandi. Að auki liggur eyjan á 40. breiddargráðu þar sem stöðugur vestanvindur sér til þess að loftið stendur aldrei kyrrt.

Lögðum upp frá Melbourne á miðvikudagskvöldi í farþegaferjunni "Spirit of Tasmania". Þetta var fínasta fley og eftir að hafa fylgst með því leggja úr höfn áleiðis út Port Phillip flóa settumst við niður á betri veitingastað skipsins og nutum góðs matar og víns. Skriðum að því loknu í koju enda fann maður um leið og skipið kom út fyrir flóann hvernig veltingurinn jóks margfalt. Ekki bætti úr skák að vegna hafnarbreytinga í Tasmaníu varð kapteinninn að vera klukkustund fljótari á áfangastað en vant er og keyrði því allt í botni. Þetta hafði það í för með sér að við lentum í Devonport, Tasmaníu klukkan sex að morgni í stað sjö!

Hófum dvölina í Tasmaníu á klassískan máta.. með morgunmat á McDonald's! Planið fyrir daginn, sem var einmitt þjóðhátíðardagur Ástralíu, var að koma okkur suður eyjuna til höfuðborgarinnar, Hobart. Sáum tvær leiðir færar í þessum efnum, beinan og breiðan þjóðveg sem tekur um 3 klst. að aka og svo seinfarnari leið yfir fjöll og firnindi, meðfram stóru stöðuvatni með regnskóga á báða bóga. Á bensínstöð bæjarins var okkur ráðlagt að taka þjóðveginn enda líklegt að umferð myndi aukast er liði á þjóðhátíðardaginn og hlýddum við þeim ráðleggingum. Mér var nú hugsað til hans karls föður míns þá. Sá hefði verið fljótur að pakka svala og kexi og taka fjallabaksleiðina! Við gæddum okkur hins vegar bara á Opal brjóstsykri sem við fengum senda fyrir jólin á meðan við þutum um þjóðveginn. Veltum því fyrir okkur hvort þetta væri það íslenska sælgæti sem lengst hefur ferðast frá heimahögunum á Hesthálsi ... endilega látið vita ef þið getið toppað þetta.

Ferðin gekk annars í alla staði vel. Gerðum pissustopp í bænum Bagdad... þar var allt með kyrrum kjörum! Dýralífið í Tasmaníu virðist vera með líflegasta móti ef marka má dýrahræ á vegum úti. Hef aldrei á ævinni komist nálægt því að sjá jafn mörg dauð dýr og ég gerði síðustu daga, það liðu líklega að meðaltali um 500 m. á milli hræjanna á götunni, kengúrur, tasmaníu púkar (Tasmanian Devil), possums, quolls og hvað þau heita nú öll þessi dýr sem ramba hér um þessar slóðir. Sá líka einn snák sem næstum var skriðinn undir bílinn hjá okkur og svo verð ég að bæta við einni þeirri furðulegustu sýn sem ég hef upplifað. Ókum fram hjá engi þar sem rollur voru á beit.. sem er nú ekki í frásögu færandi... nema á baki næstum hverrar einustu ær stóð einn fugl! Ef einhver kann skýringu á slíku fyrirbæri ... endilega látið heyra í ykkur.

Komum til Hobart um hádegisbil og fengum okkur djúpsteiktan fisk í hádegismat. Veitingastaðurinn var niðri við höfn og þar gat maður fylgst með bátunum koma með aflann að landi og beint inn í eldhús... gerist ekki mikið ferskara en það. Á dauða okkar áttum við nú von áður en við fyndum séríslenska kokteilsósu á veitingastað hinum megin á hnettinum en það gerðist nú samt ... Coctail sause... seldu þeir með fiskinum, og hún var bara alveg eins á bragðið og okkar. Tommi hefur greinilega ferðast um Tasmaníu áður en hann opnaði Tommaborgara (eða Magnús á Aski eða hver það nú var sem eignaði sér heiðurinn af kokteilsósunni) - ja, eða öfugt!

Eftir að hafa tékkað okkur inn á hótelið okkar fórum við í göngutúr um bæinn og fengum okkur léttan kvöldverð í einum líflegasta borgarhlutanum áður en við tókum smá rúnt um ytri borgarmörkin. Hobart er borg Einstefnanna..með stórum staf. Þar eru meira og minna ALLAR götur einstefnur... 2-4 akreinar... en allar í sömu átt!!! Ég held líka að borgin státi af bröttustu brekkum veraldar. Borgin er byggð utan í fjallshlíðum og vegirnir niður.. boy ó boy... manni fannst maður bara vera að keyra fram af!

Vorum snemma á fótum á föstudeginum. Fengum okkur léttan morgunverð á hótelinu...það hefðum við nú ekki átt að gera því verri morgunmat höfum við sjaldan fengið...og það var sko ekki í samræmi við verðið sem við borguðum fyrir hann. Maron pantaði sér t.d. rándýrt jógúrt með múslí og ávöxtum. Miðað við uppsett verð héldum við að hann fengi þetta fína ferska ávaxtasalat en nei... súrmjólk, þurrt, gamalt múslí og niðursoðnar ferskjur var það sem í boði var!

Ókum síðan suður fyrir Hobart niður til Port Arthur, frægasta túristastaðar eyjunnar. Þar eru gamlar fangelsisrústir síðan á 19. öld. Þegar glæpamennirnir sem sendir höfðu verið frá Bretlandi til Sidney brutu aftur af sér í Ástralíu voru þeir sendir til Port Arthur. Þarna voru sem sagt geymdir harðvítugustu glæpamennirnir enda var þeim þarna engrar undankomu auðið. Allt um kring er sjór sem frægur er fyrir hákarlana sem þar svamla um að undanskildu litlu eyði sem tengist landi... þar voru grimmir, hálfsveltir hundar sem sátu fyrir flóttamönnum.

Vegna einangrunarinnar myndaðist þarna hálf sjálfbært samfélag þar sem mikið var um vinnuafl, þ.e. fanga, sem byggðu stór og glæsileg hús, þ.á.m. kirkju og sjúkrahús. Fangelsið er eitt það fyrsta í heiminum sem hafði þá stefnu að uppfræða fangana á meðan dvöl þeirra stóð, þá helst með því að kenna þeim einhverja iðn, svo þeir gætu bjargað sér sjálfir eftir að afplánun lauk.

Því miður komst þetta safn í fréttirnar árið 1996 fyrir allt aðrar sakir en þá voru þarna framin verstu fjöldamorð sem framin hafa verið á friðartímum þegar óður byssumaður skaut á fjölda manns, drap 35 og særði 12. Maður hefði nú haldið að Ameríkaninn ætti heimsmet í slíkum æfingum.. en svo er víst ekki. Nú hefur verið reistur minningarreitur í safninu um þennan atburð en gestir eru beðnir um að spyrja starfsfólkið ekki frekar út í málið. Margir sem þarna vinna misstu nákomna, enda samfélagið lítið og þrír starfsmenn safnsins á meðal þeirra látnu. Þetta er allt svo nálægt manni í tíma að maður fékk nú bara illt í hjartað við að ganga um minningarreitinn.

Á leiðinni til og frá Hobart stoppuðum við á nokkrum útvöldum náttúrufegurðar-stoppum og nutum vel.

Fengum okkur svo Crayfish í kvöldmat. Ekki hægt að vera í Tasmaníu án þess. Ég get nú ekki frætt ykkur um muninn á Crayfish og risahumri.. hann er lítill ef einhver... en góður var hann.

Höfðum vaðið fyrir neðan okkur á laugardag og fórum niður í bæ í morgunmat. Gengum um Salamanca markaðinn sem haldinn er á laugardagsmorgnum. Það var líflegur og skemmtilegur markaður, margt að sjá og auðvelt að eyða peningum! Tasmanir eru sérstaklega þekktir fyrir skóga, skógarhögg, góðan við og fallegan útskurð. Pabbi hefði haft gaman af að rölta þarna um... við hugsuðum meira segja svo stíft til þín pabbi, að það bíður þín gjöf þegar þú kemur um páskana!

Eftir markaðsröltið ókum við sem leið lá upp eftir austurströnd Tasmaníu. Þessi hluti eyjunnar er oft kallaður leikvöllur Tasmaníu enda fallegar strendur og gott brim. Dóluðum okkur inn að Freysnesi (Freycinet National Park) þar sem við gengum upp að Wineglass Bay sem þykir með fallegri ströndum í heimi. Gangan var rúmur klukkutími fram og til baka... púra fjallganga en sú stutta var sko ekki að kvarta. Hoppaði þetta með okkur eins og ekkert væri. Það hjálpar nú til við gönguna þegar maður mætir einni og einni eðlu eða kengúru á leiðinni. Útsýnið var ægifagurt, bæði var ströndin falleg, eins og við var að búast en mér fannst þó meira til fjallanna koma. Ætla mér ekki út í nánari lýsingar á þeim... þið verðið bara að skoða myndirnar.

Það var langt liðið á kvöld þegar við komum á næturstað, St. Helens, þar sem við áttum bókað herbergi á hóteli bæjarins. Við vissum hins vegar ekki að þennan dag var siglingarkeppni í bænum og hátíðarhöld að henni lokinni. Bærinn iðaði af lífi, skemmtidagskrá, ferðativoli og flugeldasýning. Þegar skipulagðri dagskrá var lokið var hótelið svo auðvitað miðpunktur áframhaldandi skemmtanahalds okkur til lítillar ánægju. Lítið sofið þá nótt.

Í gær dóluðum við okkur svo um norðaustur hluta Tasmaníu með viðkomu á helstu túristastoppum. Röltum t.d. niður að Binalong Bay sem var víst valin næst besta strönd í heimi - að sögn bæjarbúa reyndar... við tökum því nú með fyrirvara... en falleg var hún nú samt. Mjallahvítur sandur sem var svo mjúkur að manni leið eins og maður væri að ganga í kartöflumjöli. Ókum í gegnum Elephant Pass .. yfir fjallgarð með þröngum og kræklóttum vegum... loksins kom sér vel að eiga jeppa. Alls staðar sem við fórum göptum við yfir náttúrufegurðinni... verð að segja að Tasmanía er vel geymt leyndarmál.

Fórum svo aftur um borð í ferjuna í gærkveldi. Vorum komin snemma í koju eftir svefnlitla nótt kvöldinu áður og vorum svo eldspræk við komuna til Melbourne í morgun. Þurftum reyndar að snúa aftur í ferjuna þegar við vorum hálfnuð heim þegar uppgötvaðist að Hekla gleymdist um borð. Hún fékk að sofa í efri koju og í flýtinum gleymdist litla greyið. Við héldum því í björgunarleiðangur og vorum komnar með nokkra fíleflda öryggisgæslumenn í lið með okkur þegar dúkkan var endurheimt. Uppskárum ansi mörg góðlátleg bros í aðgerðinni.

Húff.. þetta var nú ferðasagan okkar. Myndirnar eru á tölvunni hans Marons svo ég verð að fá hann í lið með mér áður en þær verða settar á Netið.... vonandi á morgun.

Knús
Unnur Gyða

Hitabylgja

2006-01-23T20:44:00.000+11:00

Hér gengur lífið nú bara sinn vanagang þessa dagana. Thelma Kristín fór í leikskólann 2 daga í síðustu viku og var auðvitað hæstánægð með að losna frá þeirri gömlu og hitta félagana. Reyndar er langt frá því að það sé full mæting á leikskólanum því margir taka sér sumarfrí allan janúarmánuð áður en skólinn byrjar svo í febrúar.

Það var líka ágætt fyrir mömmuna að slíta naflastrenginn enda höfðum við mæðgur verið límdar saman í tæpan mánuð. Mín skellti sér auðvitað í hjólatúr á nýja tryllitækinu og áður en ég vissi af var ég búin að hjóla í 2 tíma. Nýja tækið felur auðvitað í sér heilmikið frelsi fyrir bíllausa frúna. Má eiginlega segja að radíusinn minn hafi verið aukinn úr 3 km. í 15 km. .... ekki slæmt það!

Á fimmtudaginn fórum við í sund í rjómablíðu. Vanessa og mamma hennar buðu okkur með og finnsku vinirnir bættust svo í hópinn svo það var mikið fjör. Thelma Kristín er orðin svo örugg í sundinu eftir námskeiðið. Nú buslar hún ákaft, kafar og sparkar sér áfram í vatninu.

En öllu má nú ofgera, rjómablíða er löngu hætt að eiga við eftir helgina enda fór hitinn yfir 40 gráður báða dagana. Í slíkum hita er bærinn algerlega dauður nema rétt við ströndina, sundlaugar og loftkæld bíó og verslunarmiðstöðvar. Við þurftum einmitt rétt að bregða okkur út í Hringlu í gær og Thelma Kristín horfði agndofa út um bílgluggann á leiðinni og spurði; "hvar er eiginlega allt fólkið?" Það situr enginn úti á kaffihúsunum og allar dyr verslananna eru lokaðar svo loftkælingin virki. Á bílastæðinu í Hringlunni er bílaþvottastöð í algerum skugga en starfsmennirnir spautuðu reglulega vatni hver á annan... að þeirra eigin ósk. Maður þarf líka að hafa hanska í bílnum að góðum íslenskum sið ... af því að stýrið er svo HEITT!!

Australian Open tennismótið sem nú fer fram hér í Melbourne komst í uppnám því hitinn fór yfir leyfileg mörk til að hægt væri að spila á útivöllunum. Á þeim völlum sem hægt er að loka og loftkæla voru menn hins vegar ekkert kátir því lítið var um að áhorfendur hættu sér á völlinn í slíkum hita.

Skógareldar geysa á mörgum stöðum í Victoriu.. og í Ástralíu allri, og sjúkrabílar anna ekki eftirspurn vegna gamals fólks og veikburða sem ekki þolir hitann. Þar á bæ segja menn verstu dagana koma þegar hitinn fer yfir 40 gráður 2 daga í röð eins og gerðist nú um helgina. Sem betur fer hefur kólnað þó nokkuð og hitinn rétt um 27 gráður í dag.. menn vonast til að hægt verði að ná stjórn á skógareldunum áður en hitinn rýkur aftur upp í 40 gráður á fimmtudag... gott að þá verð ég í Tasmanaíu!

Í dagsins önn

2006-01-16T19:19:00.000+11:00

Það var stolt stúlka sem kom heim með viðurkenningarskjal á föstudaginn, útskrifuð af sundnámskeiðnu. Hún mátti líka vera það því hún tók ótrúlegum framförum á einni viku. Nú verðum við bara að vera dugleg að fara í sund til að halda henni við áður en formlegt skólasund hefst á næstu vorönn.

Finnsku vinir okkar komu í mat á föstudagskvöldið. Við höfðum alltaf ætlað að hittast um jólin og elda þjóðlegan jólamat en vegna veikinda Finnanna varð ekkert úr. Lítið var nú um þjóðlega rétti í boðinu nú því við skelltum túnfiski á grillið... okkar uppáhald í augnablikinu. Mín gerði meira að segja þessa fínu vanillusósu "a la Tahiti" með og svo grilluðum við banana og ananas í desert.. ummmm!

Fórum svo á laugardaginn og keyptum jólagjafir okkar hjónanna... ekki seinna vænna! Fengum okkur loksins hjól svo nú tætum við og tryllum um allar jarðir með þeirri stuttu. Fórum auðvitað í hjólatúr á laugardagseftirmiðdeginum, aðallega til að skila DVD diskum sem við vorum með í láni á leigunni. Ákváðum að slá þessu upp í kæruleysi og taka fleiri ræmur enda rólegt laugardagskvöld framundan. Thelma Kristín valdi sér Polar Express sem er nú ekki í frásögu færandi nema af því að hægt var að velja um tvö tungumál á disknum ensku og ÍSLENSKU!!!!! Ég þori nú að fullyrða að við vorum fyrstu kúnnarnir til að horfa á íslensku útgáfuna og þið getið rétt ímyndað ykkur hamingjuna hjá þeirri stuttu. Það er annars alveg glatað að fara með Maroni á leiguna. Ég hef ekki séð eina einustu mynd og hann heldur að slíkt gildi líka um sig. En þegar á hólminn er komið er hann búin að sjá allar bestu myndirnar í háloftunum víðs vegar um heiminn!

Áttum rólegan sunnudag í gær. Fórum í bíltúr um bæinn, létum þrífa kaggann og gerðum heiðarlega leit að tölvubúð sem við töldum okkur hafa ekið fram hjá fyrir nokkru síðan. Fundum nú ekki búðina en teljum þó að við höfum verið á háréttum slóðum, það var bara búið að skipta búðinni út!

Maron og Thelma Kristín keyptu sér flugdreka en það hefur lengi verið sameiginlegur draumur. Fórum niður á strönd til að prófa gripinn en urðum fyrir sárum vonbrigðum því nær ómögulegt var að stýra drekanum auk þess sem hann datt bara í sundur í rokinu! Heimilisfaðirinn hefur varpað allri ábyrgð á drekann og/eða kínverska verkamenn og neitar að fljúga fyrr en fjárfest hefur verið í nýjum farkosti.

Fengum okkur svo pizzu á huggulegum stað hér í Elwood. Þetta er í fyrsta sinn sem við prófum hann en vorum svo ánægð með afraksturinn að viðskiptum okkar verður héðan af beint þangað í staðinn fyrir pizzugerðarmannsins hér á horninu hjá okkur. Bestu pizzur sem við höfum smakkað í Ástralíu og hana nú!

Eftir kvöldmatinn skiptumst við á að fara í barnlausan hjólatúr. Þetta er bara hörkupúl verð ég að segja. Ég sem er alltaf að öfundast út í hjólreiðafólkið sem brunar fram úr mér þegar ég er að rembast við að skokka. Það var hörku mótvindur við ströndina og maður varð bara kófsveittur á átökunum... miklu skemmtilegri líkamsrækt en skokkið og vonandi að þetta sé bara byrjunin á mörgum löngum hjólatúrum.

Formlegu sumarfríi er lokið hjá okkur mæðgunum enda opnar leikskólinn í vikunni. Thelma Kristín ætlar að fara á miðvikudag og föstudag í þessari viku og svo á miðvikudag í næstu viku áður en við förum til Tasmaníu. Daman er alveg komin með nóg af mömmu sinni í bili og hlakkar til að hitta vinina.

Veghúsin eru komin á sölu uppi á Íslandi...ef þið þekkið einhvern sem er að leita að góðri íbúð á sanngjörnu verði vitið hvert þið eigið að benda!

Jæja, nóg skraf í bili.
Knús
Unnur hjólagarpur... með rasssæri!

Sumarfrí

2006-01-11T09:20:00.000+11:00

Hæ hó

Höfum það nú aldeilis gott hér í sól og sumri. Hitinn hefur verið að rokka á milli 25 og 35 gráða - sem er óskaplega þægilegt. Við mæðgur höfum það notalegt í sjálfskipuðu sumarleyfi á meðan bóndinn vinnur!

Höfum brallað ýmislegt undanfarna daga. Fórum t.d. í verslunarleiðangur í Hringluna að kaupa skóladót fyrir þá stuttu. Nú styttist heldur betur í að skólagangan hefjist. Erum búnar að fjárfesta í pennaveski, öllum stærðum og gerðum af litum, blýöntum, strokleðri, nestisboxi og brúsa. Eigum aðeins eftir að kaupa tvo hluti á skóla-innkaupalistanum - tisjú og sólarvörn!

Við mæðgur brugðum undir okkur betri fætinum á fimmtudaginn var og lékum túrista í Melbænum. Ég taldi mig nú vera búna að sjá alla helstu túristastaði borgarinnar en komst að því, mér til mikillar furðu, að einn sá skemmtilegasti hefur alveg farið fram hjá mér þegar við skoðuðum Melbourne Museum og Imax (þrívíddarbíó). Safnið stendur við eina fallegustu byggingu borgarinnar, Royal Exhibition Building, sem er ein elsta og fallegasta sýningarhöll heimsins, hún er meira að segja á Heimsminjaskrá UNESCO. Ég hef nú oft heyrt minnst á þetta hús, oftast í tengslum við umræðu um tákn (symbol) Melbourne borgar, en mér hefur, á ótrúlegan hátt, tekist að ferðast hring eftir hring um húsið án þess að komast nógu nálægt til að sjá það. Verð að viðurkenna að ég varð mjög imponeruð og verð að éta ofan í mig þá skoðun mína að í Melbourne vanti gamlar, virðulegar byggingar.

En ferðin okkar snerist nú ekki um þessa sýningarhöll í þetta sinn. Aðaltilgangurinn var að sjá Wild Safari í Imax. Þrívíddarleiðangur um frumskóga Afríku með tilheyrandi dýralífi. Ég held ég hafi ekki farið í svona þrívíddarbíó eða nokkuð þvílíkt síðan sýndar voru myndir innan í lofti Laugardalshallarinnar upp úr 1980. Sú minning er meira að segja svo óljós í huga mér að ég veit ekki hvort hún er ímyndun ein eða ekki. En hvað um það, við mæðgur settum upp þessi fínu þrívíddargleraugu og fylgdumst með ljónum og nashyrningum að því er virtist við hlið okkar, enda vorum við að horfa á stærsta þrívíddarskjá í heimi. Thelma Kristín gat ekki hætt að teygja hendina fram til að klappa dýrunum aðeins, svo raunveruleg voru þau.

Eftir bíósýninguna fórum við yfir á Melbourne Museum sem staðsett er í sama húsi. Ég hafði nú mátulegan áhuga á safninu sem slíku, vissi varla um hvað það snerist, en hafðí heyrt að í hluta safnsins væri sýning ætluð 4-8 ára börnum. Það er skemmst frá því að segja að safnið kom mér mjög skemmtilega á óvart, líklega af því væntingarnar voru engar, og eyddum við rúmum 2 tímum þar inni án þess að ná að sjá nema brot af öllu því skemmtilega sem til sýnins var. Barnasýningin var alveg frábær, hélt þeirri stuttu alveg frá sér numdri af gleði í einn og hálfan tíma. Þarna var t.d. sandkassi fullur af skeljum, kuðungum, þurrkuðum krossfiskum og þar fram eftir götunum. Mikið af uppstoppuðum dýrum sem voru oft þannig fram sett að börnin þurftu að skríða inn í hólf og kíkja inn um glugga þar til að sjá dýrin. Það var mikið gert úr ungviðum alls kyns dýra og þau sýnd á ólíkum þroskastigum (t.d. lirfa, púpa, fiðrildi) og allt fram sett á svo skemmtilegan hátt, t.d. var hægt að vigta og hæðarmæla börnin, ekki til að meta slíkt í kílóum og metrum heldur það hversu margir wombats (veit ekki hvað þessi dýr heita á íslensku) þyrftu að standa í röð, hver ofan á öðrum, til að vera janfstórir og börnin ... og á sama hátt, hversu margir wombatar væru samanlagt jafn þungir og þau. Úti var líka afgirt leiksvæði fullt af sippuböndum, húllahringjum og fleiri góðum og gamaldags leikföngum. Við röltum svo um hinn hluta safnins á eftir og, eins og áður sagði, náðum ekki að skoða allar sýningarnar sem þar voru í boði svo við verðum bara að skella okkur aftur næst þegar við fáum gesti. Þarna var t.d. pöddusýning, fiskasýning, sýning um þróun mannsins, önnur um hug og líkama, frumbyggja sýning og almenn sýning um ástralskt líf og menningu. Inni í miðju safninu er svo skógarsýning, opið svæði með trjám og plöntum. Við náðum ekki þar inn og ég bíð spennt eftir að sjá þetta allt aftur við tækifæri.

Á laugardaginn var svo farin langþráð ferð til gullbæjarins Ballarat. Höfum ætlað þarna uppeftir síðan við fluttum hingað en aldrei orðið neitt af því. Tæpra tveggja tíma keyrsta er til Ballrat sem er í hjarta gullhéraðsins í Victoriu fylki. Þarna fannst gull árið 1851 og í kjölfar þess flykktust að gullgrafarar hvaðanæva af úr heiminum til að freista gæfunnar. Í kringum leitarsvæðið byggðust hratt upp blómlegir bæir sem standa enn - og er Ballarat eitt besta dæmið. Þess má til gamans geta að stærsti gullmoli sem fundist hefur í heiminum, The Welcome Stranger, 72 kíló takk fyrir, fannst einmitt í héraðinu árið 1869 (og sá næst stærsti líka!).

Í Ballarat er starfrækt eitt vinsælasta safn Ástrala, Sovereign Hill, þar sem gerð hefur verið eftirmynd af Ballarat í gullæðinu. Þetta er vægast sagt alveg frábært safn sem lætur manni líða eins og maður sé staddur í miðju æðinu enda iðar bærinn af lífi. Allar verslanir eru t.d. opnar og starfsemi í fullum gangi. Þarna var hægt að kaupa gamaldags brauð og sælgæti, fatnað og ýmsa minjagripi. Fullt af fólki vinnur við að labba um safnið í tilheyrandi búningum til að auka á raunveruleikann og stemninguna. Hápunktur dagsins, að mínu mati, var þegar við sáum starfsmann safnsins bræða niður gullstöng að andvirði 70 þúsund dollara (3,5 milljónir) og kæla hana svo aftur. Thelma Kristín fékk líka að lita kerti og skrifa með bleki og fjaðurstaf. Enduðum daginn á að freista gæfunnar og leita að gulli í árfarvegi sem rann í gegnum bæinn.. en því miður - ekkert gull, gengur bara betur næst!

Það sama gilti um þetta safn og Melbourne Museum, við náðum ekki að skoða það allt og bíður það frekari ferðalaga með góðum gestum.

Thelma Kristín er svo daglega á sundnámskeiði þessa vikuna með Inku vinkonu. Hún er búin að fara tvistar og gengur vel. Ég verð að segja að þó daman sé hæstánægð þarf hún að hafa sig alla við að ráða við æfingarnar. Mér finnst kennarinn frekar ákafur fyrir minn smekk þegar hann hrópar á eftir krökkunum "eyes in water, eyes in water" og lætur þau sparka sér áfram yfir alla laugina. Hinum megin við bandið er kona með annan hóp, sem á að heita á sama level, og hún er að ausa yfir þau vatni með lítilli könnu og láta þau leggja eyrað í vatnið! En Thelma Kristín er ofsalega dugleg og alveg að rifna af stolti yfir eigin afrekum eftir tímann. Það er víst það sem skiptir máli.

Erum búin að panta okkur ferð með "Spirit of Tasmania", sjöttu stærstu farþegaferju heims (las ég einhvers staðar), yfir til Tasmaniu í lok þessa mánaðar. Ætlum að hafa með okkur bílinn og keyra um eyjuna. Erum þessa dagana að reyna að gera upp við okkur hvort við eigum að keyra um alla eyjuna eða aðeins hluta hennar og taka lífinu með ró. Siglingin tekur eina nótt hvora leið, brottför á miðvikudagskvöldi. Við höfum svo fjóra daga til umráða áður en við siglum heim aftur á sunnudagskvöldi. Erum að færast yfir á þá skoðun að keyra bara um austurhlutann og skoða hann nokkuð vel í stað þess að rjúka enda á milli. Að vísu þýðir það að við sjáum ekki stærsta þjóðgarð eyjunnar, sem er víst á heimsminjaskrá UNESCO, en þar sem nærri engir vegir liggja um garðinn þýðir það í raun að eina leiðin til að skoða hann er að hafa tíma til langra gönguferða og það höfum við ekki.

Jæja, best að hætta þessari langloku og fara að koma einhverju í verk hérna megin. Úti er grenjandi rigning en yfir 20 stiga hiti. Gott að sundnámskeiðið er innnanhúss.

Sendum bestu afmælisóskir til Söru sem á afmæli í dag, 11. janúar!!

Knús
Unnur Gyða

Gleðilegt ár!

2006-01-02T20:06:00.000+11:00

Gleðilegt ár og takk fyrir allt gamalt og gott!

Áttum hér ágætis áramót litla fjölskyldan. Gamlársdagur var vægast sagt bjartur og fagur því hér fór hitinn upp í litlar 44 gráður á celcius!! Lágum á ströndinn fram eftir degi.. reyndar aðeins í ca 35 gráðum en svo, með einni vindhviðu, rauk hitinn yfir 40 gráðurnar og hækkaði enn á næsta hálftímanum. Hef aldrei upplifað annað eins. Bæði það hvað þetta gerðist hratt og svo hitt.. að standa í 44 gráðu hita. Líktist því einna mest að standa inni í hárblásara, ef þið þekkið þá tilfinningu!

Á tímabili var tvísýnt með flugeldasýningu kvöldsins og á nokkrum stöðum í Ástralíu var slíkum sýningum frestað vegna hættu á skógareldum. Flugeldunum í Melbourne var þó öllum skotið upp af pöllum úr Yarra ánni. Það gefur auga leið að í slíkum hita og skraufþurrki er kannski ekki sniðugt að vera að skjóta upp ragettum. Það má ekki einu sinni kveikja sér í sígarettu í almenningsgörðum landsins á dögum sem þessum.

Ástralir hafa einmitt þurft að berjast við þó nokkra skógarelda vítt og breytt um landið undanfarna daga. Einn maður hefur látið lífið og þó nokkrir misst aleiguna í slíkum hamförum síðustu 3 daga. Í gær, nýársdag, rigndi þó í Victoriu, sem betur fer, en það var of seint fyrir suma því í fylkinu brunnu 5 hús til grunna á gamlárskvöld.

En snúum okkur aftur að áramótunum. Vegna hitans var ákveðið að bjóða einungis upp á forrétt og eftirrétt þessi áramót! Í raun fór þó svo að við höfðum bara list á forréttinum og eftirrétturinn varð að bíða betri tíma. Við drifum okkur svo í bæinn, ásamt hálfri milljón Ástrala, og sáum barnaflugeldasýninguna klukkan korter yfir níu. Þetta var bara flott sýning og ég var glöð að við drifum okkur því um leið og sprengingarnar byrjuðu áttaði ég mig á því hversu miklu máli þær skipta upp á stemninguna um áramót. Ég hef aldrei þótt mjög sprengjuglöð en um leið og lætin byrjuðu kom yfir mig svona "áramótatilfinning" sem hafði í raun alveg vantað í sólinni. Allt í einu hugsaði maður "hey, já, það er gamlárskvöld"!

Við höfðum nú ekki þolinmæði til að ösla mannhafið lengi og vorum fljólega komin upp í sporvagn á heimleið. Vorum því bara hér heima við þegar 2006 gekk í garð. Sú stutta sofnuð í sófanum og við hjónin skáluðum í freyðivíni fyrir framan vefmyndavélina með félagsskap að heiman.

Höfðum svo auðvitað ómælda ánægju af því að hringja í vini og vandamenn og gantast með það að við værum nú stödd framar í tilverunni. Allir að óska okkur gleðilegs árs og við bara glottum og sögðum, "já, takk!". Þegar við vöknuðum á nýársdagsmorgun upplifðum við svo áramótin aftur í gegnum vefmyndavélina... laptoppinn settur í gluggann í Melbænum á meðan sprengingarnar gengu yfir og svo skáluðum við aftur á kampavíni og buðum mannskapinn velkominn inn á okkar tímabelti! Ekki verra að upplifa sömu áramótin tvisvar.

Höfum svo bara legið í leti í gær og í dag (í dag, mánudag, er frídagur í Ástralíu þar sem nýársdag bar upp á sunnudag). Eins og áður sagði kom langþráð rigning í gær og hitinn datt niður í 24 gráður (NB 20 gráðu mismunur á milli daga!). Þegar ég spurði þá stuttu hvað hún vildi helst gera sagðist hún vilja fara út, mín varð alveg agndofa og benti út um gluggann. "Ég vil fara út í rigninguna", sagði barnið og þá rankaði mín aðeins við sér. Maður er orðinn svo góðu vanur hvað veðrið snertir að um leið og rignir hættir maður sér ekki út þó hitinn sé yfir 20 gráðum. Auðvitað vildi barnið bara fara út í rigninguna.... og hún hefði ekki stoppað nokkuð heilbrigt íslenskt barn! Ég gat því lítið sagt nema ókei, farðu upp í pollagallann þinn. Barnið mundi nú ekki einu sinni hvernig gallinn leit út og það er skemmst frá því að segja að hann var allt of lítill og engin stígvél til á heimilinu... þvílíkt ástand! Létum okkur samt hafa það, í gallann fór barnið og smellti gömlum útslitnum strigaskóm á fæturnar. Það er ljóst að við verðum að gera bragarbót á útifatnaðinum áður en við förum í sumarfrí til Íslands.

Vinnuvika framundan hjá bóndanum en áframhaldandi sumarfrí hjá okkur mæðgunum. Finnum okkur örugglega eitthvað til dundurs. Í næstu viku er daman svo að fara með Inku vinkonu á sundnámskeið - það verður spennandi.

Óska ykkur aftur gleði og friðar á nýja árinu.
Knús
Unnur

Ég bráðna

2005-12-30T18:14:00.000+11:00

Paniikk!!! Litla barnið mitt er að byrja í skóla eftir mánuð og stanslaust detta mér í hug litlir hlutir sem hún á eftir að læra áður en ég sleppi af henni hendinni út í lífið; reima skó, skeina, opna plastfilmur, fernur og alls kyns innpökkuð matvæli (svo hún geti nú komist klakklaust í gegnum nestispakkann) og hundrað litlir hlutir í þessa átt. Barnið er komið í stíft æfingarprógram ekki síst þar sem mamman vill helst að hún sé komin af stað í íslenskum lestri áður en hún fer að læra þetta á ensku. Við sitjum því hérna morgun eftir morgun og reimum skó og stautum okkur í gegnum Við lesum - Ása á ól, Ari má fá fána. Verð nú samt að monta mig af litlu fjögurra ára dömunni minni sem er næstum orðin læs!

Svo er hún líka svo góð þessi elska, getur ekki gert flugu mein og vill engan særa. Í morgun útskýrði hún fyrir mér með miklu handapati hvernig fléttur Maggie á leikskólanum væri með og eftir að mamman hafði eftir bestu getu reynt að gera eins leit hún í spegilinn, greinilega ósátt við árangurinn og sagði: "mamma, veistu, þetta er bara ekki minn stíll!!" Ein að fara fínt að þessu!

Hitinn annars að baka okkur hér á suðurhvelinu. 37 gráður í Melbourne í dag, Guði sé lof að við búum við ströndina því innar í fylkinu er 44 stiga hiti! Fórum aðeins í smá göngutúr í dag, vel birgðar af vatni, sólaráburði og derhúfum. Ekki vorum við nú búnar að vera lengi á róluvellinum þegar barnið bað um að fá að fara heim, henni væri of heitt! Mér skilst að allt stefni í heitasta desembermánuð í Melbourne frá upphafi mælinga.

Lágum bara á ströndinni um jólin, ekkert annað að gera í þessu veðri. Hitinn hefur ekki farið niður fyrir 30 gráður síðan á jóladag. Fórum á Elwood beach með Inku og Kim á annan í jólum og Brighton beach á þriðjudeginum með Vanessu, mömmu hennar og bróður. Ástralinn er löngu búinn að afgreiða þessi jól sem hitta svona á helgi. Fyrir hvern frídag sem ber upp á helgi bætist einn frídagur við vikuna - svo í stað jóladags sem var á sunnudegi var þriðjudagurinn frídagur hér. Að sama skapi er frí á mánudag í stað nýársdags sem ber upp á sunnudegi. Eitthvað til eftirbreytni fyrir Íslendinga.

Spáin fyrir gamlársdag er 42 gráður og sól! Hér safnast fólk saman í miðbænum á gamlárskvöld og gera fróðir menn ráð fyrir 500 þúsund manns í bænum annað kvöld - nærri tvöföld íslenska þjóðin takk fyrir! Við erum enn að gera upp við okkur hvort við eigum að treysta okkur í þetta kaos með barnið en erum jafnvel að hugsa um að slá til. Hver veit hvort við eigum eftir að eiga annað gamlárskvöld í Melboure, best að upplifa hlutina meðan völ er á. Ástralir eru líka svo fjölskylduvænir að fyrri flugeldasýningin er klukkan 21:15 svo við gætum komið okkur heim eftir það og skálað í kampavíni heima í heiðardalnum á miðnætti (þ.e.a.s. ef við verðum ekki föst í biðröð eftir lest eða sporvagni). Þið gerið ykkur grein fyrir því að í 11 klukkustundir munum við fjölskyldan lifa á öðru ári en þið, hehehe!

Ég verð að viðurkenna, ég veit að þið trúið mér ekki, að pínkulítill hluti (en bara pínkupínulítill) saknar kuldans, óveðursins og myrkursins á Íslandi - held ég sé að verða skrýtin - í minningunni eru íslenskir vetur bara soldið rómó og kósý. Sakna þess reyndar EKKERT að keyra í hálku verð ég að segja.

Jæja, best að halda áfram matarundirbúningi fyrir morgundaginn. Var að enda við að gera lax- og rækjuréttinn sem er ómissandi á gamlárskvöld. Gleymdi auðvitað að afþýða rækjurnar áður en ég byrjaði. Því var fljótbjargað, út á svalir fóru rækjurnar og þiðnuðu á augabragði. Svona svipað og þegar maður er að baka á Íslandi og notar svalirnar til að snöggkæla matinn!

Við andfætlingar óskum ykkur öllum gleði og farsældar á komandi ári.

Knús
Unnur Gyða

Eitt gullkorn

2005-12-25T22:13:00.000+11:00

Verð að bæta við einu gullkorni sem valt upp úr Thelmu Kristínu fyrr í kvöld. Við vorum að borða afganginn af möndlugrautnum og Maron sagði við þá stuttu: "Veistu að þessi grautur er kominn frá langömmu þinni. Hún hét Anna og dó þegar pabbi var bara þriggja ára". Þá varð daman ansi hugsi stutta stund og sagði svo: "En pabbi, þá hlýtur hann að vera orðinn soldið gamall"!!!!!!!!!!

Gleðileg jól!!

2005-12-20T09:24:00.000+11:00

Góðan daginn og gleðilega hátíð!!

Bestu jólakveðjur til ykkar allra!! Sitjum hér í 30 stiga hita og reynum eftir fremsta megni að hafa það jóló! Það hefur nú tekist ótrúlega vel verð ég að segja. Skreyttum gervijólatréð á Þorláksmessu og á eftir fengum við okkur ekta jólasíld úr Ikea!! Fékk meira að segja uppskrift af sósunni hjá Torfa meistara, drukkum góðan bjór með og þetta náði bara að kveikja í manni smá jólastemningu.

Aðfangadagur í gær.. honum var að mestu leyti eytt í eldhúsinu. Ég held við höfum ofsalega gott af því að vera svona þrjú hérna og þurfa sjálf að hugsa um allt sem viðkemur jólunum. Ég komst t.d. að því að ég hef aldrei brúnað kartöflur eða gert möndlugraut.. maður labbar bara á milli jólaboða eins og kóngur alla jólahátíðina og lætur næstu kynslóð um eldamennskuna. Sendum ástarþakkir í Logafoldina fyrir bókina góðu með jólauppskriftunum. Hefðum líklega ekki komist í gegnum daginn án hennar!

Thelma Kristín fór til læknis um miðjan daginn og lét taka af sér gifsið. Fyrir þá sem ekki vita brákaði daman á sér hægri úlnlið fyrir tveimur vikum. Var að dansa uppi á hól sem endaði í lágum vegg. Hoppaði og skoppaði og datt svo á endanum niður, með hendina undir sér. Við biðum í 5 tíma á barnaspítalanum eftir lækni og fengum þá að vita að beinið í hægri úlnlið væri brákað, sama hendi og í fyrra. Við grínumst með það hér að við séum að gera könnun á bráðamóttökum í hinum ýmsu löndum! Lundur á hiklaust vinninginn eins og er, þar fékk daman voða nett gifs rétt yfir úlnliðinn og gat alveg notað hendina. Eftir 10 daga klipptum við það sjálf af henni. Hér var settur á hana þvílíkur hlunkur, hef sjaldan séð annað eins. Hálft gifst eins og í Svíþjóð (nema hér var það sett undir handlegginn en ofan á hann í Svíþjóð) en núna náði það upp fyrir olnboga og svo var settur fatli og allar græjur. Þetta var svo stórt að ég bað læknana um að klippa af þessu eftir á af því ég sá fram á að geta ekki klætt barnið í bol næstu vikurnar! Svo festur þeir ekkert á milli þumals og vísifingur svo öll drulla fór bara beint inn í gifsið og þegar á leið var daman bara farin að hreyfa hendina inni í gifsinu og teygja hana út úr því ef hún þurfti að nota hendina!!!! Svíar vinna tvímælalaust samanburðinn í þetta sinn. Höfum líka haft orð á því að sem betur fer er Thelma Kristín alltaf að slasa sig í sitt hvoru landinu, fengjum líklega heimsókn frá félagsþjónustunni annars!

En alla veganna, gifsið var tekið í gær þrátt fyrir að læknirinn hafi mælt með 3 vikum!! Mamman var komin með nóg af þessu djóki, gifsið var ekki að gera neitt gagn! Borðuðum svo þessa dýrindis máltíð, graflax (sem mín gróf sjálf ligga ligga lái!), kalkúnabringu með brúnuðum kartöflum og waldorfsalati og svo möndlugraut a la tengdó á eftir. Allt heppnaðist þetta með ólíkindum vel og við vorum algerlega sprungin á eftir eins og tilheyrir á þessum degi. Bjargvættur jólanna að þessu sinni er Anna Ólöf sem sendi okkur malt og appelsín!! Knús og kossar Anna... þetta var punkturinn yfir i-ið í gær. Við varla snertum á hvítvíninum... það stóðst ekki samanburð.

Það kom svo loksins að því, eftir langa bið hjá sumum, að gjafirnar voru teknar upp. Ýmislegt skemmtilegt hafðist upp úr krafsinu og þökkum við innilega fyrir okkur. Áttum sem sagt alveg yndislegan aðfangadag hér á suðurhveli þrátt fyrir að jólastemningin hafi verið lítil framan af.

Ástralinn er annars doldið fyndinn þegar kemur að jólaundirbúningi. Jólin hér eru alls ekki jafn heilög og hátíðleg eins og hjá okkur, þetta er meira upphafið á sumarfríinu, tími til að fara í sumarbústað eða á ströndina og detta reglulega í'ða! Samt er svo ótrúlega skondið að jólaskraut og annað vísar að miklu leyti í snjó og kulda... sem er svo langt frá áströlskum jólum að það hálfa væri yfirdrifið. Hér, eins og annars staðar, syngur fólk bara "let it snow, let it snow" og "Frosty the snowman" eins og ekkert sé.

Við vorum líka dugleg að hlusta á íslensk jólalög til að koma okkur í jólaskap. Landafræðikunnáttan hjá þeirri stuttu greinilega komin langt fram úr því sem eðlilegt getur talist hjá 4ra ára barni. Þegar hún syngur "Gekk ég yfir sjó og land" býr hún sko ekki á Klapplandi heldur í Frakklandi... og ekki á Hlælandi heldur á Tælandi!!!

Annars var nóg að gera hjá okkur á aðventunni. Við hjónin fórum á tónleika með Emilíönu Torrini í lok nóvember. Þeir voru alveg frábærir og skemmtum við okkur alveg konunglega enda höfum við mikið hlustað á diskinn hennar. Hittum þarna íslenska stelpu sem var að ferðast um heiminn ásamt kærastanum sínum. Hittum þau nokkrum sinnum á meðan þau dvöldu í Melbourne - alltaf gaman að hitta Íslendinga.

Talandi um tónleika. Við eigum miða á U2 25. mars nk. Maron keypti síðustu miðana og var svo framsýnn að hann keypti 3 auka miða - fyrstur kemur fyrstur fær!

Svo er skólaundirbúningur búinn að vera í fullum gangi. Lokahnykkurinn á Ready Set Go prógramminu fór fram um mánaðarmótin með rosa náttfatapartýi. Nokkrum dögum seinna var svo tilkynnt um kennara og bekkjaskipan og vorum við hæstánægð með árangurinn. Thelma Kristín er í bekk með næstum öllum krökkunum sem koma af hennar leikskóla og Inku finnsku líka. Hún fékk líka langreynslumesta kennarann, hana Thess sem er deildarstjóri yfir öllum 5 ára bekkjunum. Reyndar er hennar bekkur eini bekkurinn sem ekki er í sama húsnæði og hinir 5 ára bekkirnir.. þau eru í húsnæði með 6 og 7 ára krökkunum. En fyrir vikið fá þau stóra tvöfalda stofu sem verið er að gera upp núna í sumarfríinu svo þetta verður í góðu lagi.

Jólaball var haldið á leikskólanum í síðustu viku. Krakkarnir héldu tónleika og sungu allt frá "Jingle Bells" yfir í "What shall we do with the drunken sailor"!! og jólasveinninn mætti og gaf öllum börnunum gjafir. Thelma Kristín fékk þennan fína "dress up" kjól. Jólasveinninn hefur greinilega séð hvað er skemmtlegast að gera á leiksólanum. Það var svolítið sérstakt að öll börnin fengu mismunandi gjafir, oftast tengt áhugasviði hvers og eins ... sýnir vel hversu starfsfólkið er meðvitað um áhuga barnanna - þau hafa greinilega gefið sveinka vísbendingar.

Talandi um jólasveina. Thelma Kristín var með þetta fína "show and tell" í leikskólanum um daginn þar sem hún fór með myndir af íslensku jólasveinunum í skólann og sagði krökkunum frá þeim bræðrum. Mér skilst að þetta hafi gengið alveg ljómandi vel hjá henni, hún hafi talað í 10 mínútur og haldið athygli allra barnanna á meðan.

Þeir fundu svo leiðina úr Esjunni alla leiðina til Ástralíu bræðurnir og meira að segja ástralski sveinninn leit við á jólanóttina. Haldiði að það sé munur að geta haldið í tvær hefðir og fengið það besta af báðum!

Höfum það sem sagt alveg ljómandi gott hérna megin. Gúffum í okkur kræsingum og liggjum í sólinni. Thelma Kristín fór sem betur fer til tannlæknisins fyrir hátíðarnar. Við héldum jafnvel að hún væri komin með fyrstu holuna, hún kvartaði yfir einni tönninni. Hún var nú með það alveg á hreinu að fyrst hún væri bara með eina holu hlyti hún að vera stór.. því Karíus og Baktus þyrftu jú báðir að koma rúmunum sínum fyrir í einni holu! En sem betur fer var þetta engin hola, Karíus og Baktus heimilislausir og daman klár í jólanammið!

Sendum bestu jóla- og nýársóskir heim á Klakann. Hugsum stíft til ykkar þessa dagana. Ástarþakkir fyrir allar jólagjafirnar og kortin.

Lofa að setja inn jólamyndir á myndasíðuna MJÖG fljótlega.

Knús
Unnur

Ferðaframhaldssagan, 6. kafli

2005-12-13T17:15:00.000+11:00

17. nóvember

Sátum í rólegheitum í þessum fína morgunmat á hótelinu og spáðum í spilin. Að lokum var ákveðið að skipta liði; hinir hraustu og huguðu Maron, Kiddi og Snorri ákváðu að klífa Harbour Bridge en við hin, sem kjósum heldur hið ljúfa líf ákváðum að fara með lyftu upp í Sydney towers og njóta sama útsýnis.

Hófum þó leikinn á kaffibolla niðri í Rocks (gamla hverfinu) áður en leiðir skildu. Við Svanfríður, Thelma Kristín og Kristján röltum í gegnum bæinn áleiðis að turninum mikla.

Thelma Kristín með Sydney Tower í baksýn

Þegar við komum að miðasölunni sáum við fljótlega að það var miklu sniðugra að fara upp á annan veitingastaðanna í hádegismat og sitja þar og njóta útsýnisins í stað þess að borga sig upp með lyftunni annars vegar og kaupa svo hádegismat á kaffiteríunni (sem ekki snerist eins og veitingastaðurinn)hins vegar.

Pöntuðum því þetta fína buffet og tókum lyftuna upp í 250 m. háan turninn. Ferðin tók um 40 sekúndur. Urðum sko ekki fyrir vonbrigðum þegar við komum upp, ofsalega fínn veitingastaður sem snerist, eins og Perlan, með milljón dollara útsýni. Maturinn var heldur ekki af verri endanum, kokkar hlóðu á diskana ostrum, krókódílum, kengúrum, kameldýrum og öðru góðgæti! Heyrði konu við hliðina á mér spyrja hvort þau væru ekki með snákinn í dag, en nei, því miður, ekki í dag!! Kokkarnir voru greinilega ekki vanir því að börn kæmu í hlaðborðið en reyndu sitt allra besta við að benda okkur á það sem börnum gæti mögulega þótt gott. Þegar ég kom aftur að borðinu til þeirra í aðra umferð fóru þeir strax að bjóðast til að steikja handa henni franskar eða kjúklinganagga en ég afþakkaði pent enda daman hæstánægð með hakkabuff og pasta (og fannst meira að segja krókódíllinn góður). Þarna sátum við svo lungan úr deginum, sötruðum freyðivín og horfðum niður á Sidney. Reyndum af mesta mætti að koma auga á hetjurnar okkar í hvert sinn sem við "sigldum" fram hjá brúnni en við sátum svo hátt fyrir ofan þær að það var ómögulegt að bera kennsl á strákana.

Thelma Kristín .. og pabbi og co í baksýn!!

Gengum svo niður í Darling Harbour og vorum jafnvel að hugsa um að kíkja á sædýrasafnið, sem ku vera eitt það besta í heimi... Thelma fann allaveganna hann Nemo sinn í gjafabúðinni.

Við vorum hins vegar að renna út á tíma. Strákarnir voru komnir niður af brúnni og sátu víst og gæddu sér á kengúrupizzu! Brúarklifið hafði tekist vel en eitthvað reyndu nú hetjurnar að gera lítið úr þeim líkamlegu átökum sem ferðin krafðist. Ákváðum að hittast uppi á hóteli þar sem við þurftum að sækja farangurinn áður en við héldum út á flugvöll. Svo varð úr en þegar við báðum starfsfólkið í lobbyinu að panta fyrir okkur stóran leigubíl kom í ljós að það var allt of löng bið eftir slíku farartæki og við yrðum bara að taka tvo venjulega. Við héldum út á götu og byrjuðum að flauta. Ekki leið á löngu þar til við höfðum stoppað einn bíl. Ekki man ég alveg hvernig það kom til en allt í einu var líka þarna 8 manna bíll með bílstjóra.. hvergi merktur sem leigubíll sem bauðst til að skutla okkur út á völl fyrir 10 dollara á mann. Áður en við vissum af vorum við komin upp í bíl og sátum svo og nöguðum neglurnar á leiðinni út á völl, hálfsmeyk um að bílstjórinn og vinur hans í farþegasætinu væru kannski félagar Osama bin Laden eða eitthvað þaðan af verra. Hefum betur sleppt þessum fordómum því við komumst auðvitað heilu og höldnu út á flugvöll!

Flugið til Melbourne var mjög þægilegt. Þetta er í fyrsta sinn sem ég flýg innanlands með Qantas (maður er alltaf að fljúga með lággjaldaflugfélögum) og þeir komu skemmtilega á óvart. Í raun var þetta þægilegra flug í alla staði en Air New Zealand.. gott að þið hafið þetta í huga þegar þið planið næstu heimsreisu.

Þegar við lentum í Melbourne var langt liðið á kvöldið og við komum okkur strax heim í heiðardalinn. Kristófer og Svanfríður komu með okkur en Kristján og Snorri gistu á flottasta hótelinu í bænum!

18. nóvember

Úff.. bara venjulegur föstudagur... þvílík magalending! Eftir morgunmat löbbuðu amma og afi með Thelmu Kristínu á leikskólann og fengu að sjá slotið. Þau fóru svo með Maroni og kíktu á skrifstofuna og röltu loks um Queen Victoria Market og miðbæinn.

Mín fór langþráða ferð í þvottahúsið og um eftirmiðdaginn fór ég með Thelmu Kristínu í Ready Set Go í skólanum.

Tengdó og Maron komu heim með þessa fínu kengúrusteik sem var að sjálfsögðu skellt á grillið og Krisján og Snorri komu og borðuðu með okkur. Kristján grillmeistari var við stjórnvölin og úr þessu varð dýrindis veisla.

19. nóvember

Vöknuðum snemma og vorum mætt í pick up fyrir vínferð klukkan níu. Fórum í skipulagða ferð um vínekrur Yarra dalsins hér norðaustan af Melbourne. Þar var ungur strákur, hann Chris, sem leiddi okkur í allan sannleikann um vín og vínsmökkun. Skoðuðum þrjár vínekrur og eina freyðivínsverksmiðju. Smökkuðum fullt af góðum vínum og átum góðan mat. Þetta var ofsalega gaman og okkur fannst við vera að springa af kunnáttu um vín á eftir. Festum kaup á þó nokkrum flöskum af hinum ýmsu tegundum sem biðu nú smökkunar í sumarbústaðarferðinni sem framundan var.

Chris að leiða okkur í allan sannleika um Moet & Chandon freyðivín

Þegar heim var komið tókum við smá kríu og höfðum okkur til áður en haldið var í fordrykk niður á hótel til strákanna. Við höfðum pantað fyrir þá herbergi á vinsælasta hóteli borgarinnar, Crown, en það er í raun heilt "entertainmentcomplex". Þarna er að finna tvö hótel, spilavíti, bíó, keilusal, verslanir, veitingastaði og fleira.. í raun gæti maður verið þarna inni dögum saman án þess að láta sér leiðast.

Eftir fordrykk og almenna hótelskoðun fórum við niður á "Southbank" sem er göngugata sem liggur utan við hótelin. Þar liggur hver veitingastaðurinn við annan en þrátt fyrir það máttum við ganga dágóðan spöl, og líta við á ansi mörgum stöðum áður en við fengum borð. Höfðum eiginlega alveg gleymt því að það var laugardagur.. allir dagar laugardagar hjá okkur undanfarið.

Borðuðum að lokum á Funk Fish á Federation Square, sem er einmitt uppáhaldsstaðurinn hans Marons. Fengum líka öll mjög góðan fisk í matinn og dýrðlega eplaköku í desert.

Thelma Kristín var nú orðin ansi þreytt eftir matinn enda langt liðið á kvöld. Hún gerði sér bara lítið fyrir og lagðist á bekk þarna inni (við vorum síðustu gestirnir) og svaf þar vært þar til hún var borin inn í leigubíl.

20. nóvember

Áttum von á húsgagnasendingu um morguninn. Vorum að kaupa nýtt sófaborð og skáp í stofuna. Ætluðum nú bara að taka við þessu og koma okkur út en áður en við vissum af var búið að taka utan af öllum herlegheitunum og tengdó komin í hörku vinnu við húsgagnasamsetningar. Snorri og Kristján litu við hjá okkur enda höfðu strákarnir hug á að fylgjast með uppboði á íbúð hér í "complexinu" hjá okkur sem fram átti að fara eftir hádegið. Eftir almennar nágrannanjósnir og hádegismat á svölunum fóru Maron, Kiddi og Snorri niður í bæ að sækja bílaleigubíl sem við höfðum verið að leigja. Planið var að fara í ferðalag morguninn eftir og við höfðum ákveðið að taka einn stóra bíl fyrir okkur saman í stað þess að við færum með tengdó á okkar bíl og Kristján og Snorri myndu leigja bíl handa sér.

Þeir sóttu okkur stelpurnar svo (Kristján hafði farið á undan okkur) og við fengum okkur göngutúr niðri í St. Kilda. Héldum að því loknu aftur niður á Southbank. Við höfðum nú haft vaðið fyrir neðan okkur og pantað borð á veitingastað þar. Áttum þar góða stund yfir góðum mat, enn og aftur! Á eftir fórum við að sjá jólasýningu hjá Crown, voða fínar jólaskreytingar sem hreyfast á hálftíma fresti, koma niður úr loftinu, snúast, syngja og þar fram eftir götunum. Sú stutta hafði auðvitað mjög gaman af. Amman fór svo með dömuna upp á hótelherbergi á meðan við hin kíktum aðeins inn í spilavítið. Þetta er stærsta spilavíti á suðurhveli jarðar en við Maron höfum ekki áður komið þarna inn og notuðum því tækifærið þegar barnapössun bauðst. Við komum inn í miðjan salinn og þegar litið var til beggja hliða var ekki hægt að sjá út í enda, svo stór var salurinn. Við tókum strauið til vinstri en þrátt fyrir hálftíma göngu náðum við ekki út í enda!!

21. nóvember

Vorum snemma á fótum enda mikið ferðalag fyrir höndum. Vorum á leið hinn fræga "Great Ocean Road" sem dyggir lesendur ættu að vera farnir að kannast við enda í þriðja sinn sem við hjúin leggjum í hann! Nú rættist reyndar langþráður draumur um að sofa eina nótt á leiðinni í stað þess að bruna 700 km á einum degi!

Vorum lögð af stað um 8 leytið og byrjuðum á að ná í strákana í bæinn. Brunuðum svo sem leið lá í gegnum Geelong til bæjarins Torquay sem liggur við upphaf "Sjávarleiðarinnar miklu". Þar áttum við sko bókað á brimbrettanámskeið klukkan 10. Skelltum okkur í blautbúninginn og héldum á ströndina. Thelma Kristín fékk að vera með ömmu á ströndinni og horfa á okkur.

Þetta var alveg þrælgaman verð ég að segja. Maron brettakall er auðvitað alveg kominn með bakteríuna og stefnum að því að fara aftur sem allra fyrst. Mín var voða ánægð með sig enda farin að standa upp í fyrsta tíma... kannski maður sé bara búinn að finna réttu hilluna hvað varðar líkamsrækt!

Flottust!

Eftir vel verðskuldaðan hádegisverð héldum við ferðinni áfram. Stoppuðum á golfvellinum í Angle Sea sem er frægur fyrir kengúrurnar sem þar vappa um. Fengum okkur kaffibolla í golfskálanum en sáum engar kengúrur þrátt fyrir að þær hefðu skilið eftir úrgang um allar jarðir. Vorum búin að gefa upp vonina og komin út í bíl þegar við rákum augun í þrjár kengúrur sem bitu gras á æfingasvæðinu. Keyrðum líka á bak við svæðið og sáum þær "up close and personal".

Ókum svo sem leið lá eftir Surf Beach kræklóttan veginn að Appollo Bay, sumarleyfis þorpi sem liggur um miðja Sjávarleið. Versluðum kjöt á grillið áður en haldið var í sumarbústaðinn. Þetta var þessi fíni bústaður sem við höfðum pantað, mjög huggulegur með frábæru útsýni.

Eftir góða nautasteik og hins ýmsu vín úr vínsmökkuninni góðu fórum við í kvöldgöngu inn í regnskóginn. Sáum nokkrar kengúrur í upphafi en fundum svo ekki fleiri dýr fyrr en sumir fóru að tína blóðsugur af leggjunum á sér eftir að heim var komið!!

22. nóvember

Gengum frá dótinu okkar strax eftir morgunmat og eftir að hafa kvatt þýsku gestgjafana okkar (og Thelma hafði gefið hestunum brauðleifarnar) var haldið áfram eftir Sjávarleiðinni miklu.

Komum við á Otway "flugbrautinni", göngustíg sem lagður hefur verið í gegnum regnskóginn í ca. 25 m. hæð. Mér skilst að þetta sé bæði hæðsta og lengsta göngubraut af þessu tagi. Þrátt fyrir rigningu í upphafi göngunnar höfðum við mjög gaman af.

Sáum líka hina frægu 12 postula og Lord Arc Gorge. Þegar við vorum þar í haust höfðu Kristófer og Anna Ólöf rist nafnið sitt í stóran stein á ströndinni og var nú hafist handa við að finna undirskriftirnar þeirra! Steinninn var svo stór í haust að Anna og Kristó höfðu staðið upprétt og skrifað ca í brjósthæð en nú náði sandurinn næstum yfir steininn. Við urðum að krjúpa og grafa í sandinn til að finna nöfnin þeirra en það hafðist nú samt og var myndað í bak og fyrir.

Það fór nú þannig að þrátt fyrir að gista eina nótt á leiðinni náðum við í raun ekki lengra eftir slóðinni en við höfum áður gert. Þegar þarna var komið sögu var langt liðið á daginn og gestirnir áttu bókað flug til Bankok þá um kvöldið. Það var því ekki annað í stöðunni en að snúa við og aka hraðbrautina heim.

Frá því við komum til Melbourne var búið að lofa Thelmu Kristínu að það yrði haldið upp á platafmæli á meðan amma og afi væru í heimsókn þar sem ljóst væri að þau kæmust ekki í afmælisveisluna í febrúar. Við höfðum lagt á ráðin um að halda veisluna þarna um kvöldið. Það var og gert þegar heim kom. Ég hljóp út og sótti handa okkur pizzu og ístertu á meðan gestirnir kláruðu að pakka niður. Svo var afmælissöngurinn sunginn ("hún er korter í fimm í dag!"), pakkar opnaðir, blásið á kerti og allt tilheyrandi. Ekki margir sem fá svona auka afmæli!

En svo var komið að kveðjustund. Bankok beið ferðalanganna og þeir kvöddu okkur þá um kvöldið. Frábært ferðalag á enda, af okkar hálfu, en enn fleiri ævintýri í vændum fyrir aðra. Það var alveg einstök upplifun að fá að vera með í þessari ferð, henni munum við aldrei gleyma. Þökkum ferðafélögunum kærlega fyrir meiriháttar stundir!

Sögulok!!!!

Ferðaframhaldssagan, 5. kafli

2005-12-09T22:25:00.000+11:00

13. nóvember

Annar afmælisdagur um borð í Zagros. Kristján átti afmæli í dag og byrjuðu fagnaðarlætinu strax með kampavínsmorgunverði!! Urðum nú samt að sitja á honum stóra okkar því kominn var tími til að skila bátnum og halda aftur til Tahiti.

Komum að Sunsail "beisinu" um hádegisbil og skiluðum af okkur bátnum. Starfsmaður Sunsail skutlaði okkur svo á flugvöllinn. Þar sem við skipulögðum okkar ferð hér í Ástralíu en aðrir heima á Fróni vildi ekki betur til en svo að við áttum bókað flug í sitthvoru lagi, með ca. 2 tíma millibili, til Tahiti. Við höfðum reynt að fá þessu breytt en allt var fullbókað. Við tókum þó sénsinn og fórum með hinum á völlinn og freistuðum þess að vera "stand by" en því miður án árangurs. Við sátum því eftir þegar fyrsta vélin fór og sátum í nærri tvo tíma. Þá kom til okkar starfsmaður flugvallarins og spurði hvort við vildum fara með næstu vél.. sem þó átti að millilenda á Bora Bora. Út af millilendingunni hélt ég nú að vélarnar kæmu á sama tíma til Tahiti en starfsmaðurinn laumaði því þá að mér að útlit væri fyrir klukkutíma seinkun á vélinni okkar og við vorum fljót að grípa tækifærið og fara með hinni vélinni. Fengum því eina salibunu til Bora Bora í bónus. Reyndar var gaman að lenda á þeim flugvelli því hann er staðsettur úti í sjó, á litlu motu... svona svipað og ef hugmyndir Hrafns Gunnlaugssonar um flugvöll í Skerjafirðinum næðu fram að ganga.

Thelma Kristín búin að eignast vinkonu á flugvellinum

Gistum á hóteli niðri í Papeete, höfuðborg Frönsku Polynesiu. Eðli málsins samkvæmt var eftir okkur beðið við komuna og eftir eldsnögga sturtu var haldið í afmælisveisluna hans Kristjáns. Þar sem nú var sunnudagur, og flestir veitingastaðir lokaðir, var besti kosturinn í stöðunni að fara á svo kallaða Rúllettu að borða. Rúllettan er í raun margir bílar, svona litir sendiferðabílar, með eldhúsi aftan í sem allir leggja á sama planinu á kvöldin og skella fram plast stólum og borðum. Við vorum nú með smá hnút í maganum eftir allar viðvararnirnar um að fara varlega í matarmálum og helst bara borða á fínum hótelum!! Hingað til hafði þó allur matur verið ferskur og góður þrátt fyrir að hafa prófað allan skalann í búðum og veitingastöðum svo við ákváðum að taka sénsinn. Settumst fyrir utan bíl sem bauð upp á nokkuð breytt úrval af mat (margir bílanna voru frekar "sérhæfðir"). Komust reyndar að því þegar á leið og við fórum að panta fyrir Thelmu Kristínu að maður gat pantað úr hvaða bíl sem var, alveg sama hvar maður sat. Það er skemmst frá því að segja að þetta var mjög skemmtileg reynsla að prófa þetta þó fólk hafi verið mjög misánægt með matinn. Komust öll lifandi frá þessu... og meira að segja án magaverkja.

Röltum um bæinn á eftir, hlustuðum á þessa fínu hljómsveit flytja tónlist á torginu og dáðumst að þvílíku snekkjunni í höfninni. Þetta var eiginlega ekki snekkja heldur skip á stærð við gott varðskip, snekkjan hékk utan á skipinu, ásamt þyrlunni og kafbátnum!! Spurðum öryggisvörð hver ætti gripinn og hann sagðis nú ekki alveg muna hvað hann héti en hann ætti Chelsea!! Roman Abramovich sem sagt mættur í bæinn!! Vorum nú að vonast til að liðið væri með, ætluðum að kasta kveðju á Eið Smára en sáum bara nokkra rússneska háseta á leið í mat.

Það er ekki skútan sem þið sjáið fremst á myndinni, heldur varðskipið á bakvið sem um er að ræða. Við komumst síðar að því að þetta er 5 stærsta snekkja í heimi og heitir Le Grand Bleu. Abramovich á svo líka þá 6 stærstu og 16 stærstu.

Fórum svo tiltölulega snemma upp á hótel enda mæting á flugvöllinn eldsnemma næsta morgun.

14.-15. nóvember

Vorum sem sagt mætt eldsnemma út á flugvöll. Langt ferðalag fyrir höndum. Á leiðinni til Nýja Sjálands var millilent á Cook eyjum, stutt stopp, en nóg til að maður náði að hlaupa í minjagripaverslun og staðfesta komuna!!

Stoppuðum örstutt á Nýja Sjálandi áður en haldið var áfram til Sidney. Þegar þangað kom var kominn eftirmiðdagur 15. nóvember, höfðum tapað einum degi á leiðinni. Sidney tók á móti okkur með roki og grenjandi rigningu. Fórum upp á hótel og skiptum um föt áður en við röltum niður í Darling Harbour og fengum okkur kvöldmat í gömlu seglskipi sem búið var að gera upp. Rigningin var svo mikil að við kvenfólkið tókum leigubíl upp á hótel á eftir og skriðum undir sæng.

16. nóvember

Brrr.. enn rok og rigning þegar við vöknuðum! Ég sem var svo bjartsýn þegar ég pakkaði niður að ég tók bara tvær síðar buxur á Thelmu Kristínu og nú voru þær báðar skítugar. Það hvarflaði ekki að mér að upp úr miðjum nóvember þyrfti hlýfðarfatnað í Sidney enda hitinn 37 gráður í Melbourne daginn áður en við fórum! Ég tók sénsinn og lét dömuna hafa gallapils og peysu en það fór nú svo að við fyrsta mögulega tækifæri fórum við inn í búð og keyptum sokkarbuxur á hana sem voru teknar upp á staðnum!

Eyddum annars deginum í að rölta um borgina og skoða helstu kennileitin. Darling Harbour, Operuhúsið, monorailið, gamla bæinn (the Rocks) o.s.frv. Fórum líka í siglingu um höfnina um eftirmiðdaginn en drifum okkur svo upp á hótel að fá okkur kríu enda höfðu amma og afi boðið dömunni á balletsýningu í Operuhúsinu um kvöldið. Ekki seinna vænna að fara að sinna menningarlegu uppeldi!

Pabbinn hafði hins vegar hug á að sinna annars konar menningu en einmitt þetta kvöld fór fram knattspyrnuleikur Ástrala og Uruguay þar sem keppt var um sæti í heimsmeistarakeppninni. Maron og Kristján brugðu sér því á pöbbinn og fylgdust með leiknum.

Við vorum auðvitað á síðustu stundu á leið á operuna og flautuðum á leigubíl í miklum flýti. Bílstjórinn setti upp grimmdarsvip þegar hann sá okkur og harðneitaði að taka 5 farþega. Kristófer varð því að freista þess að finna annan bíl hið snarasta til að missa ekki af sýningunni. Þó vegalengdin væri ekki löng tók ferðin í óperuhúsið óratíma því aðallega sátum við föst í umferðateppu. Vorum á tímabili að hugsa um að hoppa út úr bílnum og hlaupa síðasta spottann en loksins, 5 mínútum fyrir sýningu, komum við á leiðarenda. Við vorum nú hálfáhyggjufull yfir því að Kristófer myndi ekki ná á réttum tíma, löbbuðum eins hægt og við áttum kost á í von um að hann kæmi á eftir okkur. Svo var þó ekki og við áttum ekki annarra kosta völ en að fara í sætin okkar. Okkur brá hins vegar í brún þegar þangað var komið því þar sat Kristófer, sallarólegur, búinn að bíða eftir okkur niðri, fara á barinn, á snyrtinguna og loks í sætið sitt!!!!!!!!!!!!!! Vorum ekki paránægð með leigubílstjórann okkar - sem að auki hafði rukkað okkur tvöfalt það sem Kiddi var rukkaður!!

En við létum þetta nú ekki spilla sýningunni og skemmtum okkur konunglega. Sáum brot úr verkum Jiri Kylian, balletmeistara. Thelma Kristín sat alveg sallaróleg allan tímann og þóttist hafa mikið vit á því sem fram fór. Hún sagði t.d. mömmu sinn í óspurðum fréttum í upphafsatriðinu, sem var hópdans, að þetta væri sko EKKI ballet! Stuttu seinna þegar aðeins tveir dansarar (karl og kona) voru á sviðinu sagði hún stundarhátt, "mamma, þetta er ballet"!

Eftir sýninguna fengum við okkur léttan kvöldverð á veitingastað þarna rétt hjá. Þegar við vorum á heimleið löbbuðum við framhjá bar sem sýndi leikinn á nokkrum sjónvarpsskjám sem þarna voru. Við litum við og sáum að vítaspyrnukeppni var nýhafin, gátum auðvitað ekki annað en staldrað við og þar vorum á þeirri sögulegu stund þegar Ástralir komust í heimsmeistarkeppnina eftir 30 ára bið!! Þið getið rétt ímyndað ykkur fagnaðarlætin!! Við drifum okkur heim í bólið en Sidney þagnaði ekki það sem eftir lifði nætur.

Nú fer að styttast í sögulök... en framhald í næsta þætti.

Minni á splunkanýjar myndir, m.a. úr ferðinni góðu á http://gallery.transtor.tv Ef þið veljið slide show er hægt að velja uppi hversu lengi hver mynd er á skjánum og hversu stór hún er.

Knús
Unnur

Ferðaframhaldssagan 4. kafli

2005-12-07T14:24:00.000+11:00

10. nóvember - Ég á afmæli í dag! Ég á afmæli í dag!

Afmælisdagurinn rann upp, bjartur og fagur, enda ekki við öðru að búast þegar maður liggur við akkeri á Bora Bora!

Eftir dýrindis afmælismorgunverð með afmælissöng skútukórsins og öðru tilheyrandi sigldum við áleiðis að þorpinu í Bora Bora til að fylla á vistirnar. Röltum um bæinn og skoðuðum minjagripi, svartar perlur og annað spennandi sem fyrir augu bar. Eftir árangusríka verslunarferð í súpermarkaðinn settumst við niður á litlu kaffihúsu og fengum okkur hádegisverð.

Mæðgur á Bora Bora

Þar sem Kristófer og Svanfríður höfðu boðið okkur í afmælisveislu á Bloody Mary - einum vinsælasta veitingastað eyjarinnar, sem var staðsettur þar sem við áttum næturstað, var ákveðið að nota eftirmiðdaginn til að sigla í kringum frekar stórt motu sem var þarna rétt fyrir utan. Þetta var róleg sigling sem aðallega snerist um að synda í tærum sjónum, snorkla og strákarnir reyndu meira að segja að veiða í matinn (með kokteilpylsur sem beitu). En þrátt fyrir að bókstaflega horfa á fiskana gæða sér á pylsunum tókst þeim ekki að draga upp einn einasta titt. Við konurnar skemmtum okkur hins vegar konunglega uppi á dekki við að fylgjast með meiriháttar tilþrifum og útsjónarsemi við veiðarnar. Stöngin var trjábútur úr Vanilla túrnum, sterkur og góður viður og svo hafði Maron keypt girni og öngla í kaupfélaginu og þarna sátu þeir ýmist í gúmmíbátnum eða snorkluðu fyrir ofan kóralrifin og horfðu á fiskana éta sig pakksadda af pylsum!

Ekki besta myndin af undirritaðri... en sýnir vel sjóinn

Sigldum svo aftur á sama stað og við höfðum verið um nóttina því Bloody Mary var einmitt staðsett þar rétt við. Fórum í sparigallann og fengum okkur fordrykk uppi á dekki. Tengdó höfðu séð um að til væri freyðivín um borð og nú var skálað.. og við fengum meira að segja afmælisgjafir og allt!

Skál! Afmælisbarnið fagnar... og Thelma Kristín fær sér kríu

Sigldum svo á gúmmaranum í land og löbbuðum að Bloody Mary. Þetta var alveg frábær veitingastaður, sandur á gólfum og tropical stemning yfir þessu öllu. Aðallega var boðið upp á sjávarrétti og var fyrirkomulagið þannig að enginn fékk matseðil heldur var kæliborð við innganginn, svona eins og hjá fisksala, þar sem maturinn var geymdur. Þjónninn okkar fór svo yfir allt í borðinu með okkur, sagði okkur hvaða tegund af fiski þetta væri, lýsti bragðinu ef við þekktum ekki tegundina og útskýrði matreiðsluna. Þetta leit svo vel út hjá þeim að maður fékk vatn í munninn og vildi helst smakka allt.

Litla fjölskyldan við skiltið sem telur upp helsta fólkið sem hefur borðað á Bloody Mary. Við hliðina var annað skilti sem var jafnvel enn tilkomumeira!

Ummmm

Maron fékk sér hákarl og sjálf fékk ég mér hvítan túnfisk. Man því miður ekki alveg hvað hinir voru að fá sér en allir voru ofsalega hrifnir af matnum, forrétt, aðalrétt og eftirrétt! Thelma Kristín hafði með sér fötu og skóflu og sat hin rólegasta við fætur okkar og byggði sandkastala.

Áttum þarna alveg frábært kvöld... ekki hægt að biðja um betri afmælisveislu?? Takk fyrir okkur Kiddi og Svanfríður! Auðvitað vorum við líka að fagna þrítugsafmælinu hans Marons... ég var alltaf að bíða eftir að þið mættuð, maður er búinn að bjóða ykkur í ammæli og svo bara mætir enginn!!!! ;o)

11. nóvember

Hófum daginn á að leita að stað þar sem hægt var að fá vatn á bátinn. Eftir viðkomu í þorpinu á Bora Bora, þar sem ekkert vatn var að finna, sigldum við út að siglingarklúbbnum á Bora Bora. Þar lögðumst við við bryggju og fengum okkur hádegisverð á veitingastaðnum á meðan vatni var dælt á bátinn. Það var gaman að koma þarna og hitta annað skútufólk, m.a. kom þarna að eldri Japani sem var að koma úr siglingu frá Kanada með smá viðkomu í Japan, aleinn!!!!!!!!!!!

Eftir matinn lögðum við af stað meðfram Bora Bora. Ekki er hægt að sigla í kringum eyjuna því lónið er of grunnt á sumum stöðum. Náðum samt að sigla langleiðina, með eyjuna á aðra hönd og motu eftir motu á hina. Miklar byggingaframkvæmdir í gangi á þessum slóðum, allir í kapphlaupi að byggja lúxushótel. Ég verð nú að viðurkenna að eins og mér finnast þessar "overwater bungalows" sætar og rómó þá er ég ekki jafnhrifin af þeim þegar það eru 300 kofar í röð... og jafnvel annað hótel í 500 m. fjarlægð með öðrum 300!!! Þá er nú sjarminn farinn af þessu. Ég segi fyrir mitt leyti að ég var hrifnari af látlausu Tahaa heldur en túrista Bora Bora.

En hvað um það, útsýnið var æðislegt á siglingunni, sjórinn eins tær og hugsast getur en erfitt að snorkla fyrir risastórum svörtum ígulkerjum sem hótuðu okkur með sprotunum sínum. Sigldum á gúmmaranum í land á einu hótelanna og ætluðum að athuga hvort við gætum borðað á veitingastaðnum. Við náðum varla að ströndinni áður en starfsmaður hótelsins mætti okkur og spurði hvort við værum gestir, nei, sögðum við en okkur langar að panta borð fyrir kvöldið. Það var því miður ekki hægt þar sem hótelið var fullbókað og þá hleypa þeir ekki utanaðkomandi að.

Við notuðum því tækifærið og steiktum brauðaldinið frá því í Vanilluferðinni góðu og göldruðum fram dýrindis kvöldmáltíð a la "tekið-til-í-ísskápnum". Sátum svo og horfðum á sólina setjast á bak við fjallið fallega sem er eitt megineinkenni Bora Bora.

12. nóvember

Siglingardagurinn mikli! Áttum fyrir höndum siglingu langleiðina í kringum Bora Bora, til að komast út úr brimgarðinum, og svo siglingu úti á rúmsjó framhjá Tahaa og yfir á eyjuna Raiatea. Kiddi kapteinn lagði því snemma af stað, eiginlega áður en áhöfnin var komin á lappir! og snæddum við morgunverð rétt áður en farið var frá Bora Bora. Maron hafði tekið sig til og bakað amerískar pönnukökur handa okkur, við mikla kátínu dóttur sinnar.

Við tók svo hörkusigling, halli, hraði og mikið fjör. Ég var nú doldið smeyk um að sú stutta yrði sjóveik í látunum en hún bara skellihló og fannst hún vera í þessum flotta rússibana. Verð nú að viðurkenna að mín tók fyrstu og einu sjóveikistöfluna í ferðinni... bara fyrirbyggjandi, skiljiði! Maron fann upp á frábærri skemmtun, næstum alla leiðina stóð hann frammi í stafni og hafði gaman af því að stíga ölduna þegar báturinn skall af öldutoppi niður í dal. Á góðum stundum var fallið ansi hátt og þetta var þrælskemmtileg dægrastytting. Það er auðvitað skemmst frá því að segja að Maron var eins og rauð blaðra á eftir, sólbrunninn og sætur!

Eftir um 8 tíma siglingu komum við loks til Raiatea. Hópur höfrunga fylgdi okkur síðasta spottann og skemmti sér við að sigla meðfram bátnum og undir hann. Lögðumst fljótlega við akkeri eftir komuna enda myrkur á næsta leyti. Fórum í land í pinkulitlu þorpi í þeirri von að finna veitingastað fyrir kvöldið. Ekki áttum við slíku láni að fagna, vorum í raun heppin að finna búð sem eiginlega var staðsett í bílskúrnum hjá einum þorpsbúanum. Þarna var hægt að fá allt milli himins og jarðar á 10 fermetrum! Ekki var þó mikið um ferskvöru svo við nálguðum eigandann varlega og spurðum hvort hann ætti nokkuð kjöt eða fisk... Kallinn gekk rakleiðis að frystikistu í einu horninu og dró upp Einn fisk með húð og hári sem við afþökkuðum pent og síðan, okkur til mikillar undrunar, þetta fína nautafillet. Umm umm við gátum ekki staðist freistinguna þó að stykkið væri gaddfreðið og þegar kominn matartími. Gengum svo um þorpið í leit að sög eða smiði sem gæti hjálpað okkur að búta niður gaddfreðna steikina en án árangurs. Fórum aftur út í bát og löðgum kjötið í bleyti og viti menn, rúmri klukkustund seinna hafði tekist að afþýða steikina og Kristján grillari settur í málið. Við höfðum reglulega heyrst minnst á leynda grillhæfileika Kristjáns, sérstaklega þegar málið snýst um góða nautasteik. Þrátt fyrir að ekkert grill væri um borð stóðst kokkurinn fullkomlega allar væntingar og við átum þessa dýrindis nautasteik og sötruðum rauðvín með.

Framhald í næsta þætti
Knús
Unnur Gyða

Nýjar myndir!!

2005-12-04T22:27:00.000+11:00

Vitiði bara hvað!!!?!??!?!? Haldiði ekki að Maron sé búinn að setja upp nýja myndasíðu! Loksins loksins. Er búin að hlaða niður myndum í 3 albúm en er enn ekki komin nema fram í ágúst svo ég á mikið verk fyrir höndum.

Slóðin er http://gallery.transistor.tv

Lofa að halda áfram með ferðasöguna.. og setja inn fleiri myndir í vikunni (þegar jólakortin eru komin út!)

Knús í bili
Unnur

Ferðaframhaldssagan, 3. kafli

2005-12-01T09:48:00.000+11:00

Jæja, loksins gef ég mér tíma til að halda áfram með ferðasöguna....

9. nóvember

Vöknuðum snemma og vorum mætt til Vanilla Tours klukkan átta. Frönsk hjón, Alain og Cristine, sem eiga og reka fyrirtækið tóku á móti okkur á heimili sínu sem var byggt í anda gamalla tíma í Polynesiu. Veggir úr berki trjánna og þakið fléttað úr pálmalaufum (og þarf að endurnýja á 4ra ára fresti!). Að heimamanna sið bjuggu þau í nokkrum húsum, eitt hýsti eldhús og stofu, annað svefnherbergið þeirra, það þriðja svefnherbergi sonar þeirra o.s.frv. svo á stórri og fallegri lóðinni lágu nokkur hús snyrtilega í þyrpingu. Því miður hafa heimamenn að mestu leyti skipt út þessum fallegu húsum fyrir bárujárnsklædd hús, í anda Íslendinga!

Thelma Kristín í stofunni

Eftir að hafa fengið blóm í hárið (eins og alls staðar þar sem við komum) og heimatilbúna ilmolíu til varnar moskítóflugum (það kom nú í ljós seinna um daginn að EKKERT stoppaði þær) lagði Alain af stað með okkur í ferð sem hófst í þeirra eigin garði og lá síðan (á bekk aftan á Land Rover) um alla eyjuna. Hann leiddi okkur í allan sannleika um plöntur og tré á eynni, hvaða ávexti þau bæru og hvernig eyjaskeggjar gátu nýtt sér plönturnar og afurðir þeirra fyrr á öldum.. og jafnvel enn í dag. Bananar, papaya, noni, ananas, kókoshnetur, grape, brauðaldin og svo mætti áfram telja, þar draup smér af hverju strái. Þarna hossuðumst við aftan á Land Rovernum um hóla og hæðir, brattar hæðir, eftir jeppaslóðum sem hefðu hrætt færustu jeppakarla á Íslandi.

Alain að sækja handa okkur brauðaldin, sem við seinna steiktum og átum með bestu lyst

Brauðaldintré nútímans!!

Aðal hluti ferðarinnar snerist þo um vanilluræktun, en Alain leggur sjálfur stund á slæka rækt. Hann labbaði með okkur inn í skóginn og sýndi okkur hvernig vanillan er ræktuð. Þar sem engar flugur eða kólibrífuglar sem frjóvga plönturnar lifa í Polynesiu verða menn sjálfir að sjá um frjóvgun og fengum við kennslustund í því.. þó við séum ekki alveg komin á sama stig og Alain, að frjóvga nokkur þúsund plöntur á dag. Að skógarferðinni lokinni fórum við í "verksmiðju" (í bakgarði einum) þar sem vanillustangirnar eru þurrkaðar og þeim pakkað, sem vanillustöngum, dropum eða púðri. Festum auðvitað kaup á vanillustöngum sem ég hafði hugsað mér að nota í jólagrautinn en vinir mínir í gæslunni hér í Ástralíu tóku þær af mér við komuna heim (það verður örugglega góður jólagrautur á borðum þar!)

Vanilla

Vanillan sólþurrkuð

Ferðinni lauk upp úr hádegi. Thelma Kristín alveg hæstánægð enda hafði Alain sýnt henni plöntur sem nota mátti sem til að gera húðflúr, nota sem naglalakk auk þess sem amman hafði gert þennan fína blómakrans í hárið á leiðinni. Settumst niður augnablik með þeim hjónum og drukkum nýkreistan ananassafa en kvöddum fljótlega enda áttum við fyrir höndum siglingu frá Tahaa yfir til Bora Bora sem yrði að nást fyrir myrkur.

Ekki leiðinlegur staður til að stoppa og borða FERSKA ávexti í hádegismat

Siglingin gekk vel í alla staði. Vegna tímaskorts sigldum við bæði á seglum og vél og náðum því blússandi ferð. Þegar siglt er á milli eyja sem umkringdar eru hættulegum brimgörðum verður að passa vel hvar siglt er frá og að eyjunum. Við vorum, eins og áður sagði, þannig staðsett á Tahaa að við komumst fljólega út um sk. "pass" og á haf út. Þegar við komum að Bora Bora urðum við svo að sigla langleiðina í kringum eyjuna því það er aðeins hægt að komast í gegnum brimgarðinn á einum stað. Það hafðist allt og við náðum til Bora Bora í ljósskiptunum.

Brimgarðurinn við Tahaa

Strákarnir stukku í land og redduðu bókun á veitingastað um kvöldið (og reyndar fyrir næsta kvöld líka). Við vorum svo sótt að bryggju og keyrð yfir á lítinn sætan veitingastað á Bora Bora þar sem við átum góðan mat í fínu yfirlæti.

Viðburðarríkur og skemmtilegur dagur. Vanilluferðin var einn af þeim hlutum sem stóð upp úr ferðinni að mínu mati enda minntu ótal moskítóbit okkur daglega á ferðina! Alain var svo ótrúlega fróður og sýndi okkur svo margt. Sjálf höfðu þau hjónin komið á skútu til Polynesiu fyrir 20 árum. Eftir að hafa siglt um allan heim var þetta staðurinn sem þau sneru aftur til og ákváðu að setjast að... ekki slæm meðmæli fyrir Tahaa.

Ferðaframhaldssaga, 2. kafli

2005-11-26T19:41:00.000+11:00

7. nóvember

Stukkum á fætur um leið og sólin sendi geisla sína inn um þakgluggann á káetunni. Eftir morgunmat var fundur með Sunsail fólki þar sem farið var yfir siglingaleiðir o.þ.h. Að honum loknum var svo loks lagt upp í siglinguna miklu. Hófum ferðalagið á að sigla inn í stærsta bæinn á Raiatea og versla meiri mat - og áfengi ;o) sigldum svo frá Raiatea yfir til nágrannaeyjunnar Tahaa sem liggur í sama lóni. Lónin í kringum eyjarnar eru þannig upp byggð að brimgarðurinn liggur nokkuð utan við eyjarnar, ca. 500 - 1000 metra myndi ég giska á. Á milli eyjanna og brimgarðanna eru svo þessi tæru sægrænu lón sem geta verið allt niður í hálfan meter á dýpt og svo kölluð "motu" sem eru eyjar sem hafa myndast þar sem rifið kemur upp úr sjónum í útjaðri lónanna. Um þessi lón vorum við svo aðallega að sigla í ferðinni, sífellt tækifæri til að stökkva út í tæran sjóinn, snorkla, synda eða sigla á Tweety bátnum góða... eða Thelma Kristín sá um það ;o)

Tweety gerður klár

Lögðum við akkeri við Tahaa og stukkum í sjóinn. Thelma Kristín fékk að prófa Tweety bátinn í fyrsta sinn. Við höfðum keypt lítinn uppblásinn gúmmíbát hér heima fyrir brottför og hann kom sér vel í ferðinni. Þarna gat daman bara setið og við drógum hana með okkur þegar við vorum að synda eða snorkla. Sumir fóru á stóra gúmmíbátnum yfir á tvö motu sem lágu þarna rétt hjá en þar var allt merkt "private" og "keep out" - greinilega einhver kaupsýslukona búin að kaupa hlut í paradís. Þarna lágum við svo bara við akkeri í rólegheitum. Elduðum okkur mat og horfðum á sólarlagið... er hægt að biðja um meira?

Uppgefin eftir sundið í sjónum

8. nóvember

Sigldum langleiðina í kringum Tahaa. Vorum í smá vandræðum þar sem við höfðum planað kvöldverð á Hótel Hibiscus öðrum megin á eyjunni og skoðunarferð um eyjuna morguninn eftir sem lagði upp frá hinum endanum. Að auki var planið að sigla til eyjunnar Bora Bora að skoðunarferðinni lokinni og því best að hafa bátinn þar sem skoðunarferðin hófst því þar fyrir utan var leiðin út úr brimgarðinum. Okkur vantaði því í raun leigubíl til að flytja okkur frá einum stað til annars en slíkan munað er ekki að hafa á litlu Tahaa. Fórum í land í litlu þorpi til að taka vatn og eftir að hafa borið okkur nokkuð illa við eyjarskeggja var málinu reddað og ákveðið var að við skildum leggjast að akkeri við hinn enda eyjarinnar og yrðum sótt þangað um kvöldið.

Mæðgur á siglingu

Hófst því siglingin í kringum eyjuna með viðkomu á frábærum snorklstað sem lá við prívat motu. Vatnið var svo grunnt að maður synti ekki fyrir ofan fiskana heldur á meðal þeirra. Eini gallinn var sá að ef manni varð á í snorkl-messunni og þurfti að standa upp voru yfirgnæfandi líkur á að maður stæði á flugbeittum kóral eða stóru svörtu ígulkeri.. ekki þægilegt - en reynslan var þess virði. Syntum yfir að hóteli sem lá þarna á einka-motuinu og ætluðum að athuga hvort við fengjum ekki drykk á barnum. Ekki leist starfsfólkinu betur á okkur en svo að við fengum þær upplýsingar að barinn væri lokaður til klukkan 5 og allt upppantað á veitingastaðnum!! Hér var reyndar um að ræða þvílíka lúxus hótelið með flottum "overwater bungalows" og alls kyns afþreyingu. Fórum inn í lobbyið og spurðum hvað nóttin kostaði.. litlar 900 - 1250 bandaríkjadollara - kva, ekki málið! Ef þið viljið skella ykkur er linkurinn hér http://www.letahaa.com.

Eftir að hafa siglt á næturstað fórum við í land þar sem við vorum sótt á gömlum Landrover. Sátum þar aftan á á bekkjum á meðan ekið var þvert yfir eyjuna á Hótel Hibiscus, sem er meðal örfárra hótel og veitingastaða á eyjunni.

Þar var borið fram dýrindis hlaðborð með þjóðlegum réttum á meðan eyjaskeggjar sáu um tónlist og dans að hætti innfæddra. Ég kunni að mörgu leyti betur við þennan stað heldur en þegar við fórum á svipaðan viðburð á hótelinu okkar á Tahiti því hér var allt miklu minna í sniðum og meira local og hlýlegra. Greinilega bara fólkið í þorpinu að vinna sér inn smá pening. Börn hljómsveitarmeðlima hlupu um veröndina og unglingar úr þorpinu sáu um dansinn. Áhorfendur voru dregnir með á dansgólfið, enginn þó jafn oft og undirrituð sem fyrst var dregin fram ásamt annarri konu úr salnum, klædd í slæðu og látin dansa.. síðan í hópdans með öllum kvenkyns áhorfendum og að lokum vorum við hjónin dregin til hliðar og klædd í strápils með öllu tilheyrandi og sett út á gólf að dansa!!

Hljómsveitin

Dansararnir

Mahi Mahi - vinsæll fiskur

Uppáhaldið hennar Thelmu Kristínar, sætt brauðdeig sem bakað er í laufi af Hibiscus trénu

Thelma Kristín kunni líka að stela athyglinni eins og henni einni er lagið. Stóð til hliðar og hermdi eftir dönsurunum þar til allra augu voru farin að beinast að henni og stúlkurnar áttu orðið erfitt með að halda athyglinni því þær voru alltaf að líta á Thelmu Kristínu og brosa út í annað. Eftir að danssýningin var búin tók sú stutta sig til og hét einkadanssýningu við undirleik hljómsveitarinnar!!

Thelma Kristín í félagsskap danshópsins og kennara þeirra

Á því miður ekki mynd af okkur hjónum í stráskrúðanum, held að það sé bara til video á vélinni hjá tengó!

Veitingastaðurinn var veggfóðraður í hólf og gólf með hinum ýmsu þjóðfánum. Ekki fundum við nú íslenska fánann en síðasta verk okkar í ferðinni var að senda íslenskan fána á staðinn svo þegar þið heimsækið Hibiscus mun hann vonandi hanga þar í góðum félagsskap.

Vorum síðan keyrð aftur út í skútu á Landrovernum og drifum okkur í koju því brottför í skoðunarferð um Tahaa var bókuð klukkan átta morguninn eftir.

... framhald í næsta þætti.

Ferðaframhaldssagan 1. kafli

2005-11-25T20:54:00.000+11:00

Húff.. þá er maður dottinn aftur inn í rútínuna eftir meiriháttar ferðalag svo ekki sé meira sagt. Franska Polynesia var alger paradís á jörð og ekki spillti fyrir að ferðast um á skútu á stað þar sem sjórinn og sægrænu lónin eru það sem málið snýst um. Við gerðum svo margt skemmtilegt að ég held ég verði bara að láta skipulagða ferðasögu fylgja með því það er hætt við að þetta verði óskiljanlegur texti ef ég hætti mér út í almenna upptalningu á öllu því áhugaverða sem fyrir augu bar.

Hér verður því samin ferðadagbók, lofa því ekki að hún verði birt öll í einum rikk... líklega verður þetta bara framhaldssaga... vona að þið hafið þolinmæði til að lesa á enda!

4. nóvember 2005
Við lögðum af stað að heiman um miðjan morgun föstudaginn 4. nóvember. Vorum á sæmilegum tíma út á flugvöll en eftir langa biðröð og ótrúlegan vandræðagang hjá starfsfólkinu í innritun urðum við að hlaupa flugvöllinn endilangan, í orðsins fyllstu merkingu, til að ná vélinni. Það hafðist nú sem betur fer og við tók ágætis flug til Nýja Sjálands. Flugvélin var nú ekkert til að hrópa húrra fyrir enda er flug milli Ástralíu og Nýja Sjálands líklega stysta millilandaflugið sem Air New Zealand býður upp á og þeir eru ekkert að spreða nýja þotunum í það. Við vonuðum að þetta myndi batna í seinni vélinni en svo var þó ekki.. maður er orðinn svo góðu vanur á þessum löngu ferðalögum okkar að manni finnst orðið alveg ómögulegt að vera í vél þar sem ekki er privat sjónvarpsskjár og leikjatölva í sætinu fyrir framan :o)

Í 5 flugleggjum sem við flugum með félaginu var aðeins einu sinni boðið upp á dótapakka fyrir börnin. Ég man varla eftir því að hafa farið í innanlandsflug, hvað þá meira, þar sem Thelma Kristín fær ekki einhvern smá pakka í upphafi flugs. Að auki var einhver misskilningur með matarpöntunina okkar svo við vorum öll 3 skráð fyrir barnamat! Það leystist nú sem betur fer en þetta var samt í eina skiptið sem boðið var upp á barnamat yfir höfuð. Á bakaleiðinni toppuðu þeir svo stöðuna með því að sýna Kalla og sælgætisgerðina á sameiginlegu skjáunum sem voru fremst í hverju hólfi en eina fólkið í vélinni sem ekki sá á skjáinn voru börnin!!!

Jæja, þá er flugfélagagagnrýnin búin í bili og kominn tími til að einbeita sér að öllu því skemmtilega sem við tók. Eftir 6 tíma bið á flugvellinum í Aukland skelltum við dömunni bara í náttfötin (eins og við gerum alltaf í næturflugi) og hún svaf af sér það flug.. allt samkvæmt áætlun. Þar sem við flugum yfir daglínu tók 4. nóvember aftur við okkur á Tahiti, eldsnemma að morgni. Strax á flugvellinum tóku á móti okkur fagrar meyjar sem gáfu okkur blóm í hárið á meðan karlkyns eyjaskeggjar sáu um undirleik. Fórum á hótelið okkar sem var nýuppgert og flott og tókum okkur smá lúr áður en við röltum út á sundlaugaveitingastaðinn í hádegismat. Eftir smá sundsprett töltum við út í búð sem var þarna nálægt til að fjárfesta í kútum fyrir Thelmu Kristínu en hennar höfðu horfið úr skápnum hér heima fyrir brottför. Um kvöldið fórum við aftur á veitingastaðinn á hótelinu þar sem boðið var upp á hlaðborð með Polynesiskum réttum og þjóðlega dans og söng sýningu á meðan borðhaldi stóð.

Á leið í búðina, kannski við ættum að hafa kókoshnetur í matinn..

Thelma Kristín komin á barinn!!

Á veitingastaðnum

5. nóvember
Afskaplega léttur og þægilegur dagur þar sem við stungum ekki litlu tánni úr fyrir hótel-resortið. Morgunverðarhlaðborð á hótelveitingastaðnum áður en lagst var við sundlaugabakkann þar sem við lágum fram eftir degi. Ströndin var u.þ.b. 5 metra frá sundlauginni svo það var ekki langt að fara ef maður vildi breyta til. Hádegismaturinn pantaður á sundlaugarbarnum og eftir kokteil á barnum í eftirmiðdaginn var svo enn og aftur borðað á sama veitingastaðnum. Við urðum nú fyrir miklum vonbrigðum með kokteilhæfileika starfsmanna (sem m.a. voru "mahu", karlar sem haga sér, klæða sig, og eru í raun uppaldir sem konur - mjög sérstakt mannfræðilegt fyrirbrigði sem er frekar algengt í Suðurhöfum) en komust seinna í ferðinni að því að ástæðan fyrir vondum kokteilum var einfaldlega sú að polynesískt romm er nær ódrekkandi! En sem sagt, góður dagur, algert letilíf.... sjáið bara sjálf...

6. nóvember
Um leið og við vöknuðum drifum við okkur með leigubíl niður í bæ til að hitta ferðalangana frá Íslandi sem höfðu lent á Tahiti seint kvöldið áður. Það urðu auðvitað fagnaðarfundir þegar amma og afi komu hlaupandi, beint frá Hawaii með tilheyrandi blómahálsmen handa þeirri stuttu, sem hún hefur helst ekki tekið af sér eftir að við komum aftur heim. Settumst inn á kaffihús með Kristófer og Svanfríði, fengum okkur morgunmat og skiptumst á slúðri á meðan Kristján og Snorri fengu sér göngu um bæinn. Seinna um daginn leigðum við okkur svo stóran bíl með bílstjóra sem ók með okkur yfir á hinn hluta eyjarinnar þar sem Gauguin safnið stendur. Listmálarinn sá eyddi löngum stundum í Frönsku Polynesiu og málaði fagrar suðrænar konur.. og tók sér víst eina sjálfur eftir að hann skildi við dönsku frúna.

Á eftir settumst við inn á veitingastað sem bílstjórinn mælti með. Það var í boði dýrindis hlaðborð a la Tahiti, mikill fiskur, sérstaklega túnfiskur, ferskir ávextir og fleira góðgæti. Veitingastaðurinn stóð alveg í sjávarborðinu og þegar maður leit út um gluggann horfði maður beint niður á fiskana sem syntu um í sjónum.. og maður gat meira að segja fleygt afgöngunum fyrir borð og fiskarnir kepptust um að ná bitanum... bara eins og að gefa öndunum!

Bílstjórinn keyrði okkur síðan út á flugvöll þar sem við áttum bókað flug frá Tahiti yfir til eyjarinnar Raiatea þar sem skútan beið okkar. Starfsmaður Sunsail, skútuleigunnar, tók á móti okkur á Raiatea og fór með okkur í "beisið" þar sem báturinn beið. Hún gaf kapteini og áhöfn leiðbeiningar og ráð auk þess sem vistir voru bornar um borð. Þar sem við komum á sunnudegi og starfsemi í lágmarki óskaði hún eftir því að við gistum þarna í firðinum og færum ekki af stað fyrr en eftir frekara skraf og ráðagerðir daginn eftir.

Um kvöldið fórum við á veitingastað rétt ofan við "beisið".. ef veitingastað skyldi kalla. Í raun vorum við bara komin út á verönd hjá konu einni þarna í þorpinu, og uppkomnum syni hennar, sem greinilega gera út á að elda ofan í skútuleigjendur og aðra sem eiga leið þarna um. Það var auðvitað bara sjarmi yfir því að komast í eldhúsið hjá innfæddum og maturinn alveg prýðisgóður, túnfiskur í vanillusósu og ís og ferskir ávextir í desert.... alveg týpísk polynesísk matreiðsla.

Heldur var nú dýralífið mikið þarna á veröndinni fyrir minn smekk. Fyrir utan heimilisköttinn, sem í raun fór mest í taugarnar á manni - en lét okkur vera eftir að Kristján henti á hann bjórgusu, var þarna þó nokkuð um eðlur og köngulær svo ekki sé minnst á moskítóflugurnar sem eru alger plága á þessu svæði. Þarna var líka einn ræfilslegur geitungur sem tölti um gólfið og virtist eiga erfitt með flug. Maron var búinn að vara Thelmu Kristínu hundrað sinnum við honum en ekki fór nú betur en svo að daman ákvað að taka danspor .. ofan á flugunni sem auðvitað barðist fyrir lífi sínu og stakk Thelmu undir hælinn. Við vorum heppin að hafa hjúkku með í för og svo virtist heimilisfólkið líka vant svona uppákomum því húsfreyjan lét okkur hafa lime ávöxt og sagði okkur að leggja á sárið. Maron og Kristófer náði broddinum úr sárinu og hvort sem það voru ráð hjúkkunnar eða heimafólks sem réðu úrslitum þá varð aldrei nokkuð meira úr þessu biti, hvorki bólga, kláði né nokkuð annað.

Héldum svo "heim á leið" eftir þetta ævintýri og gistum í skútunni í fyrsta sinn. Þar fengu allir prívat káetur (þ.e. 2 manna káetur) með sér baði, bara eins og á bestu hótelum. Ég verð nú að viðurkenna að ég var með smá hnút í maganum yfir þessari fyrstu nótt þar sem ég hef eiginlega aldrei getað verið neðan þilja í bát án þess að verða hálfsjóveik. Þegar við komum í bátinn fyrr um daginn lá hann við bryggju og slengdist til og frá. Þá hugsaði ég nú með mér.. hvað í andsk.. er ég búin að koma mér í því mér leið ekkert vel í þessum hamagangi. En nú hafði skútan verið færð út á fjörðinn og ruggaði rólega við akkeri. Það var bara notarlegt að láta rugga sér í svefn og ekki bólaði á sjóveiki hjá nokkrum um borð.

Jæja... gott í bili.. framhald í næsta þætti!

Montblogg

2005-11-03T21:03:00.000+11:00

Jæja, þá datt vorið inn með stæl. Hér var 37 stiga hiti í gær takk fyrir kærlega.... aðeins of heitt fyrir minn smekk, það verður gaman að sjá hvernig sumarið leggst í okkur! Lífið líka að kvikna hér í kringum okkur með tilheyrandi köngulóardrápum. Mættum einni sem bítur hér í stofunni hjá okkur. Maron veiddi hana í krukku... það var sko áður en við vissum að hún biti! Maður hlýtur samt að venjast þessu með tímanum, ég er alla veganna farin að opna hjá mér gluggana af og til, og verð svo að taka afleiðingunum!

Langþráð frí að hefjast á morgun! Fyrir utan eina viku í sumarbústað fyrir austan sumarið 2003 þá tók Maron sér síðast frí þegar við fórum til Mallorca sumarið eftir að Thelma Kristín fæddist... svo ég held það sé kominn tími á hann! Hér er auðvitað allt á síðustu stundu eins og vaninn er og því verður montbloggið stutt í þetta sinn. Þið fáið svo auðvitað langlokuferðasögu þegar við komum aftur.. með myndum og öllu, ég lofa!

Afmælisveisla fyrir okkur hjónin á Bora Bora 10. nóv (þegar ég verð enn rétt rúmlega tvítug)... ykkur er öllum boðið, mæting um 8 leytið!!

Kveð í bili... og held á vit ævintýranna...
Knús
Unnur Gyða

Hann á afmæli í dag...

2005-10-25T21:53:00.000+10:00

Jæja, haldiði ekki að húsbóndinn sé bara kominn á fertugsaldurinn!! Karlinn varð þrítugur á sunnudaginn með pompi og pragt. Úff... og mín sem er rétt um tvítugt ;o) Reyndum nú að gera okkur dagamun þrátt fyrir að planið sé að halda upp á áfangann á Bora Bora fljótlega, ykkur er að sjálfsögðu boðið í veisluna! Maron hélt því nú fram að hann væri enn 29 þar til fæðingartími rynni upp á Íslandi... með þeim rökum er hann fæddur á sjálfan kvennafrídaginn.

En hvað um þær vangaveltur, við fórum niður til St. Kilda í eftirmiðdaginn (þetta fer nú að verða fastur liður á sunnudögum) og Thelma Kristín fékk að fara aðeins í Luna Park, tivoli Melbæinga. Eftir stutta verslunarferð fórum við svo út að borða. Fórum á stað sem einungis býður upp á "all you can eat" hlaðborð. Fínt fyrir barnafólk, daman var ekki smá lukkuleg með að geta valið um spagetti, lasagna, pizzur og pylsur, svo ekki sé minnst á eftirréttina. Fyrir fullorðna fólkið sem gerir kannski aðeins meiri kröfur til matarins var þetta skítsæmilegt, kannski ekki staðurinn sem maður hefði valið hefðum við verið barnlaus, en gaman samt. Á eftir ókum við niður á strönd og fengum okkur göngutúr. Urðum þar vitni að mjög skemmtilegu sjónarspili. Yfir hinum helmingnum af Melbourne lá nefnilega óveðurský með þrumum og eldingum svo á meðan við vorum í rjómablíðu okkar megin horfðum við á ljósaspilið á himni ofan við hinn hlutann... ég hef nú bara aldrei séð nokkuð þessu líkt. Alveg magnað!

Sátum svo seinna um kvöldið yfir Júróvision afmælisþættinum (ég veit, frekar glatað!) Við erum búin að vera voða hissa yfir því hversu áhugasamir Ástralir eru um Júróvision en nú erum við sko búin að fá botn í málið... haldiði ekki bara að konungur Júróvisjón sé Ástrali... hélduð þið að Johnny Logan væri írskur.. well think again! Hann var sko ástralskur þegar hann vann fyrst fyrir Íra 1980, og hét meira að segja Sean Serrard takk fyrir. Olivia Newton-John keppti líka fyrir Bretland 1974 og Gina G sem keppti fyrir Bretana 1996 er líka Áströlsk svo í raun má segja að Ástralir hafi staðið sig betur í Júró en Íslendingar!!! En hvað um það sátum eins og sófakartöflur yfir þessu langt fram á nótt á milli þess sem við kjöftuðum við fjölskyldu og vini á Íslandi í símann. All in all bara nokkuð góður dagur... spurning hvort afmælisfagnaður á Bora Bora standist samanburð ;o)

Afmælismorgunverður... og smá Toblerone í desert!

Feðgin í tivoli

Vikan gekk annars sinn vanagang. Dans á mánudag og síðasti kínverskutíminn minn um kvöldið. Í bili alla veganna, þetta námskeið búið og ekki von á framhaldsnámskeiði fyrr en eftir sumarleyfi. Við mæðgur vorum svo að dúllast hér í blíðunni þegar Thelma Kristín var ekki í leikskóla og ég í vinnu. Á föstudaginn var aftur prógramm í skólanum. Læt hér fylgja nokkrar myndir þaðan.

Thelma Kristín að föndra snigil

Thelma Kristín og Inka finnska

Lentum í hellidembu á heimleiðinni og Maron hafði akkurat farið heim korteri á undan okkur með leikskólastöskuna með regnkápu og tilheyrandi! Fengum "far með regnhlifunum" hjá Sophiu og mömmu hennar (og pinkulitla bróður) heim til okkar en keyrðum þau í staðinn það sem eftir var af þeirra heimleið

Gengum líka frá öllum ferðagögnum fyrir Tahiti. Allir flugmiðar í höfn og nú er bara að bíða og hlakka til. Það fer nú heldur betur að styttast í brottför, aðeins 10 dagar til stefnu... and counting!

Fórum í verslunarferð á laugardag og Maron fékk sér linsur. Nauðsynlegt að geta átt sólgleraugu til skiptana á Tahiti! Fórum líka með þá stuttu í myndatöku. Þegar ég var í K-mart um daginn lét ég nefnilega plata mig til að taka þátt í einhverju happadrætti hjá ljósmyndaranum þeirra. Svo hringdu þeir auðvitað 3 dögum seinna og sögðu að ég hefði unnið "Discount prize"... haha afsláttarverðlaun!! Það fól sem sagt í sér að við áttum að borga 5 dollara "sitting fee" (sem við gerðum nú reyndar ekki) og svo fengjum við EINA mynd ókeypis. Ég ákvað nú samt að láta til leiðast og fór með dömuna í myndatöku... veit vel að við munum falla fyrir bragðinu og kaupa afganginn af myndunum! En reyndar leit þetta nú vel út hjá ljósmyndaranum og ég á von á krúttlegum myndum svo hvað með það þó við kaupum þær allar :o)

Jæja, látum þetta duga í bili. Sendi montblogg áður en við leggjum af stað til Tahiti!

Knús
Unnur Gyða

Litla fjölskyldan saman á ný

2005-10-16T22:58:00.000+10:00

Hélduð þið nokkuð að ég væri hætt að blogga?? Hef ekki gefið mér tíma til að setjast við tölvuna síðan húsbóndinn mætti á svæðið.... eða sem sagt... húsbóndinn yfirtók skristofuna!!

Maron kom sem sagt heim að morgni föstudags fyrir rúmri viku síðan. Þrátt fyrir lítinn svefn undanfarna daga fór hann með okkur mæðgum í skólann í "ready set go" prógrammið. Það verður aðra hverja viku núna fram að sumarfríi í janúar. Tókum laugardeginum frekar rólega, Thelma Kristín var auðvitað að farast úr spenningi að sýna pabba sínum hvað hún er orðin dugleg að hjóla svo við fórum í hjólatúr í eftirmiðdaginn. Fórum í bíltúr á sunnudeginum, ákváðum að elta sólargloppurnar sem sáust á himni og enduðum úti á ysta tanga Mornington skagans, keyrðum í raun meðfram Port Phillip flóa frá Melbourne (sem stendur við hann miðjan) og alveg út á enda.

Svo tók auðvitað bara venjuleg vika við... Maron fór í vinnu á mánudag og Thelma Kristín í dansinn. Ég fór svo í kínverskuna um kvöldið. Við Thelma Kristín fórum aðeinsí bæinn á þriðjudag og um kvöldið fórum við út að borða. Var svo að vinna á miðvikudag og föstudag á meðan daman var í leikskólanum. Susanna kom með krakkana í mat á föstudagskvöldið. Kim, maðurinn hennar er í vinnuferð .... þetta helst alveg í hendur... Maron kemur og Kim fer. Þetta er í þriðja sinn sem við borðum saman en aldrei höfum við verið öll fjögur fullorðna fólkið! Okkur er nú samt boðið í afmælismatarboð til þeirra í lok október og þá er von á fullri mætingu.

Talandi um afmæli. Vanessa vinkona varð 5 ára í dag og það var sko "dress up party" í bakgarðinum hjá þeim. Þrátt fyrir ákafar tilraunir var ekki hægt að sannfæra Thelmu Kristínu um að vera neitt annað en prinsessa.... líklega var ég ekki eina mamman í þessum sporum því fyrir utan eina Rauðhettu voru allar hinar stelpurnar í afmælinu prinsessur - surprise!!

Við Maron vorum fljót að nýta okkur ókeypis barnapössun og röltum inn í St. Kilda á meðan afmælinu stóð. Fengum okkur góðan hádegismat og röltum um listamarkaðinn. Vorum næstum búin að fjárfesta í málverki í stofuna hjá okkur. Draumurinn er nú ekki úti enn... ætli við kíkjum ekki aftur næsta sunnudag og kaupum mynd.

Daman skemmti sér auðvitað konunglega í afmælinu. Hér eru myndir af henni og vinkonunum þegar við komum að sækja hana.

Thelma Kristín og afmælisbarnið
Vanessa, Sophia, Thelma Kristín og einhver frænka sem fékk að vera með á myndinni

Fórum meira að segja í gær og keyptum okkur rúm! Ekki seinna vænna, búin að vera á leiðinni í 2 ár! Skildum rúmið okkar eftir í Svíþjóð svo við myndum nú örugglega láta verða af því að fá okkur nýtt þegar við kæmum til Ástralíu. Þegar hingað var komið ákváðum við að kaupa gestarúm í Ikea til að byrja með, á meðan við fyndum almennilegt rúm, og á gestabeddanum höfum við nú sofið í 7 mánuði!

Eitt gullkorn. Í gær vorum við að ræða við Thelmu Kristínu hvað hún vildi verða þegar hún yrði stór. "Ég ætla að verða tjaldari"! sagði sú stutta. "Hmm... hvað gera þeir?" spurðu foreldrarnir furðu lostnir. "Þeir labba upp að vatni og tjalda og svona" var svarið "svona eins og Óli og Halldór!!!" Það er sem sagt komið nýtt nafn á Flubba á þessari fjölskyldu - Tjaldarar!!!!

Ætla að láta staðar numið í bili. Hef í raun frá minna að segja núna þegar Maron er kominn... mér sem finnst alltaf svo rólegt hér þegar hann er í burtu en þá er ég miklu duglegri að finna upp á einhverju skemmtilegu að gera fyrir okkur Thelmu... svona til að láta tímann líða hraðar! Nú erum við bara að dúllast og njóta þess að vera til hér í 22 stiga hita og sól!

Maron var að elda handa okkur grjónagraut... sjáið bara hvað Thelma Kristín er dugleg að borða

Alveg sprungin!

... og getiði hver fékk að vaska upp!

Kossar og knús
Unnur Gyða

Rólegheit í Elwood og hryðjuverk á Bali

2005-10-06T17:45:00.000+10:00

Úfff... fjórar vikur liðnar, von á húsbóndanum heim á morgun. Það verður fínt að geta talað við einhvern aftur sem fæddist á síðustu öld ;o)

Lífið hefur annars verið með rólegra móti eins og gengur í einsemdinni. Vann á dótasafninu á föstudaginn, það er ágætis leið til að hitta aðra foreldra í hverfinu. Fór svo í strípur um eftirmiðdaginn (ekki það að Thelma Kristín hafi tekið eftir því!) og var nokkuð sátt. Minni var meira að segja boðið í partý á laugardeginum í tilefni af eins árs afmæli hárgreiðslustofunnar... maður er bara orðinn vildarkúnni!

Fórum í hjólatúr niður á strönd á laugardaginn... eða Thelma Kristín fór sem sagt í hjólatúr. Ég skellti mér bara í skokkgallann og hljóp með, það fer mjög vel saman..... alveg þangað til sú stutta datt á bakaleiðinni og skrapaði götuna illilega. Hún lá blóðug eftir, með góða rispu á hjálminum og keðjulaust hjól með laust stýri! Við urðum því að hægja á ferðinni og röltum heim þar sem hægt var að plástra sárin. Ekki voru nú meiðslin alvarlegri en svo að þegar ég bauð göngutúr á videoleiguna vildi daman sko bara hjóla. Mamman lagaði því hjólið og við skelltum okkur á videoleiguna með viðkomu á pizzeríunni. Á meðan við biðum eftir pizzunni létum við aðeins sjá okkur í hárgreiðslustofupartýinu (pizzerian og hárgreiðslan er hlið við hlið) og héldum svo heim í laugardagsleti yfir sjónvarpinu.

Skelltum okkur í bæjarferð á sunnudaginn í rjómablíðu. Vorum voða menningarlegar og fórum á listasafnið. Þar var í gangi sirkussýning fyrir börn. Thelma Kristín fékk að klæða sig eins og trúður, æfa sig að húlla og gera alls kyns kúnstir - hún var ofsa lukkuleg með þetta. Á eftir keyptum við okkur samloku og settumst út í grasagarð með nestið okkar (best að nota tækifærið á meðan fjölskyldumeðlimir með heymæði eru fjarverandi) og enduðum svo á rólóvelli sem búið var að byggja á Federation Square sem var þannig gerður að alltaf þegar börnin gerðu eitthvað, t.d. róluðu eða veguðu, þá pumpuðu þau vatni sem rann í krókaleiðum eftir bambusstöngum og vökvaði að lokum blómabeð þar sem verið var að rækta baunir!!! Þetta er partur af einhverri listasýningu sem er í gangi um alla borg.

Dansinn er byrjaður aftur eftir 2 vikna hlé. Við fórum á mánudaginn og það var mikið fjör að vanda. Haldiði ekki að dömurnar séu byrjaðar að æfa dans við Barbie lagið ... nú syngur Thelma Kristín "Come on Babrie, let's go party" allan liðlangan daginn!!!!!!!!!!!!!!!!!
´
Eftir hádegið fórum við mæðgur svo bara í golf í góða veðrinu. Það var kominn tími til að prófa þennan golfvöll sem er hér við enda götunnar. Hann er alveg frábær fyrir svona byrjendur eins og mig. Suttar og beinar brautir. Kemur sér líka vel þegar Thelma Kristín er að spila með mér því hún hefur ekki þolinmæði til að labba mjög langar brautir en það heyrðist sko ekki kveinstafur frá minni.

Sátum svo í rólegheitum úti á svölum á þriðjudagsmorgun. Mundi svo eftir að stinga gemsanum í samband upp úr hádegi en hann lá dauður ofan í tösku. Þá biðu okkar skilaboð frá Josie og Vanessu um að þær væru ekkert að gera heldur og vildu gjarnan hitta okkur. Það var auðvitað auðsótt mál og þær kíktu til okkar um hálf þrjú leytið. Varla voru þær komnar inn þegar síminn hringdi og Susanna hin finnska spurði hvort við vildum hitta þau á róló. Maður er bara að verða vinsæll!! Við drógum auðvitað bara Vanessu og co út á róluvöll og krakkarnir léku sér heillengi á meðan mömmurnar slúðruðu.

Leikskóli hjá Thelmu Kristínu í gær og ég dúllaðist í matarinnkaupum og öðrum heimilisstörfum. Höfum verið á svipuðum nótum í dag enda stór dagur á morgun þegar pabbinn mætir á svæðið. Auk þess er "Ready, set, go" prógramm í skólanum svo það verður nóg að gera.

Annars er það helst í fréttum hér að Ástralinn er enn að reyna að jafna sig á sprengingunum á Bali. Þetta snertir þá mjög hér enda Ástralar fjórðungur ferðamanna á Bali. Fjórir dóu í þetta sinn (88 í sprenginunum fyrir 2 árum) og 15 eru svo alvarlega slasaðir að þeir hafa verið fluttir á sjúkrahús í Singapore og Darwin. Héðan hafa líka verði sendir læknar og lögreglumenn til að aðstoða Indónesana enda eiga þessi tvö lönd mjög náið samstarf á öllum stigum þjóðlífins. Ég verð samt að segja að líklega er þetta síðasti naglinn í líkkistu indónesískrar ferðaþjónustu. Eftir sprenginar 2003 datt ferðamannaiðnaðurinn eðlilega niður og hafði nú rétt náð helmingi þess sem hann var fyrir þær. Við þetta bætist að Ástralar hafa í auknum mæli sniðgengið Bali að undanförnu út af ungum Áströlum sem hafa verði teknir þar með eiturlyf og hlotið meðferð og refsingu sem ekki þykir við hæfi (sérstalega eitt mál sem hefur farið illa í landann þar sem ung stelpa var dæmd í 20 ára fangelsi fyrir að smygla 4 kg. af hassi inn til Bali (NB FRÁ Ástralíu TIL Bali - sem fjárhagslega meikar ekki sens!) og margt í málinu sem benti til þess að dópinu hefði verði komið fyrir í tösku stelpunnar af spilltum flugvallastarfsmönnum - en Indónesar taka það ekki sem sönnunargögn sem gerist ekki innan indónesískrar lögsögu) Alla veganna, með sprengingarnar 2003, þessi dópmál, sprengingu á ástralska sendiráðið í Jakarta í fyrra og nú aftur hryðjuverk.... það þarf mjög mikið til að Ástralar fari að streyma aftur til Bali. Auðvitað er fólk sem predikar um að þetta megi ekki bitna á heimamönnum á Bali, þeir hafi lífsviðurværi sitt af ferðamönnum.... en ég held að þrátt fyrir góðan vilja þá fari fólk bara ekki þangað með fjölskyldurnar sínar á næstunni. Ekki ég alla vega!

Úff, gæti skrifað fullt fullt meira um þetta Bali mál enda varla talað um annað hér. Ég ætla samt að hlífa ykkur í þetta sinn og fara að snúa mér að matargerð.

Bið að heilsa á Klakann
Knús
Unnur Gyða

Hæ hó

2005-09-29T18:02:00.000+10:00

Ég keypti mjólk í dag sem rennur út eftir að Maron kemur heim!! Það hlýtur að þýða að nú fari að styttast í þetta (annað hvort það eða Ástralir setja svona mikil rotvarnarefni í mjólkina!). Nei grínlaust þá er nú að hefjast síðasta grasekkjuvikan ... og ekki kvarta ég!

Höfum verið rólegar síðustu vikuna. Hef reynt að búa til smá prógramm fyrir hvern dag...svona til að halda geðheilsunni :o) Ég fór aðeins í vinnuna á föstudag, fínt að komast aðeins út úr Elwood. Á heimleiðinni kom ég við á videoleigunni og tók DVD fyrir okkur mæðgur sem er svo sem ekki í frásögu færandi nema af því að myndin sem ég tók fyrir mig var með íslenskum texta... ekki amarlegt svona hinum megin á hnettinum!

Á sunnudaginn bættum við svo um betur og röltum okkur í bíó. Sáum Wallace and Gromit, hún var frekar "scary" á köflum fannst þeirri stuttu en hún skemmti sér samt vel. Fór svo með Thelmu Kristínu í klippingu á mánudag, mín vildi sko láta klippa sig stutt! Við urðum ásáttar um að klippa fyrir neðan eyru og hún er svona mátulega sátt við árangurinn!

Skelltum okkur til St. Kilda á þriðjudag þar sem við fórum á s.k. "Adventue Playground"... ævintýra róluvöll! Mér leið svona eins og ég hefði labbað inn á smíðavöll þar sem krakkarnir hefðu náð að byggja allt það sem þau dreymdi um á fyrsta degi, þið vitið, þegar maður var krakki og ætlaði sér sko ekkert að byggja eitthvað kofaskrifli heldur almennilegt hús á 2 hæðum með mörgum herbergjum o.s.frv. Leiktækin voru eins og 12 ára krakkar hefðu smíðað þau. Partur af mér hugsaði "en krúttlegt" en svo var annar hluti af mér sem hugsaði "en kaótískt og ósjarmerandi eitthvað"!! En Thelmu Kristínu fannst þetta alveg frábært og það er það sem máli skiptir. Á eftir röltum við á bókasafnið og fengum lánaðar nokkrar bækur.

St. Kilda er svo ótrúlega fyndið hverfi. Í gamla daga var það svolítið út úr bænum og það var vinsælt að koma þangað í dagsferðir á ströndina. Fólk kom á hestvögnunum sínum og seinna með lestum og sporvögnum. Svo þróaðist þetta nú svo að þetta hverfi varð eitt helsta "slumbið" í Melbourne þar til fyrir 10 árum þegar borgaryfirvöld ákváðu að hreinsa þarna til og St. Kilda endurheimti forna frægð. Þarna er hægt að fara á ströndina, í tivoli, leikhús og út að borða á einum af endalausum veitingastöðum. Í dag er þetta eitt helsta "skemmtunarhverfi" Melbourne hvort sem er fyrir fjölskyldur eða partýdýr. Þrátt fyrir að þetta sé frekar "trendy" og dýrt hverfi þá er líka svolítill "slumb" fílingur í manni þegar maður gengur þarna um. Mikið af skrítnu fólki og ósjarmerandi húsum. Við mættum t.d. konu á götuhorni sem var svo lítið klædd að það læddist nú að manni ákveðinn grunur... en svo hugsaði ég nei.. ekki hér... ekki um hábjartan dag, konunni finnst bara flott að vera í pilsi sem nær ekki niður fyrir rass.. hún er bara að bíða eftir að kærastinn sæki sig. Tveimur tímum seinna þegar við löbbuðum þarna fram hjá aftur stóð hún þar enn... svo ég hafði líklega rétt fyrir mér.. viðskiptin bara verið róleg þann daginn. Allaveganna, ótrúlega mótsagnakennt hverfi sem veit ekki alveg hvernig það á að vera.

Kristófer varð 12 ára á þriðjudaginn... til hamingju með afmælið Kristó! Hrindum í hann strax um morguninn til að vera vissar um að vera fyrstar til að óska honum til hamingju með daginn (enn mánudagur á Íslandi ;o). Thelma Kristín hefur nú smá áhyggjur af bróður sínum, vill fá að vita hvort hann sé að verða unglingur... sem er auðvitað grafalvarlegt mál!

Á þriðjudagskvöldið var okkur boðið í mat til Susönnu hinnar finnsku. Maður hennar var líka í vinnuferð og við höfðum það bara gott, sötruðum rauðvín á meðan stelpurnar léku sér..... svona á þetta að vera! Áfram húsmæður!

Thelma Kristín fór svo í leikskólann í gær og mín þreif húsið hátt og lágt.. og ekki orð um það meir! Í dag fórum við svo í Kringluna að kaupa sumarföt á þá stuttu. Versluðum helling af fötum í Target og daman alveg hæstánægð (þó ég hafi neitað að kaupa bleika satín Barbiekjólinn!) Hún er nú orðin soddan tískufrík að hún er farin að velja föt fyrir mömmu sína á morgnana! "Sko mamma" segir hún og fer inn í fataskápinn minn á meðan ég að að staulast á lappir "mér finnst að þú eigir að vera í þessu og þessu í dag"!!! Halló, hver ræður á þessu heimili! Svo liggur hún ekkert á skoðunum sínum ef hún er ekki sátt við fatavalið mitt "Mamma, mér finnst þú ekkert voðalega fín í þessum buxum, farðu frekar í pilsið"!

Í fyrramálið þarf ég að vinna á dótasafninu sem er svo sem alveg ágætt. Þar sem Thelma verður í leikskólanum pantaði ég mér tíma í strípur og klippingu eftir hádegið svo maður verður alger skvísa um helgina... eins gott að Thelma Kristín kunni að meta það ;o)

Daman er annars að verða svo flink í enskunni að ég bara stari með opinn munninn þegar ég heyri hana tala. Ótrúlegt hvað þetta er þeim tamt á þessum aldri. Íslenskan er því miður að verða ansi enskuskotinn og það liggur við að það þurfi túlk á skvísuna sama hvaða mál hún talar! Eitt það skemmtilegasta sem Thelma Kristín gerir á leikskólanum er eltingaleikur. Ég man í Svíþjóð þegar hún talaði alltaf um að strákarnir hefðu verði að "jaga" þær vinkonurnar... í dag eru strákarnir alltaf að "tjeisa" þær. Svo er hún að "kípa" höndum hreinum og á rosalega "softan" bangsa. Svo sagði hún mér líka að á Íslandi hefði hún tínt ber sem voru ekki froskuð (veit ekki alveg hvaðan þetta kom!)

Ég lærði trix þegar Thelma Kristín var lítil sem hefur komið í veg fyrir mörg rifrildi. Í stað þess að spyrja hana t.d. hvað hún vilji borða þá spyr ég hana hvort hún vilji brauð eða jógúrt. Á þann hátt heldur hún að hún hafi eitthvað vald sem hún í raun hefur ekki. En viti menn, daman er búin að fatta þetta og reyndi um daginn að fella mig á eigin bragði. Hún spurði mig sko ekki hvort hún mætti horfa á video heldur sagði hún: "Mamma, hvort má ég horfa á mynd á íslensku, ensku eða sænsku"!

Talandi um videospólur. Ég held ég sé búin að koma upp um Siggu og Maríu í Söngvaborg. Fyrir ykkur sem eigið börn og hafði þar af leiðandi líklega hlustað á diskana þeirra þá eru þar nokkur ný lög sem maður hafði aldrei heyrt áður, sérstaklega á síðasta disknum. Hér í Ástralíu er til mjög vinsæl barnahljómsveit sem heitir "The Wiggles" og er um það bil að verða heimsfræg. Því meira sem Thelma Kristín hlustar á þá, því fleiri lög þekki ég af Söngvaborg. Ég þori nú ekki alveg að hengja mig upp á að þær stöllur hafi fengið lögin "lánuð" frá Wiggles eða hvort báðir séu að fá lánað frá þriðja aðila .... á eftir að gera nánari rannsókn á þessu :o)

Jamm og jæja, þá er maður búinn að tékka inn fyrir vikuna.. þó lítið hafi nú gerst. Best að fara að elda ofan í barnið - ætla að vera góð og gera uppáhaldið - spakk og hakkedí!

Skilst þið séuð farin að skafa af bílunum þarna uppi á Fróni - verði ykkur bara að góðu! Ég skal ekkert vera að bæta því við að hér spáir 20 gráðum og sól á morgun ;o)

Knús
Unnur

Ilmur í lofti

2005-09-22T16:31:00.000+10:00

Gaman að búa þar sem árstíðaskiptin gerast svona hratt. Einn daginn vaknar maður bara og öll tré eru orðin græn... ekki prósess sem tekur 6 vikur eins og sums staðar (hmhm). Skrítið samt hvað það er sterk lykt af vorinu hér. Í gær kom ég niður og skildi ekkert í þessari lykt sem var í húsinu.... fattaði svo að hún kom að utan. Sterk lykt eins og af liljum, eins og mér finnst þær falleg blóm hata ég lyktina af þeim (eitthvað til að hafa í huga næst þegar þið viljið kaupa blóm handa mér ;o) ) Fyrir svona konu eins og mig með stórt nef og lyktarskyn frá ... ja, ég veit ekki hvaðan, þá er þetta nú ekkert til að hrópa húrra fyrir. Finnst eiginlega bara bölvuð fýla af þessu vori! Var einmitt að horfa á einhvern túristaþátt um París þar sem þáttastjórnandinn fór inn í svona "parfumerie" þar sem framleidd var lykt, hvort sem hún var í formi ilmvatns eða klósetthreinsiefnis. Ég held að þar hafi ég í fyrsta sinn séð starf sem ég væri líklega "gifted" í ... held ég yrði bara alveg brilljant í þessu. Ætti kannski að fara að breyta um stefnu hvað varðar starfsvettvang hihi.

Höfum það annars fínt í vorilminum ;o) Dúllumst bara hér í góða veðrinu. Hittum finnsku vini okkar bæði á þriðjudag og svo aftur í dag. Í gær fór Thelma Kristín á leikskólann og ég sló þessu upp í kæruleysi og skellti mér í Kringluna og keypti mér sumarföt. Maður hefur aldrei áður þurft að eiga sumarföt til skiptana svo við þurfum líklega öll að endurnýja fataskápinn að einhverju leyti. Ég ætla að fara aftur fljótlega með þá stuttu með mér og versla á hana ... svo er líka spurning hvort Maron komist í verslunarferð í Kína, líklega ódýrast að versla flíkurnar á heimaslóðum!

Luma á einni skemmtisögu sem ég ætlaði að vera löngu búin að setja hér inn. Það var nefnilega þannig að stuttu eftir að við komum frá Íslandi þurfti ég að skreppa hér út að kvöldi til og sá þá "possum" klifra upp í tré, sem er svo sem ekki í frásögu færandi þar sem þeir eru hálfgerð plága hér. Ég dreif mig samt inn og sagði Thelmu Kristínu frá því að ég hefði séð "possum". Ég mundi ekki hvað þeir heita á Íslensku (pokarotta held ég samt eftir á að hyggja) og notaði því alltaf orðið "possum". Við ræddum þetta heilmikið, hvað hann hafi verið að gera upp í tré, hvað hann borði, hvort hann borði fugla, eða bara lauf o.s.frv. Seinna um kvöldið sagði svo Thelma við pabba sinn, "Pabbi, veistu hvern mamma sá klifra upp í tré?" "Nei, sagði pabbinn" og sú stutta var fljót að svara "Tarzan"!!! Smá misskilningur hjá okkur mæðgum sem ég var fljót að leiðrétta, hélt ég. Svo um daginn var ég aftur á ferð í myrkrinu og sá pokarottu í tré hér fyrir utan hjá okkur og ákvað nú að sækja bara Thelmu Kristínu og leyfa henni að sjá kvikindið. Hún var voða spennt að fá að fara út og sagði eitthvað á þá leið að kannski væri hann alveg eins og á púslinu hans bróa. Kristófer á nefnilega Tarzan púsl hér hjá okkur en ég hélt að hún væri að tala um eitthvað af dýrunum sem eru líka á myndinni. Við fórum út og ég benti og benti upp í tré en Thelma Kristín harðneitaði fyrir það að sjá nokkuð. Svo loksins þegar hún skildi á hvað ég var að benda sagði hún, "já, en hann er ekkert eins og maður!" Þá var daman enn að leita að Tarzan í trénu, hafði greinilega ekki náð þessu síðast! Vona að hún sé búin að læra þetta núna og haldi ekki að konungur apanna sveifli sér í trjánum hér í Melbourne.

Jæja, vildi bara láta heyra í mér örstutt, hef einhvern veginn nægan tíma til að blogga þessa dagana ;o) Ég setti meira að segja upp teljara á síðunni svo ég sjái hvort einhver sé að lesa þetta röfl í mér. Var bara frekar hissa að sjá hve margir kíkja í heimsókn! Vandamálið er nú bara það að ég á það til að vera svo helv.. langorð að líklega meikar enginn að lesa allt til enda, hihi! Setti líka inn gestabók svo nú geta allir kvittað fyrir komuna!!

Knús
Unnur

Teljarinn minn

2005-09-20T19:25:00.000+10:00

Hafa skoðað síðuna síðan 20. september 2005

Counter

Markaður o.fl.

2005-09-18T17:56:00.000+10:00

Hæ hó

Við mæðgur skelltum okkur sko heldur betur á markaðinn á fimmtudaginn. Þetta eru í raun leifar af gömlu "fair", þið vitið, þegar bændur komu til borgarinnar með dýr og hvers kyns afurðir til sölu eða til að sýna hinum bóndunum, keppast og metast. Það má segja að þetta hafi verið allt í senn dýragarður, landbúnaðarsýning, matarkynning, markaður, tivoli og leikhús. Við tókum lestina um morguninn og eyddum þarna mörgum klukkustundum í góðu yfirlæti. Kíktum á hin ýmsu dýr, bæði rollur, lamadýr og beljur. Svo var sérstakt hús með ungviði sem mátti klappa, meira að segja sauðburður og eggjaútungun í beinni svo ekki sé minnst á gæludýrabásinn þar sem við fengum að klappa eðlu o.fl.

Svo fórum við á barnaleiksýningu, Madagascar live, þar sem hetjurnar úr Disneymyndinni stigu á stokk og sungu nokkra slagara. Ég hef nú ekki séð myndina en verð að segja fyrir mitt leyti að þessar Disney myndir miða meira og meira að því að skemmta foreldrunum (það eru jú þeir sem koma með börnin í bíó). Lögin sem þessar fígúrur voru að syngja voru frá sokkabandsárum foreldra minna og héldu athygli barnanna svona mátulega. Ég hefði miklu frekar vilja sjá þá taka nokkur barnalög og fá krakkana með sér í stað þess að syngja "Born to be wild" og "New York New York" og tala um að mörgæsirnar séu haldnar ofsóknarbrjálæði!

Við sáum líka í fyrsta sinn fyrirbæri sem kallast "Show bags" og eru plastpokar frá hinum ýmsu framleiðendum og heildsölum með samansafni af alls kyns dóti eða sælgæti í ákveðnu þema. Það var t.d. hægt að fá allar Disney karaktera sem maður gat hugsað sér auk annarra teiknimynda, flest sælgætismerki o.s.frv. Thelmu Kristínu hafði verið lofað að kaupa einn poka og ég reyndi af öllum mætti að sannfæra hana um að kaupa eitthvað annað en Disney Princess en án árangurs. Daman var hins vegar alsæl með sinn prinsessu show bag sem innihélt m.a. prinssessusápukúlur, prinsessumyndaramma, prinsessutösku og prinsessuskartgripaskrín (getið þið ímyndað ykkur hamingjuna á einum bæ??!)

Mest spennandi af öllu var svo auðvitað tívolíið. Við mæðgur skelltum okkur í parísarhjólið og svo fékk Thelma Kristín að velja sér nokkur tæki sem hún fór sjálf í. Við vorum orðnar ansi lúnar, en ánægðar samt, í lok dags þegar við tókum lestina heim aftur.

Thelma Kristín fór svo í leikskólann á föstudaginn. Verð að segja ykkur eitt megafyndið. Þegar ég fór með dömuna á föstudagsmorgun kom maður á móti mér út af leikskólanum sem ég kannaðist eitthvað við... og fljótt rann upp fyrir mér ljós. Þetta var hann "Max" úr Nágrönnum!! Haldiði ekki bara að barnið mitt sé með barninu hans á leikskóla. Mætti honum einmitt aftur þegar ég sótti Thelmu Kristínu og það er ekki um að villast, þetta er hann "Max". Ef einhver hefði sagt mér það fyrir 15 árum, þegar ég var einlægur aðdáandi "Nágranna", að einn daginn ætti ég eftir að búa í Melbourne og barnið mitt ætti eftir að vera með barni eins leikarans á leikskóla... þá held ég bara að ég hefði dottið niður dauð úr spennu og undrun...svo það er víst eins gott að maður veit ekki ævina fyrr en öll er!

Í gær, laugardag, var veðrið með því móti að maður var best geymdur innandyra. Við tókum því afskaplega rólega fyrir utan einn hjólatúr. Hann var hins vegar ansi stuttur því það var svo hvasst að Thelma Kristín átti í mesta basli við að halda jafnvæginu. Hún er annars að verða ansi flink daman, vorum að æfa okkur í að bremsa í gær og það gekk nokkuð vel.

Í dag fórum við svo í langan göngutúr í yndislegu veðri. Löbbuðum í gegnum grasagarðinn upp til St. Kilda. Þar er alltaf líf og fjör á sunnudögum, sérstaklega þegar veðrið er gott. Löbbuðum um listamarkaðinn sem þarna er á hverjum sunnudegi. Hann er mjög sérstakur að því leyti að aðeins listamennirnir sjálfir mega hafa básinn svo maður getur verið viss um að fá frábæra þjónustu og upplýsingar um vöruna frá þeim sem býr hana til. Fengum okkur bita niðri á höfn og löbbuðum svo strandlengjuna heim aftur með viðkomu á öllum róluvöllum sem við fundum. Þetta er alveg ofsalega skemmtilegur hringur en gangan sjálf er um 2 tímar, fyrir utan öll stopp, svo maður er aðeins farinn að finna fyrir lærunum þegar maður kemur heim (sem er auðvitað hið besta mál).

Erum sem sagt í afslöppun núna og stefnum að kvöldmat fljótlega. Á morgun er enginn dans því skólarnir eru að fara í frí og þá detta danstímarnir líka niður. Kínverskan er hins vegar enn á dagskrá og Ela ætlar að koma aftur og passa Thelmu Kristínu.

Eins og þið hafið kannski tekið eftir þá hefur myndasíðan okkar verið tekin niður. Það var einhver andsk... hakkari sem fór inn á serverinn og því varð Maron að loka öllu heila klabbinu. Ég get lítið gert í málinu sem stendur, enda kerfisfræðingurinn í Japan, en þessu verður kippt í lag þegar Maron kemur heim ... er það ekki ástin mín?? ;o)

Ég gerði meira að segja heiðarlega tilraun til að hlaða niður myndum úr símanum mínum en gekk ekki að tengja hann við tölvuna... það verður líka að bíða betri tíma. Lét því, að gamni, fylgja með gamlar myndir af skottunni minni, svo þið gleymið ekki alveg hvernig hún lítur út.

Bestu kveðjur úr sólinni
Unnur Gyða

Einar á ný

2005-09-14T22:37:00.000+10:00

Úff, það er orðið langt síðan ég hef látið heyra í mér.. og margt skemmtilegt.. og annað minna skemmtilegt.. búið að gerast.

Eftir ferðina okkar til Port Lincoln tók hversdagurinn við með vinnu og leikskóla. Helgina eftir buðum við til okkar vinnufélögum Marons í tilefni af því að einn kollegi hans frá Japan var í Melbourne. Hann kom sagt til okkar ásamt áströlskum vini sínum og japanskri unnustu hans og svo kom Nirgia, nýja stelpan af Melbourne skrifstofunni svo við vorum 6 fyrir utan Thelmu Kristínu. Skemmtum okkur konunglega yfir grilluðum nautalundum og góðu rauðvíni.

Daginn eftir var Thelma Kristín, sem hafði verið kvefuð í nokkra daga, komin með bullandi hita og var lasinn fram eftir vikunni og svo tók mamman við í kjölfarið. Thelma Kristín er enn með slæman hósta, svo slæman að ég fór með hana til læknis á þriðjudaginn til að tryggja að hún væri ekki með bronkítis, kíghósta eða eitthvað þaðan af verra. Svo var sem betur fer ekki en læknirinn vildi meina að hóstinn gæti verið í 4 vikur að fara. Hann taldi dömuna svo spræka að hann bólusetti hana í leiðinni. Ég vildi líka fá áfyllingu á lifrarbólgu A og B sprauturnar sem við fengum á Íslandi í vetur. Læknirinn var splunkunýr og mjög óöruggur fannst mér og var heila eilífð frammi að leita að bóluefnunum og þurfti að fara margar ferðir. Þegar hann var að fara að sprauta Thelmu kom hjúkrunarfræðingur inn og tilkynnti að börn í Ástralíu fengju ekki bólusetningu við lifrarbólgu A. "Nei, þau fá það ekki heldur á Íslandi" sagði ég "en af því við vorum að ferðast fékk hún sprautu á Íslandi og vil viljum fá ábót (sem tryggir bólusetningu fyrir lífstíð)". Hjúkrunarfræðingurinn var sármóðgðuð yfir því að íslensk yfirvöld skyldu telja nauðsynlegt að bólusetja barnið við lifrarbólgu A vegna ferðar til Ástralíu og endurtók skýrt að Ástralía væri mjög örugg hvað þetta varðar og Thelma þyrfti sko ekki þessa sprautu. Svo skellti læknirinn í hana sinni hvorri sprautunni í lærið og einni í handlegginn. Thelma Kristín hefur alltaf staðið sig eins og hetja í bólusetningum en að fá nálina í lærin var "too much" fyrir mína dömu og hún öskraði af öllum lífs og sálar kröftum. Ég hef aldrei heyrt hana öskra svona áður, ég varð að halda henni niðri með öllu mínu afli á meðan læknirinn sprautaði síðustu sprautunni. Ég vil auðvitað meina að þetta þýði að barnið sé svona vel upp alið.. ég meina.. ég hef aldrei heyrt hana öskra svona, eins hátt og hún getur - það hlýtur að þýða að hún hafi aldrei tekið almennilegt frekjukast! (kannski er ég bara of eftirlátssöm :o( ) Áður en að læknirinn gaf henni þriðju sprautuna (hún var líka búin að fá eitthvað ógeð sem hún þurfti að kyngja) mundi ég eftir Tahiti ferðinni. Ákvað að nota það ferðalag sem ástæði til að fá lifrarbólgu A sprautuna (þá fengi hún sem sagt A og B í sömu sprautu í stað bara B) en læknirinn vildi meina að það væri óþarfi, lifrarbólga A væri hvort eð er ekki banvæn. Svo skellti hann síðustu sprautunni í hana en þegar við fórum að undirbúa mína sprautu þá fór hann allt í einu að tala um að sprauta Thelmu Kristínu við lifrarbólgu A. Þá var ég nú búin að fá nóg fyrir hönd barnsins og sagði hingað og ekki lengra. Litli kroppurinn væri búinn að fá alveg nóg í bili takk fyrir, við kæmum seinna fyrir A sprautuna.

Veit ekki hvað þetta er með þessa lækna hérna. Síðast þegar við fórum til læknis leið okkur eins og við værum stödd í Jerúsalem, það voru eintómir Gyðingar á stofunni og núna hittum við á einhvern nýliða (kínverskan nýliða svo ég haldi nú fordómunum áfram) sem varla talar ensku og virðist ekkert vita í hvorn fótinn hann á að stíga. Ég er búin að biðja 2 vinkonur mínar að mæla mæð læknum fyrir mig svo ég mun prófa þriðju stofuna næst þegar við þurfum á lækni að halda.

En hið góða er að við mæðgur erum orðnar sprækar þrátt fyrir flensur og bólusetningar. Thelma Kristín fór á leikskólann strax á miðvikudaginn. Það eru hvort eð er öll börnin hóstandi hvert ofan í annað. Þetta hefur verið hræðilegur flensufaraldur hér.. eins og ég segi.. á sama tíma og Íslendingar liggja í sólbaði, liggur Ástralinn í flensu.

Á fimmtudaginn kom svo að því að Maron fór aftur í ferðalag, hann verður í burtu í tæpan mánuð í þetta sinn. Ég verð nú samt að segja að ég finn mikinn mun á því að vera ein með Thelmu Kristínu núna miðað við í maí. Maður er einhvern veginn dottinn meira inn í lífið hér, á fleiri vini, hefur meira að gera o.s.frv. Þetta er bara ekkert mál - með fullri virðingu fyrir ástkærum eiginmanni sem ég sakna auðvitað "heaps"!

Strax á föstudeginum var partý á leikskólanum hjá Thelmu við lok skóladags. Leikskólastjórinn er búinn að stjórna þarna í 20 ár og því var foreldrum og börnum boðið til veislu. Veðrið var yndislegt og við sátum úti í garði í 23 stiga hita og sötruðum freyðivín og bjór (ekki börnin þó!). Thelma Kristín á orðið 2 mjög góðar vinkonur á leikskólanum, Vanessu og svo hana Sophiu. Við mamma hennar Vanessu erum orðnar ágætar vinkonur og svo kemur mér líka mjög vel saman við foreldra hennar Sophiu. Við notuðum einmitt þetta tækifæri til að skiptast á símanúmerum og ætlum að hittast og borða saman fljótlega.

Við höfum líka umgengist finnsku vini okkar þó nokkuð undanfarið. Við mömmurnar höfum hist nokkrum sinnum á róló og við Thelma Kristín höfum einu sinni farið i heimsókn til þeirra. Á sunnudaginn fórum við svo með þeim í sund hér í nágrenninu (já mín keyrði!) og í gærkvöldi komu þau svo í mat til okkar, öll familían. Þau eru rosalega fín. Það er líka alltaf gott að komast í samband við aðra útlendinga því þeir eru í svo svipaðri stöðu og maður sjálfur; engin fjölskylda, nýtt umhverfi o.s.frv. Susanna er líka heimavinnandi eins og ég og ég sé fyrir mér að við förum að skella okkur saman í ræktina og tennis og allt það sem maður á að vera að gera þegar maður er heimavinnandi húsmóðir.

Á mánudaginn fór ég í kínverskuna og fékk konu af leikskólanum til að passa þá stuttu. Thelma Kristín var voða spennt yfir þessu, enda hefur hún ekki verið í pössun síðan við fluttum.. held hún sé alveg komin með nóg af mömmu sinni. Þetta gekk allt mjög vel eins og við var að búast, enda þekkti Thelma konuna og ég heppin að fá svona reynslubolta til að passa í stað þess að þurfa að redda einhverjum táningi sem maður þekkir ekki neitt.

Thelma Kristín fór í leikskólann í morgun og ég skellti mér í vinnuna. Þrátt fyrir að ég sé orðin ansi lunkin í að keyra hef ég enn ekki safnað kjarki til að fara á bílnum í vinnuna. Til að komast þangað þarf að keyra í gegnum miðbæinn með tilheyrandi traffík, þrengslum, sporvögnum o.s.frv. Ég ákvað því að prófa að taka sporvagn í vinnuna og athuga hvort ég kæmist ekki á leiðarenda. Það gekk ágætlega, ekki hratt, en ágætlega. Fór smá vitleysu á leiðinni niðureftir en það tilheyrir svona í fyrsta túrnum. Lenti nú í svolitlu fyndnu á heimleiðinni. Í sporvögnunum eru vagnstjórarnir með míkrafón og láta vita um nöfnin á helstu stoppustöðvum en vagnstórinn í þessum vagni notaði hins vegar míkrafóninn til að halda uppi fjöri í sporvagninum. Hann var bara að segja brandara: "Ladies and gentlemen, take your seats or hold on tight, for we are rollin' and rocking!" og svo fór hann bara að syngja! Farþegarnir litu hver á annan og flissuðu vandræðalega. Svo hélt kallinn bara áfram að segja alls kyns vitleysu eins og: "This is the best time to come home, just before the big rain!" og "Just a reminder guys, if you want to get off, don't be shy to give me a buzz" og svo hringdi einhver bjöllunni og þá fór vagnstórinn að syngja "That's the way - ah ah - I like it!! Svo fór sjúkrabíll fram úr okkur með blikkandi ljós (hér nota sjúkra- og löggubílar sporvagnaakreinina til að komast hraðar áfram því þar sleppa þeir við traffík) og þá sagði vagnstjórinn "Guys, we're gonna follow the ambulance!!" Farþegarnir vissu ekki alveg hvernig þeir áttu að taka þessu, flestir bældu niður hláturinn en aðrið lágu í kasti yfir þessu öllu saman - Maður var alla vegann skælbrosandi þegar maður steig af vagninum þrátt fyrir að ferðin heim hafi tekið einn og hálfan tíma!

Svo eru það Osama bin Landen og félagar í Al Qaida sem hóta árásum á Los Angeles og Melbourne. Fólki brá nú óneitanlega í brún við fréttirnar en yfirvöld láta ekki á neinu bera og segja viðbúnaðarstig í borginni vera "medium" alveg eins og áður var. Fólk er hvatt til að láta þetta ekki hafa áhrif á daglegt líf enda tilgangurinn að hræða fólk... og ef við látum þá hræða okkur, er tilgangi þeirra náð.. svo ég hafi nú beint eftir Howard!

Verð líka að láta fylgja með sorglega fyndna sögu af síðasta Ástralanum sem fannst eftir að Katrín reið yfir. Eins manns var enn saknað eftir nærri viku og foreldrarnir farnir til Bandaríkjanna að leita. Kreditkort mannsins hafði verið notað eftir fellibylinn í nálægum bæ við New Orleans en löggan komst að því að kortinu hafði verið stolið og það var alls ekki Ástralinn sem var að nota það. Þetta leit því mjög illa út á tímabili og allir orðnir mjög stressaðir. Þegar foreldrarnir lentu í Bandaríkjunum fengu þau þó þær góðu fréttir að kauði væri fundinn.... í fangelsi! Minn hafði farið út að skemmta sér kvöldið fyrir Katrínu, lent í slagsmálum og verið kastað í steininn þar sem hann sat af sér fellibylinn umkringdur harðvígum glæpamönnum.

Yfir í allt aðra sálma...

Á morgun er að hefjast 10 daga hátíð í bænum "Royal Melbourne Show". Leifar af gömlu mörkuðunum sýnist mér, enda er þetta í 150 sinn sem þetta er haldið. Mikið á boðstólnum og sú stutta er búin að slefa yfir auglýsingunum í marga daga og mamman búin að lofa að fara með hana. Ég er að hugsa um að skella mér með hana á morgun því í næstu viku hefst skólaleyfið og ég er viss um að þá verður miklu meira fólk á staðnum. Veðrið hefur nú verið jafnleiðinlegt í þessari viku og það var gott í þeirri síðustu. Menn segja að vorið hafi bara verið að stríða okkur í síðustu viku með því að sýna sig eitt augnalok og hlaupast svo á brott... en við höldum nú enn í vonina að það láta sjá sig fljótlega. Við Íslendingar látum annars ekki 15 stiga hita og skúrir stoppa okkur - svo allt stefnir í að við skellum okkur á morgun.

Annars eru allir að fara á skíði í kringum okkur, maður verður hálföfundsjúkur. Við fórum og hittum Vanessu og mömmu hennar í gær og þá kom í ljós að þær eru að fara í næstu viku hér upp í Alpana á skíði. Við notuðum auðvitað tækifærið og lánuðum þeim vetrarfötin hennar Thelmu, nóg er til af þeim inni í skáp að skreppa saman. Meira að segja mamman labbaði út með skíðagallann minn, gott að einhver getur notað hann! Svo eru finnsku vinir okkar líka að fara á skíði um helgina. Við verðum að drífa okkur næsta vetur, ætli það sé ekki bara best að skella sér yfir til Nýja Sjálands og skíða?

En þrátt fyrir alla drauma um ferðalög liggur ljós fyrir að mitt næsta ferðalag liggur einmitt inn í draumaheim. Best að skella sér í háttinn, klukkan er orðin margt.. og stór dagur framundan ef við mæðgur förum á markaðshátíðina miklu á morgun.

Sendum kveðjur í heiðardalinn
Knús
Unnur Gyða

Port Lincoln

2005-08-30T14:36:00.000+10:00

Haldiði að vorið sé ekki bara komið til Ástralíu?? Síðasta vika vetrarins að renna sitt skeið og hitinn kominn yfir 20 gráður eins og vera ber svona í upphafi vors!! Okkur leiðist ekkert að rölta um hverfið í rólegheitum í svona veðri, Thelma Kristín er orðin voðalega flink að hjóla og þarf núna bara að æfa sig að taka af stað og bremsa og þá verður hún fær í flestan sjó.

Við fórum í ferðalag um helgina. Maron þurfti að vinna í Port Lincoln hér í Suður Ástalíu og þar sem hann þurfti að fara yfir helgi ákváðum við mæðgur, með engum fyrirvara, að skella okkur bara með. Port Lincoln er helsta sjávarútvegsmiðstöð Ástrala, fínn fiskibær getur maður sagt enda hafa margir gert það gott í sjávarútvegnum hér og ber bærinn þess glöggt merki - mikið af stórum, fallegum húsum, svo ekki sé minnst á snekkjur og skútur sem liggja í höfninni, jafnvel inni í garði ef maður fær sér hús niðri við höfn.

Við flugum eldsnemma á föstudagsmorgni til Adelaide þaðan sem við fórum með lítilli rellu yfir til Port Lincoln. Maron fór strax að vinna og við mæðgur tókum því rólega, enda höfðum við vaknað klukkan 4 um nóttina til að ná flugi. Á laugardeginum vorum við svo heppnar að fá að fara með bátunum út á túnfisksveiðar, eða túnfisksuppskeru réttara sagt því fiskurinn er í eldi og aðeins spurning um að sækja hann þegar tími er til kominn (sem er sem sagt á þessum árstíma). Við lögðum af stað klukkan 6 um morguninn og sigldum á móti sólinni þar sem hún reis upp úr hafinu - Thelma Kristín hafði á tímabili smá áhyggjur af því að við myndum bara sigla hana niður! Eftir klukkutíma siglingu vorum við komin út að kvíunum og þar fengum við að fylgjast með því þegar fiskurinn er sóttur um borð. Mjög áhugavert verð ég að segja og spennandi að hafa fengið tækifæri til að sjá þetta. Ég gef mér að Thelma Kristín sé eina íslenska barnið sem hefur orðið vitni að slíkri athöfn. Við foreldrarnir vorum nú doldið nervus um hvort við ættum að leyfa henni að fylgjast með slátruninni en ákváðum að hún væri nógu stór til að skilja gang lífsins þrátt fyrir að bera sterkar tilfinningar til Nemó og félaga! Hún var lika alveg róleg yfir þessu öllu saman, hafði smá áhyggjur af því að dýragarðurinn þyrfti að fá lifandi eintak en eftir að hafa fengið loforð mitt fyrir því að það yrðu skildir eftir lifandi fiskar tók hún þessu öllu méð stóískri ró. Á bakaleiðinni sátum við uppi á þilfari með kaffibolla og horfðum á yndislegt útsýnið sem við blasti. Alveg frábær ferð í alla staði og án efa það sem stóð uppúr í ferðinni.

Eftir sjóferðina ákváðum við að skella okkur í sundlaugina sem var heppilega staðsett við hliðina á hótelíbúðinni okkar. Sundlaugin var nýleg og snyrtileg í alla staði. Við vitum auðvitað að búningsklefar utan íslensku lögsögunnar eru ekki hundi bjóðandi en við erum nú að verða ýmsu vön í þeim efnum. Það sem var hins vegar svolítið undarlegt við þessa sundlaug var aragrúi af reglum sem ég hef aldrei áður kynnst og við vissum á tímabili ekki hvort við ættum að hlæja eða gráta yfir þessu öllu. Eftir að við komum ofan í gengum við, að gömlum vana, að kassa við sundlaugarbakkann og náðum í kork og "spagetti" fyrir Thelmu að leika sér með, hún var varla komin ofan í laugina þegar starfsmaður tók af henni dótið, það mátti ekki leika með það. Í lauginni var fleira starfsfólk en sundgestir, ég hef aldrei séð annað eins. Þegar við ætluðum í heita pottinn mættu okkur fjögur skilti með leiðbeiningum um hvernig maður mætti, eða mætti ekki haga sér og ein reglan var sú að maður varð að vera 15 ára til að fara í heita pottinn! Eftir að hafa beðið eftir að rennibrautin opnaði (hún var sko lokuð til kl. 1 .... og heiti potturinn lokaði klukkan 4 vegna þrifa) var sú stutta orðin mjög spennt þegar opnað var upp og var fljót að plata pabba sinn 2 ferðir. Þau komu svo yfir til mín og við ætluðum að fara eina ferð enn áður en við færum upp úr en vorum stoppuð af starfsmanni af því við vorum ekki með réttan lit af armböndum til að mega nota rennibrautina!!! Þegar við borguðum okkur ofan í hafði starfsmaðurinn spurt okkur hvort við vildum "swim only" og við svöruðum já, datt ekki í hug annað en hún væri að spyrja hvort við ætluðum að nota líkamsræktina líka, fundarsal, barngæslu eða eitthvað af öllu því sem þarna var í boði en nei, þá þarf sko að taka fram þegar maður borgar sig inn ef maður ætlar í rennibrautina! Starfsmaðurinn var öll hin elskulegasta, það var ekki málið, bauð okkur að fara fram og borga 2 dollara á mann aukalega fyrir að nota rennibrautina en á þessum tímapunkti vorum við orðin svo stúmm yfir þessari sundlaug að við ákváðum bara að koma okkur upp úr. Ég meina, ég er nú enginn hagfræðingur en það þarf enginn að segja mér að í svona litlum bæ geti þessi 2 dollarar sem gestir borga fyrir að fara nokkrar salibunur staðið undir kostnaði við starfsmanninn sem stendur þarna og athugar hvaða litur er á armböndunum hjá þessum 10 börnum sem eru í lauginni (og NB þetta var á laugardegi).

Úff, þá er ég búin að hella úr "hissa"skálum mínum yfir þessari sundlaug. Við tókum því svo bara rólega á laugardagseftirmiðdeginum því að um kvöldið var okkur boðið út að borða með vinnu/viðskiptafélögum Marons. Mín smakkaði ostrur í fyrsta sinn - þær voru bara ágætar ef maður lætur áferðina á þeim ekki trufla sig. Fékk mér líka túnfisks-shasimi -ummm það var rosa gott og svo lax í aðalrétt. Thelma Kristín kom með okkur í dinnerinn og lét eins og engill, að sjálfsögðu.

Maron fór svo aftur að vinna hluta úr sunnudeginum. Þegar hann kom aftur fengum við okkur göngutúr út á tanga þarna rétt hjá og nutum útsýnisins. Löbbuðum eftir ströndinni og tíndum fullt af skeljum og kuðungum. Ég er sko ekki haldin snefil af söfnunaráráttu og hef heldur litla þolinmæði þegar dóttirin er að koma inn með alls kyns blóm og steina en ég tapaði mér alveg þarna á ströndinni í tínslunni. Þetta voru svo fallegir kuðungar að ég hef sjaldan séð annað eins, við komum heim með fullan poka og ég verð að segja að þetta fer betur í vasa en lituðu glerkúlurnar sem maður er að kaupa í IKEA!

Komum svo heim aftur í gærkvöldi, mánudagskvöld. Því miður missti Thelma Kristín af dansinum fyrir vikið og ég af kínverskunni (og þar með vikulegum æfingarakstri) en við bætum það upp í næstu viku. Það er svona að vera á þessum ferðalögum maður missir af sumu en græðir ýmislegt annað í staðinn. Brosti nú út í annað þegar við Thelma vorum á leikvellinum í Port Lincoln á föstudaginn og daman settist upp í bát sem þarna var og bað mig að setjast aftur í. Svo spurðu hún: "Mamma, hvort viltu fara til Adelaide, Kína, Tasmaníu eða Tahiti!" Líklega ekki mörg íslensk börn sem velja þessa áfangastaði!

Hún er líka svolítið að pæla í þessum tungumálum, t.d. var pabbi hennar að reyna að kalla á hákarla í veiðiferðinni og Thelma horfði bara á hann eins og hann væri skrítinn - "pabbi, þeir skilja ekkert íslensku!" og svo kallaði hún "Sharks, where are you!" Hún spurði mig líka um daginn hvort að Guð skildi okkur þegar við biðjum Faðirvorið á íslensku en erum í Ástralíu!

Jæja, nú fer að síga á seinni hlutann af þessu röfli mínu. Best að sinna barninu aðeins. Hún er stundum svo dugleg að leika sér sjálf inni í herbergi hjá sér að ég veit ekki af henni svo tímunum skiptir. Ég er líka að reyna að fá Maron til að hjálpa mér að komast í gegnum myndaflóðið okkar sem núna er geymt á 3 ólíkum tölvum. Vona að það komist skipulag á þetta fljótlega svo ég geti sett inn fleiri myndir.

Bestu kveðjur héðan úr roki, rigningu... og 20 stiga hita!
Knús
Unnur

Ágúst... og það vorar

2005-08-18T17:06:00.000+10:00

Enn ein vika nær á enda runnin.. úff hvað tíminn líður. Það er líka bara að koma í mann smá vorfílingur, enda 20 stiga hiti úti! Það er nú reyndar í fyrsta sinn í "vor" sem hitinn er svona hár og í síðustu viku var kaldasti ágústdagur i Victoriu í 35 ár, það snjóaði meira að segja hér í kringum borgina og Ástralinn vissi bara ekki hvað hann átti af sér að gera. Fullt af skólum var lokað á þeim forsendum að óvíst væri hvort skólabílarnir kæmu börnunum heima aftur að skóladegi loknum. Bílar eru auðvitað ekki snjófærir hér, bara á lélegum heilsársdekkjum. Það yrði nú ástand á Klakanum er skólar lokuðu í hvert sinn sem snjóaði!

Höfum annars verið róleg hérna megin. Fórum á kvöldvöku hjá Íslendingafélaginu á föstudaginn. Það var bara gaman. Maron grínast nú með það að við lækkum meðalaldur félagsmanna úr 67 árum í 65!! Þetta er nú ekki svo slæmt en við erum samt heilli kynslóð yngri en aðrir félagsmenn. Ég held samt að þeim finnist gaman að fá nýtt blóð inn, sérstaklega íslenskt blóð! Það var þarna ein kona sem mætir víst alltaf á samkomur, hún hafði farið í skemmtisiglingu fyrir nokkrum árum og komið við á Íslandi, einn dag í Reykjavík og einn á Akureyri... og nú er hún sem sagt meðlimur í Íslendingafélaginu í Melbourne!!! Með sömu rökum ætti ég nú að fara að koma mér í Spánverjafélagið hér, ég yrði örugglega gerð að heiðursfélaga enda hef ég líklega eytt um 10 vikum á Spáni þegar sumarfrí á Costa del Sol, Benidorm og Mallorca eru reiknuð saman!!!! Gott annars þegar fólk hefur svona mikið sjálfstraust að því finnist það eiga heima í svona félagsskap þrátt fyrir afar hæpin tengsl við málstaðinn.

Talandi um sjálfstraust. Haldið ekki bara að mín hafi farið á bílnum í kínverskutímann á mánudagskvöldið. Leiðin upp í háskóla er um 15 km en alveg beinn (en ekki breiður) vegur svo þetta er hin fínasta æfing. Maron keyrði mig í fyrsta tímann og sótti mig svo en ég keyrði bílinn heim. En núna á mánudaginn fór mín bara sjálf!! Voða montin með mig... ég var alveg að verða búin að finna nægar afsakanir til að keyra bara ekki neitt á meðan við búum hér (vinsti umferð, stærri borg og meiri umferð, mjórri akreinar, sporvagnar, lestar, nýr bíll, fyrsti jeppinn...o.s.frv.) en kannski verður þetta til að auka sjálfstraustið svo ég geti farið að nota fína kaggann.

Á lagardaginn fórum við með þá stuttu út að hjóla. Maron var búinn að taka hjálpardekkin af og við skiptumst á að hlaupa með Thelmu um allar jarðir. Hún var farin að finna jafnvægið þegar við hættum og stutt í að daman fari bara að hjóla. Við mæðgur höfum reyndar ekki verið nógu duglegar í vikunni. Fórum aðeins á þriðjudaginn og gekk vel. Hittum þá reyndar Finna á leikvellinum og lítið varð úr æfingum vegna kjaftagangs og leikja. Ég var voða lukkuleg að hitta þarna þessa finnsku konu. Hún var með tvö börn, stelpu á aldri við Thelmu Kristínu og 1 árs strák. Þau hafa verið hér nákæmlega jafn lengi og við og búa rétt hjá okkur. Maðurinn hennar er að vinna hér og þau ætla að vera í 2 ár. Konan er heima með krakkana og stelpan fer á leikskóla 3 daga í viku (leikskólann sem við ætluðum að senda Thelmu Kristínu á en hættum við) og er auðvitað í sama pakkanum og Thelma... að skilja takmarkað en er að læra. Verst að þetta eru ekki sænskumælandi Finnar, það hefði verið frábært fyrir Thelmu Kristínu. Stelpurnar eru að fara saman í skólann í febrúar.. og við ætlum einmitt að hittast aftur á morgun því það er undirbúningsprógram í skólanum. Ég hef á tilfinningunni að við eigum öll eftir að verða vinir!!

Á sunnudaginn fórum við í verslunaleiðangur út í Kringlu. Maron var að kaupa sér jakkaföt fyrir Japansferðina. Þetta er svo stór Kringla að maður týnist bara þarna inni og dagurinn er búinn áður en maður veit af. Maron fer annars í september til Japans og Kína og verður í rúmar 3 vikur!! Við Thelma Kristín ætluðum með til Japans en hættum við þegar við fórum að skoða málið betur. Þetta er nefnilega 12-18 tíma ferðalag hvora leið... og kostnaður í samræmi við það. Ég ákvað að nenna ekki í svona langt ferðalag, nýkomin frá Íslandi og á leið til Tahiti. Best að nota bara peninginn frekar í nýtt hjónarúm ;o) Aumingja barnið sagði líka við mig um daginn upp úr þurru: "Mamma, gætum við ekki bara flutt til Íslands og aldrei farið aftur í ferðalag, ég er búin að koma til Spánar og svona"!!! Hún var nú reyndar alveg búin að gleyma þessu í morgun þegar hún var að skoða auglýsingu frá Disneyworld í blaðinu!

Annars velta upp úr henni gullkornin þessa dagana, miklar pælingar í gangi í litla kollinum. "Mamma, hvað er sannleikur?, mamma hvað er forseti?.. og mamma hvað er stríð? Eftir að ég hafði útskýrt fyrir barninu eftir fremsta megni hvað stríð var, varð hún hugsi stutta stund en sagði svo: "en ef það er stríð, af hverju kemur þá ekki bara Jón Sigurðsson??" "Jón Sigurðsson", sagði ég undrandi yfir sögukunnáttu barnsins. "Já, þarna styttan" svaraði sú stutta (segið svo maður kenni ekki barninu Íslandssöguna, Sómi Íslands, sverð þess og skjöldur til bjargar!!)

Svo sátum við úti á svölum á þriðjudaginn í yndislegu veðri. Nágranninn var greinilega kominn út á sínar svalir (aðskilið með skjólvegg) og Thelma Kristín færði sig nær veggnum og gerði sig líklega til að kíkja út fyrir og yfir á svalir nágrannans. Ég bað hana að gera það ekki og útskýrði að það væri dónaskapur að njósna um nágrannana en sú stutta var fljót að svara "mamma, þú er nú mannfræðingur, það er vinnan þín að skoða fólk"!!!

Jæja, best að fara að elda kvöldmat. Vinna á morgun, fram að hádegi en svo þarf ég að koma mér heim til að fara með Thelmu Kristínu í skólann. Hún er voða spennt að fara enda misstum við af einum tíma meðan við vorum á Íslandi svo hún hefur ekki farið síðan 17. júní.

Bið að heilsa heim... góða menningarnótt!!
Knús
Unnur

Komin heim aftur!

2005-08-08T17:30:00.000+10:00

Hæ hó

Þá erum við loksins að komast á rétt ról eftir ferðina heim frá Íslandi. Verð að viðurkenna að við höfum aldrei orðið jafn flugþreytt og við urðum núna. Ég hélt að Thelma Kristín ætlaði öfuga leið við að snúa við sólarhringnum, hún vaknaði bara fyrr með hverri nóttunni sem leið og datt svo auðvitað út af strax í eftirmiðdaginn þrátt fyrir þrotlausar tilraunir við að halda henni vakandi. Það leið heil vika frá því við komum þar til við vorum komin á rétt ról og enn erum við að sofna eldsnemma á kvöldin og vakna spræk um 7 á morgnana (sem er reyndar bara hið besta mál).

Við höfðum það annars alveg æðislegt á Íslandi. Alltaf gaman að koma heim og hitta alla. Maron var reyndar að vinna allan tíman en við Thelma Kristín höfðum það náðugt bæði í bænum og í sveitinni hjá mömmu og pabba. Takk til allra sem komu í kveðjupartýið okkar, það var bara vel mætt miðað við stuttan fyrirvara um mitt sumar og rosa stuð þegar leið á kvöldið!

En lífið er sem sagt að komast í samt horf hér í Melbourne. Við lentum aðfaranótt miðvikudags og Maron fór strax að vinna daginn eftir. Við mæðgur vorum rólegar fyrstu dagana enda allir flugþreyttir eins og áður sagði. Strax á miðvikudeginum fórum við á ferðaskrifstofuna til að ganga frá Tahiti ferðinni okkar. Thelma Kristín var svo flugþreytt að hún sofnaði í fanginu á pabba sínum, starfsfólkinu til mikillar kátínu. Verð nú að viðurkenna að mér leið ekkert voða vel sem foreldri, með krakka sem heldur sér ekki vakandi fyrir flugþreytu og strax búin að panta næstu ferð. Ég hafði alla veganna ekki móral til að nefna það við ferðaskrifstofuna að við værum að hugsa um að skreppa til Japan í millitíðinni!

Við gátum í raun ekki verslað í almennilega í matinn fyrr en á föstudeginum því Thelma Kristín var alltaf sofnuð þegar Maron var búinn í vinnunni um 5 leytið! Ég hafði nú eitthvað undirbúið hana undir það að við kæmum heim um miðja nótt og líklegast yrði ekki til neinn matur í ísskápnum, dömunni fannst það nú ekki mikið mál enda opið á McDonalds alla nóttina!!! Af hverju barnið vissi að McDonalds er opið allan sólarhringinn veit ég ekki en finnst það frekar scary! Við mæðgur skelltum okkur svo í bæinn á föstudeginum, enduðum á að versla og hittum svo Maron á bílnum.

Helgin var líka frekar róleg. Fórum út í park á laugardeginum en skelltum okkur í lengri bíltúr á sunnudeginum. Ætluðum í þjóðgarð hér suðaustur af Melbourne en sáum á miðri leið að við vorum að keyra úr sólinni og inn í rigningu svo við ákváðum að stoppa bara þar sem við vorum. Eftir pick-nick á þar til gerðu útivistarsvæði fórum við á kolanámu-safn. Við vorum nefnilega stödd í gömlum kolanámubæ og íbúarnir reyna í sjálfboðavinnu að halda úti safni því til minningar. Þetta var hið skemmtilegasta safn, maður gat farið ofan í gamla námu og séð bæði skrifstofur, heimili verkamannsins og forstjórans auk alls kyns verslana, skóla, kirkju og alls þess sem tilheyrði í svona bæjum. Sjálfboðaliðarnir voru stundum ansi ákafir í sögudeildinni, hittum einn gamlan kall sem ætlaði gersamlega að éta okkur lifand. Við hálf flúðum út þegar sagan fór að berast að aumri fortíð karls, með alkahólisma og öðrum sjúkdómum!

Thelma Kristín fór svo aftur á leikskólann á mánudeginum. Hún var voða glöð að koma aftur og allir glaðir að sjá hana. Gáfum leikskólanum "Ástarsögu úr fjöllunum" og vöktum mikla lukku. Eftir daginn fór ég að spyrja Thelmu hvort bókin hefði verið lesin og jú.. Margie hafði nú lesið fyrir krakkana. Þá sagðist hún líka hafa sagt krökkunum að hún ætti svona bók heima hjá sér.. "já og hvernig sagðir þú það?" spurði mamman hissa. "Ég sagði bara I have this book in my house" sagði sú stutta eins og ekkert væri sjálfsagðara! Hún er að verða ansi sleip í enskunni daman og mér finnst við núna vera komin að ákveðnum punkti, ég man eftir þessum punkti með sænskuna hjá henni... allt í einu finnst manni að hún sé búin að ná tökum á málinu. Hún talar auðvitað ekki eins og innfædd enn... en getur alveg fylgst með og skilið einfaldar samræður, nóg til að komast af. Góð tilfinning!

Hittum svo Vanessu á þriðjudeginum. Fórum út í park með mömmu hennar og bróður. Þær skemmtu sér konunglega vinkonurnar eins og við var að búast og aftur sá ég hversu mikið Thelmu Kristínu hefur farið fram í enskunni.

Svo var aftur leikskóli á miðvikudeginum. Fengum þær góðu fréttir strax um morguninn að við gætum skipt frá mánudögum yfir á föstudaga. Það hentar okkur í alla staði miklu betur bæði af því að Vanessa er á föstudögum en ekki mánudögum (starfsfólkið var líka á því að þær ættu að fá að vera saman - það væri svo gott fyrir þær báðar) og svo eru það danstímarnir á mánudögum sem við höfum ekki komist í síðan Thelma Kristín byrjaði á leikskólanum. Ég er líka að byrja á kínverskunámskeiði sem er á mánudagskvöldum og því betra að ég sé heima á mánudögum því þá er minna stress að koma sér úr vinnu um 5, sækja Thelmu á leikskólann, borða og koma sér á námskeiðið fyrir kl. hálf sjö.

Ég hef sem sagt verið að vinna með Maroni þá daga sem Thelma Kristín er í leikskólanum. Það er fínt að komast aðeins út úr húsi og hitta fólk. Í síðustu viku byrjaði ný kona að vinna hjá honum svo það er bara að komast líf á skrifstofuna. Planið er að ráða 2 aðila til viðbótar áður en langt um líður svo bráðum verður bara fjör!

Vegna breytinganna var Thelma Kristín í leikskólanum 3 daga í síðustu viku og ég vann jafnmarga daga. Við fórum svo aftur út í park á laugardeginum eftir að hafa fengið okkur samloku á kaffihúsinu okkar og á sunnudeginum kíktu Hulda og Brynjólfur í heimsókn til okkar. Þau komu líka með okkur upp í Monash háskóla í smá heimsókn. Það var opinn dagur í skólanum og ég ákvað að kíkja og sækja mér upplýsingabæklinga og umsóknareyðublöð. Það hafðist allt og nú er bara að skella sér í undirbúningsvinnuna. Líklega þarf ég að taka enskupróf o.s.frv. til að komast inn en ég er tiltölulega bjartsýn á að þetta gangi upp.

Byrja í kínverskunni í kvöld. Hlakka til að prófa eitthvað nýtt og framandi. Vonandi að maður kynnist líka einhverju fólki. Á föstudaginn er svo Íslendingapartý! Það verður gaman að hitta landann og borða saman. Vonandi að það mæti ekki jafnmargir vírdós og á 17. júní hátíðina (gleymdi sko að blogga um þá upplifun af því við fórum til Íslands nærri strax á eftir en útvaldir heima hafa fengið lifandi lýsingu á öllu skemmtilega fólkinu sem við hittum þar - fyrir þá sem misstu af lýsingunni skal tekið fram að vírdós voru sem sagt ekki Íslendingarnir (auðvitað ekki!!) heldur ansi framandi fólk sem einhverra hluta vegna finnur samsvörun með sinni eigin exótík og hinu exótíska Íslandi! (eða hafði kannski komið í 2 vikna heimsókn fyrir 10 árum og taldi sig þar með eiga rétt á inngöngu í Íslendingafélagið í Melbourne!))

Í dag, mánudag fórum við Thelma Kristín svo loksins í langþráðan danstíma. Æðislega gaman, sérstaklega því Vanessa er líka í dansinum og var svo glöð að sjá Thelmu koma (hún var búin að vera lasin og vissi ekki að við hefðum skipt yfir á föstudagana). Eftir hádegið fórum við svo í göngutúr. Duttum inn í dótabúð þar sem eigandinn gleypti okkur með húð og hári. Eftir persónulegan túr um alla búðina þar sem eigandinn tíndi niður hvert dótið á fætur öðru og leyfði dömunni að prófa auk þess sem hann var búinn að gefa henni blöðru og blaðra sjálfur stanslaust við mömmuna um Ísland í 20 mínútur var engin leið út úr búðinni nema með leikfang undir hendinni. Svo Thelma Kristín græddi á frábærri sölumennskunni og gekk út með nýtt prinsessupúsluspil!

Jæja, nóg komið í bili... nei annars, verð að láta fljóta með eitt gullkorn. Við Thelma Kristín vorum að klæða barbídúkkur og ein passaði ekki alveg í kjólinn sem ég átti að klæða hana í. Mér datt í hug að það gæti verið af því að ég var með einhverja barbie-eftirlýkingu og sagði .. kannski passar kjóllinn ekki af því þetta er ekki Barbie, þá sagði sú stutta "nú, er þetta Barbie light"!!!!!!!!!!!!!!

Jæja, nú er nóg komið. Best að fara að hafa sig til fyrir kínverskuna. Þökkum allar samverstundirnar á Íslandi (Oh my, þetta hljómar eins og jólakort!) það var æðislegt að hitta ykkur. Ég reyni að setja inn nýjar myndir fljótlega. Það má lika alltaf senda mér póst á umagnusdottir@hotmail.com

Bið að heilsa í sumarið (Ástralinn liggur í hláturskasti þegar við segjum honum hvað það var heitt hjá okkur á Íslandi) ... læt heyra í mér fljótlega aftur.

Knús
Unnur

Júní

2005-06-10T23:50:00.000+10:00

Framhald af almennu túrhestaprógrammi ... Fórum á Great Ocean Road síðasta laugardag. Ég verð bara að viðurkenna að þetta var ekki síðri bíltúr svona í annað sinn. Þessi leið er alveg ótrúlega falleg og alltaf eitthvað nýtt að sjá. Gaman að segja frá því að allt landslag var miklu grænna þegar maður keyrði leiðina að vetri til miðað við þegar við fórum í sumar!! Stoppuðum á alveg yndislegum stað til að borða nesti niðri við litla á sem var við það að renna út í sjó, alveg uppi við grænar hæðir sem teygðu sig allt í kringum okkur. Með fallegri stöðum sem ég hef komið á. Verð að láta fljóta með smá skemmtisögu af Maroni sem brá sér afsíðis til að létta af sér... þar sem hann stóð (einn að hann hélt) svolítið til hliðar við okkur heyrði hann mikið lófaklapp, hróp og blístur. Uppi á hæðinni var sem sagt útsýnispallur og þar stóðu "kvenfélagskonur úr Borgarfirðinum" og fögnuðu ákaft!!

Við sáum samt endanlega núna að einn dagur er ansi tæpur fyrir þessa ferð... svo nú er það sko alveg ákveðið að þegar næstu gestir mæta á svæðið verður pantaður sumarbústaður á miðri leið svo hægt verði að slaka á yfir bjór og Barbie í regnskóginum áður en maður skoðar seinni helming leiðarinnar án þess að vera í kappi við sólina.

Á sunnudaginn skelltum við okkur í smá verslunarleiðangur með gengið... það gekk frekar vel bara, afrakstur fyrir ofan meðallag! Á eftir fórum við niður í St. Kilda of fengum okkur að borða. Fórum á mjög kósý stað með meiriháttar góðum mat, alveg pottþétt að við munum fara þangað aftur.

Ég fór svo með Maroni að vinna á mánudeginum enda Thelma Kristín í leikskólanum. Anna Ólöf og Kristófer voru hér heima við. Kristófer loksins kominn með bolta og fótboltamark og leiðin lá auðvitað bein út í park á æfingu. Reyndar endaði leiðangurinn með því að boltinn lenti inni í garði hjá nágrönnunum og voru örlög hans óráðin langt fram á næsta dag þegar hann komst loks í öruggar hendur á ný.

Við gerðum heiðarlega tilraun til að skella okkur á hverfispöbbinn á mánudagskvöldið. Kristófer sat hjá Thelmu eftir að hún var sofnuð en ekki vildi betur til en svo að búið var að loka pöbbnum okkar (sem er hér úti á horni). Við tókum sénsinn og löbbuðum yfir í næstu götu þar sem við fundum opinn pöbb.. kvöldið var nú ekkert sérstakelga spennandi, fengum okkur einn drykk og fórum heim! En gaman samt. Fórum svo aftur á miðvikudagskvöld - fyrr í þetta sinn (um 9 í stað 10 áður!! ;o)) Þá var sko opið hér hjá nágrannanum og mikil stemning. Hverfispöbbinn okkar ætti að vera í heimsmetabók Guinnes sem minnsti bar í heimi... hann er minni en stofan í Veghúsunum, ég er ekki að grínast!! Ég var alveg handviss um að fólkið á næsta borði væri frá Quebec, fanns franskan þeirra vera þannig en loksins þegar ég þorði að spyrja þau voru þau frá Marseille!! Fúlt! Þau sögðu reyndar að mállýskurnar á þessum tveimu stöðum þættu mjög líkar - svo ég er ekki alveg dottin úr æfingu!

Á þriðjudaginn löbbuðum við niður á strönd.. eða ég labbaði sem sagt. Kristófer og Anna Ólöf skautuðu og Thelma Kristín fór á hlaupahjóli sem hún er með í láni á dótasafninu. Sátum á ströndinni í góðu yfirlæti með skóflur og fötur og krakkarnir léku sér á meðan Anna Ólöf (og Kristófer líka að hluta) renndi sér á línuskautum eftir standlengjunni. Held samt að Ástralirnir hafi haldið að við værum rugluð að liggja á ströndinni um miðjan vetur! En það var hátt í 20 stiga hiti úti svo okkur fannst þetta nú ekkert svo klikkað. Kannski ekki bikiniveður en okkur leið vel á peysunni.

Ég fór svo aftur að vinna á miðvikudag og Anna og Kristó skelltu sér í bæinn þar sem Anna Ólöf var að skoða myndavélar.... frekar rólegur dagur sem sagt fyrir utan ferðina á pöbbinn um kvöldið sem áður var getið.

Í gær og í dag höfum við Anna Ólöf svo dregið krakkana með okkur í skoðunarferðir um helstu háskóla bæjarins. Fórum í Melbourne University í gær og Monash University í dag. Erum báðar að láta okkur dreyma um að fara í nám á næsta ári.. vonandi að það rætist.

Planið fyrir helgina er eftirfarandi: Á morgun ætlum við að fara á fótboltaleik á Olympiuleikvangi Melbæinga og rölta svo í bæinn á eftir og á sunnudag ætlum við til Ballarat.. The Goldfields. Ætlum að skoða þar gamla bæi frá gullæðinu sem var hér um 1850 og jafnvel freista gæfunnar sjálf. Við ætluðum okkur að leigja sumarbústað þarna uppfrá og vera alla helgina en föttuðum ekki nógu snemma að drottningin á afmæli á mánudaginn og þá fá allir frí (eigum við að ræða þetta við Óla??)... svo þetta er löng helgi og allir sumarbústaðir löngu upp pantaðir þegar við fórum loksins á stjá. Svo við verðum snemma á fótum á sunnudag svo við fáum sem mest út úr deginum.

Verðum svo heima við á mánudaginn en fáum íslensku vinkonum mína í mat með litla strákinn sinn. Ætlum líka að fara inn í Albert Park á golfvöllinn og slá úr fötu.. já gleymdi að segja ykkur að við hjónakornin erum komin á golfnámskeið. Fórum tvo morgna í síðustu viku og eigum enn fjóra tíma eftir. Heimavinnan er sem sagt að slá úr einni fötu fyrir næsta tíma. Okkur finnst þetta alveg rosalega gaman og hlökkum mikið til að geta farið að rölta um golfvellina hér. Næsta ferð á Great Ocean Road verður með viðkomu á golfvellinum í Anglesea þar sem kengúrurnar rölta frjálsar um völlinn!!

Svona var sem sagt síðasta vikan hjá okkur... mikið að gera á stóru heimili og allt það. Læt líka fylgja með eitt gullkorn a la Thelma Kristín.. Sú stutta hefur nefnilega mikið verið að leika sér í Barbie undanfarna viku (sem hún gerir nú reyndar ekki oft) en þegar ég sat inni í herbergi hjá henni einn daginn sagði hún mér í óspurðum fréttum um hana Barbie: "þegar Ken er búinn í tölvunni ætla þau að gifta sig"... það læra svo sannarlega börnin sem fyrir þeim er haft! Það var auðvitað eins og við manninn mælt þegar ég leit inn í Barbiehúsið að Ken sat við tölvuna á meðan Barbie beið!! Skil ekki hvaðan hún hefur þetta ;o)

Hætt í bili. Læt vonandi heyra í mér áður en við förum heim. Setti nýjar myndir inn á transistorinn (www.transistor.tv/gallery) í vikunni og von er á fleirum eftir helgina.

Kveð héðan úr grenjandi rigningu
Unnur